Duet als onhaalbare versmelting van twee zielen

Haar foto ging de wereld over. Met minihondje Pumba verstopt in het decolletan haar zwempak werd Raphae Delaunay (ex-danseres van het Nederlands Dans Theater) het beeldmerk van Alain Platels recente klapper Wolf....

Nog mooier zijn de momenten waarop ze weerspannig contact legt met de bescheiden Ossola. Ze klauteren in elkaars lichaam, hangen gehaakt in elkaars ellebogen en als de een te weinig of juist te veel meegeeft, ontdoet Delaunay zich van Ossola door zijn ledematen van haar benen af te stropen.

Dit studioproject Zero Degrees, de kleinste van de zes voorstellingen tijdens het startweekend van Festival CaDance, toont een prikkelende visie op het duet als onhaalbare versmelting van twee weerbarstige zielen. Al zijn de solodelen te lang en te ijdel en werkt het doorzichtige diagonale scheidingsdoek te illustratief, toch wil je meer zien van dit op ruis, bliebjes en Vivaldi gemaakte duet Ook gepireerd door de liefde tussen twee hartstochtelijke maar onverenigbare zielen is Myrrh and Cinnamon van Club Guy & Roni, de eerste grote zaalvoorstelling van Guy Weizman en Roni Haver (ex-dansers van Itzik Galili). Zij halen hun motto uit de erotiek van het Bijbelse Hooglied. Dat vertaalt zich in talloze kruis-kruiscontacten. Zes stevige dansers , met eyecatchers Jens van Daele en Roni Haver, draaien, springen, rollen en glijden met als centraal element een magnetisch veld tussen de erogene zones. De taal van Weizman en Haver is bekend: een voortdurend hitsig geladen, acrobatisch doorrollen. Esthetisch maar niet bijster origineel is het smeltend mobiel van ijsschotsen ter onderstreping van de lichamelijke hitte op de vloer.

Net zo oeverloos maar met wel een sterk begin is No Body is Neutral van Jack Gallaghers Bodies Anonymous. Drie verstarde mannen met een even harkerige als uitgekiende motoriek verplaatsen zich met grote stappen, gestrekte armen en gespreide handen door een ruimte waarin ze achter drie videoschermen kunnen verdwijnen. Soms vullen (mooi gedoseerde) beelden van weglopende vlekken hun omgeving maar liever nog ontwijken ze impulsen van buiten. Hun drijfveren om geleerd en absurd te bewegen blijven helaas geheim. In de meer dynamische delen is Gallaghers een zwakke kopie van De Chls repetitieve maalstroom.

Bij QOne van Gunvor Karlsen & Piia Maria blijft het beeld je bij van twee stille en beschouwende danseressen temidden van videoprojecties van drukke Zuid-Amerikaanse steden. Maar dit ritueel van verkrampte lichamen in de weer met meel en water oogt als een halfwassen versie van de Japanse butoh-dans. Jonge choreografen in CaDance doen hun best iets eigens neer te zetten, maar zijn ongemerkt sterk beloed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden