Duiker: 'We hebben het geflikt!'

De lange nasleep van de ondergang van het Italiaanse cruiseschip Costa Concordia is zijn laatste fase ingegaan. Het opgetakelde wrak wordt stapvoets naar Genua gesleept.

VAN ONZE CORRESPONDENTE SARAH VENEMA

GIGLIO - Het hoofd van duiker Denny Hoffschlag (36) wordt naar achteren getrokken. Vanaf een muurtje op de pier van het Toscaanse eiland Giglio giet een collega een straal goedkope champagne in zijn open mond. 'We hebben het geflikt', schreeuwt een Amerikaanse duiker, met in zijn mondhoek een sigaar. Hij spuit nog een fles champagne over de kade. In de diepblauwe zee komt het gezonken cruiseschip Costa Concordia in beweging.

Kinderen, kapiteins, duikers, mariniers en journalisten van over de hele wereld kijken op de pier van Giglio hoe het wrak de haven uitdraait. Zelf varen kan de Costa Concordia niet meer. Wat in januari 2012 nog een luxe cruiseschip was - 300 glimmende meters schip met restaurants, zonnedekken en juweliers aan boord - is nu een bruingevlekt gevaarte. De zijkant die bijna twee jaar lang vastzat tussen de rotsen is vervormd. Balkons zijn omhoog geschoven of juist verzakt. Wanden zijn kapot geslagen.

'Ook binnen is het een puinzooi', zegt duiker Dennis Leefering (29). 'Plafonds zijn ingestort en alles ligt er nog: koffers, kleren.' Hij kwam de afgelopen maanden op, onder en in het schip om het vast te leggen in de beugel van kettingen, kabels en caissons waarmee het nu wordt weggetrokken. Een operatie van ongekende proporties, volgens de ingenieurs die er aan meewerkten en bovendien een die meer dan een miljard euro kost. 'Het zijn heel knappe koppen die dit hebben bedacht', zegt de duiker met spetters champagne op zijn shirt. 'Maar risico's blijven er natuurlijk altijd wel.'

Cruiseschip Costa Concordia is woensdag begonnen aan zijn allerlaatste reis. Nadat het gekapseisde schip in september uit de rotsen werd getrokken en vorige week met caissons vol lucht tot drijven was gebracht, wordt het nu stapvoets weggetrokken naar de Noord-Italiaanse stad Genua.

Op het wrak leidt de Zuid-Afrikaanse bergingsmeester Nick Sloane de operatie vanuit een container met de naam Control Room. Om en achter het wrak varen veertien schepen mee: de sleepboten, boten die moeten ingrijpen bij een olielek, zoogdierenwatchers. Speciale milieucommissies en activisten varen er in hun eigen boten achteraan.

'Er bestaat het gevaar dat iets inzakt of instort', zegt Alessandro Gianni, van Greenpeace Italia, die niet blij is dat voor een haven op 200 zeemijl verderop is gekozen. De tafels uit de restaurants en inhoud van de keukenkastjes zijn nog altijd aan boord en Greenpeace vreest voor de gevolgen als die hele inboedel in zee belandt. 'Verf en schoonmaakmiddelen zijn goedjes die je niet onder water wil hebben en er zijn ook nog brandstoffen aan boord', zegt Gianni. 'Wij maken ons zorgen. De route gaat door een biologisch rijk gebied en Genua is ver.'

Aan boord ligt waarschijnlijk ook het lichaam van de Indiase ober Russel Rebello, de enige van de 32 slachtoffers van de ramp die nooit is teruggevonden. Zijn broer is niet naar Giglio teruggekomen woensdag. Andere familieleden van slachtoffers en overlevenden van de ramp wel.

'Voor mij is dit geen oud ijzer of een ingenieursproject', zegt de Franse overlevende Anne Decré. 'Het is een graftombe.' Ondanks haar angst voor schepen is ze op de veerboot naar het rotsige eiland gestapt om het wrak uit te zwaaien. Ze hoopt dat haar heftige emoties met het wrak verdwijen: herinnering aan de geur van dode mensen. 'Iemand had een hartaanval voor mijn voeten op dek vier', vertelt landgenote Martine Muller (63), die van haar kinderen de cruise cadeau had gekregen voor haar zestigse verjaardag en haar man verloor. 'Ik zocht hem overal', vertelt ze. 'In de kerk, op de rotsen. Ik wist dat het over was, maar ik bleef zoeken. Tot de lichamen aankwamen. Dat is mijn man, zei ik tegen mezelf. En hij was het. Het was het eerste lichaam dat ze vonden.'

Ook de bewoners van het mediterraanse eiland hebben de winternacht waarin kapitein Francesco Schettino zijn schip op hun klippen koerste nog helder op hun netvlies staan. Toch zijn ze een beetje sip als ze het schip aan de horizon zien verdwijnen. 'De bergingswerkers zijn als familie voor ons geworden', zegt Antonella Matera (54), die bij ze in de buurt staat op de pier. 'We kennen elkaar allemaal. Binnenkort wordt de eerste Concordia-baby geboren.'

De mannen in hun overals gaan op het terras zitten, de meisjes van het eiland op schoot en bier in de hand. De Franse overlevenden schuiven aan.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden