Duikinstructeur toekijkend vanaf de kant

Wat maak je mee in een asielzoekerscentrum in Nederland? Door de ogen van Mohannad (39) en zijn gezin volgen we het dagelijks leven in de opvang. Deel 24: schoolzwemmen.

Terwijl Mohannad toekijkt, drijft Ziad op zijn rug onder leiding van de badmeester. Beeld Marcel van den Bergh

Ziad (10) worstelt in het water om met zijn hoofd boven te blijven, in zijn armen een groene buis die hem moet helpen te blijven drijven. Wroetend met de worst slaat hij per ongeluk een meisje in een roze badpak in haar gezicht. Even verderop probeert zijn broertje Ibrahim (8) op zijn rug de overkant van het ondiepe bad te halen.

Het is vrijdagmiddag en dan gaan ruim honderd kinderen van de schakelklassen van basisschool De Bloemberg naar zwemles. De ene helft van de kinderen is naar het bad in het westen van de stad gebracht, terwijl een touringcar de andere pakweg vijftig hier afleverde, in het Erica Terpstra-bad in Nijmegen-Oost. Daar nemen de kordate badjuf Lia en haar collega's hen onder handen.

Duikinstructeur

In de tropische hitte langs de kant zit, met blauwe slofjes aan de voeten, een ouderpaar dat vrijwel geen Nederlands spreekt. Ook Mohannad puft deze vrijdagmiddag aan de rand van het zwembad om zijn zoontjes te zien spartelen. 'Ik hou van het water.' Plukkend aan zijn plakkerige T-shirt: 'Eigenlijk zou ik er zelf ook wel in willen.'

Ziad en Ibrahim hebben meer moeite om in het water vooruit te komen dan je zou verwachten van de kinderen van een duikinstructeur. Veel kinderen die net in Nederland zijn kunnen niet of nauwelijks zwemmen, zegt badjuf Lia. 'Maar ze vinden het heerlijk in het water, dat zie je aan die koppies. De taal speelt hier geen rol. En ze leren het een stuk sneller dan de meeste witte kinderen.'

De badjuf geeft sinds vorig jaar les aan klassen vluchtelingenkinderen. Ze hield er rekening mee dat sommigen van hen misschien watervrees hadden opgelopen tijdens de reis. 'Ze hebben toch in dat bootje gezeten van Turkije naar Griekenland en vreselijke dingen gezien. Ik dacht: misschien vinden ze het wel eng. Maar blijkbaar is dit', ze wijst op het azuurblauwe bad, 'een heel andere associatie.'

Spartelen

Het groepje van Ibrahim oefent op de rugcrawl. Eén jongetje kan het al wat beter, hij mag het voordoen. 'Kijk naar zijn benen!', roept de badjuf vanaf de kant. 'Flap, flap, flap! Zo moet het! Gezien? Dan, hup!', ze klapt in haar handen: 'Gaan!' Geconcentreerd spartelen de kinderen door het water.

De gemeente Nijmegen merkte enkele jaren terug dat het hard achteruitging met de 'zwemvaardigheid' van kinderen in de stad. Zij heeft er een speerpunt van gemaakt dat alle kinderen de basisschool verlaten met minstens zwemdiploma A op zak. Daarom is er een zwemfonds, waaruit lessen voor kinderen van minima worden gefinancierd.

Geld uit hetzelfde potje wordt gebruikt voor zwemles aan de Nijmeegse schakelklassen - waar kinderen die net in Nederland zijn het eerste jaar de taal bijspijkeren. 'Het zwemniveau van de kinderen van de Bloemberg is in het algemeen bijzonder laag vergeleken met dat van kinderen die in Nederland zijn geboren', zegt Tom van der Ven, die door de gemeente is aangesteld om alle kinderen aan het zwemmen te krijgen.

Startblok

Van der Ven heeft de laatste twee jaar voor elkaar gekregen dat het schoolzwemmen voor migrantenkinderen werd gefinancierd uit het potje van het zwemfonds. 'Maar we hebben een structurelere financiering nodig.'

Langs de kant van het ondiepe bad vertelt badmeester Guus hoe er enkele weken geleden iemand van de gemeente kwam kijken hoe hij en zijn collega's de buitenlandse kinderen de schoolslag bijbrengen. 'We hebben toen tegen de kinderen gezegd: dat is een soort koning van Nijmegen, en die beslist of jullie geld krijgen om te blijven zwemmen. Dus doe je best!.'

Het groepje van Ibrahim gaat oefenen in het diepe bad. Sian, de langste, plonst er zonder bedenkingen in. Niet gehinderd door haar hoofddoek, shirt met lange mouwen en broek tot op de enkels schiet ze als een speer door het water. 'Kijk papa', roept Ibrahim tegen Mohannad, als hij met een grote grijns van het startblok springt.

Verantwoording

In de Nederlandse asielopvang verblijven momenteel 29.744 personen, van wie ruim 12.751 statushouders die wachten op huisvesting.

Onder de statushouders zijn Mohannad El Jechi (39), zijn vrouw Layla (34) en hun twee kinderen Ziad (10) en Ibrahim (8). De familie is van Palestijnse origine en verbleef de laatste jaren afwisselend in Syrië en Saoedi-Arabië. Ze zijn sinds september 2015 in Nederland. Begin juni kregen ze een verblijfsvergunning. Lees hier de eerdere afleveringen van 'Groeten uit' terug.

Als de kinderen even later door een gat moeten zwemmen, komt de duikleraar in Mohannad boven. Een meisje durft niet met haar hoofd onder water. 'Geef dat meisje een brilletje, dan kan ze onder water zien waar ze heen moet', zegt hij tegen de badjuf. Maar in Nederland is het credo dat kinderen moeten leren onder water hun ogen open te houden. Wie in het kanaal valt heeft immers ook geen duikbril bij de hand.

Mohannad geeft de juf gelijk, al had hij dat anders aangepakt, zegt hij later. Gelukkig kan hij het binnenkort laten zien. Met badmeester Guus heeft hij bekokstoofd dat hij de kinderen volgende week snorkelles mag geven. Voor even zijn oude professie oppakken, in plaats van toekijken. Mohannad kijkt nu al blij bij dat vooruitzicht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden