Duet over dier in de mens ontstijgt exhibitionisme niet

Je zou het duet Earthlinks-Life wants to live volledig kunnen afbranden. Je zou kunnen zeggen dat het een erotomane narcistische voorstelling is, die niet in de Toneelschuur in Haarlem in premi had moeten gaan maar in een van de nabijgelegen hoerententen....

Maar dat zou net iets te gemakkelijk zijn. Tenslotte kun je de openingssc ook gewaagd noemen. Met Frank Heler als een blote stier kort voor de aanval en Diane Elshout als een bronstige merrie die naast ontvangen ook wil jagen.

Ze zijn nog omringd door een ovaal van halfdoorschijnende kamerschermen maar toch kunnen we zien hoe een fraai gehoornde stier op leren laarzen, met schellen rond zijn knieen een bont-string tussen zijn billen, zijn hoeven schraapt om de tastzin te prikkelen van zijn maatje: een paard op hoge hakken, met witte handschoenen en een poedelpruik. Pianiste Marion von Tilzer heeft net met snelle riedels haar vleugel ingewijd maar valt nu even stil om de vogeltjes op band te laten fluiten (compositie Lucid Terror).

Wanneer de schermen uiteen wijken gaat het dans- en choreografenduo in het volle licht een dierlijk gevecht aan: Heler gespt nog twee hoorns aan zijn handen, Elshout gooit haar nepstaart los zodat de dreadlocks bijna tot haar hakken reiken. Als viervoeters stappen ze parmantig over het podium om met ingespannen blik hun borstkasten te laten botsen.

Tot zover kun je hun zoektocht naar 'het dierlijke in de mens en het menselijke in het dier', zoals ze het in de folder verwoorden, nog enigszins gestileerd noemen. Daarna glijdt het duet echter alras af naar een lijflijk exhibitionisme dat met bandages en knijpers vaag appelleert aan de strijd tussen vrijheid en gebondenheid. Maar dat met name door de eendimensionale, directe bewegingen geen diepere laag prijsgeeft.

Even denk je nog aan ironie, als Elshout met blote borsten en een dildo voorgebonden haar partner ophitst, om vervolgens, net als ze door Heler wordt bestegen, uit te barsten in de smartlap van Andrazes: 'Zeg maar niets meer (. . .) ik ga al weg (. . .) dit is de laatste keer'. Maar de filmpjes op de kamerschermen, waarin we het duo nog eens op intimiteiten mogen betrappen, maken duidelijk dat het hier een statement betreft over de seksuele oerkracht.

'Ik vrouw, ik vloei, ik slijm, ik braak,' schettert Elshout levensgroot op doek; 'This is a private matter', zegt Heler terwijl hij zich op film volledig ingesnoerd loswoelt van een touwenbed. Earthlinks-Life wants to live is inderdaad een privangelegenheid omdat iedere artistieke diepgang ontbreekt. Zelfs als beiden zich aan het slot met sap en meel insmeren om in de geest van hun leermeester Shusaku Takeuchi een ingetogen butoh-duet te verbeelden, ontkom je niet aan de indruk dat hier gekleid wordt met lijven. En dan te bedenken dat dit deel is van een trilogie over 'de positionering van de mens in verleden, heden en toekomst'. Misschien was die hoerentent toch een betere plek geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden