Dubbelrol Giselle is prachtige vondst

In de afwisseling van realisme en stilering blijft Giselle anno 2013 het sprookje dat het altijd was.

MIRJAM VAN DER LINDEN

Theater

Door Toneelgroep Oostpool en Introdans. Regie: Timothy de Gilde. Choreografie: Adriaan Luteijn. Tekst: Marcel Osterop

4/5, Huis Oostpool, Arnhem. Daar ook 8, 10, 11 en 12/5. toneelgroepoostpool.nl

Ze is als een geestverschijning, een ouder alter ego, een beschermengel ook. In haar lange witte tutu en op spitzen, het balletknotje grijs geverfd, wijkt ze nauwelijks van de zijde van het lieve verliefde meisje in het korte rode jurkje. In haar bewegingen zie je de emoties van deze Giselle, 'Gies', een klein donzen vogeltje op de drempel van volwassenheid. Vaak ook ligt ze stijf als een plank op de grond, alsof ze niet in het hier en nu aanwezig is. Maar dan is haar buik nog altijd een kussen om lekker tegenaan te liggen.

Deze dubbelrol is een prachtige oplossing van regisseur Timothy de Gilde van Toneelgroep Oostpool en choreograaf Adriaan Luteijn van Introdans, en typerend voor de manier waarop zij samen Giselle hebben geënsceneerd, de romantische balletklassieker uit 1841, nu op tekst gezet door Marcel Osterop en gespeeld door meer dan veertig jongeren en twee professionals: danseres Karen Lambrechtse en actrice Juul Vrijdag, Giselles moeder en later Myrtha, aanvoerder van de 'Wili's', aan liefdesverdriet gestorven jonge vrouwen. De eeuwenoude choreografie is weliswaar naar het toneel en naar deze tijd getrokken, maar de dans en het verleden blijven erdoorheen schemeren.

Dat zit niet alleen in Giselle, met naast Lambrechtse de innemende, getalenteerde Ellie de Lange, maar ook in de dramatische schilderijen uit de Romantiek die boven het toneel hangen, in de originele muziek van Adolphe Adam en in de fysieke manier waarop het merendeel van de spelers is ingezet: in simpele, maar veelzeggende formaties bewegen ze over het podium, als een corps de ballet. Realisme en stilering wisselen elkaar af, en zo blijft Giselle ook nog eens het sprookje dat het oorspronkelijk was.

Onze Gies is geen boerenmeisje verliefd op een prins die verloofd blijkt, maar een puber verliefd op een diplomatenzoon die elders een vriendinnetje heeft. Terwijl hij, Albrecht Helmer, toch zo dol op haar is. Net als in 1841 kan dit niet goed gaan. Op een schoolfeest blijkt Helmer niet zo blij met het feit dat Giselle van huis is weggelopen om bij hem te komen slapen. Gezeik met z'n ouders, ho! Sterven aan liefdesverdriet gaat een beetje ver voor 2013, maar Giselle kan op dat moment niet anders dan instorten, flauwvallen op de plee, 'inklappen naar binnen', zoals het later wordt verwoord. Want haar lichaam was één en al liefde voor hem.

Het rijk van de Wili's is net als in het ballet een witte acte. In een zee van witte tule liggen alle gebroken harten in witte tutu's en witte hoody's. Maar waar Myrtha wraak op de mannen wil, wil Giselle, de zuivere, vergeving. Zij is immers niet bang voor haar gevoel. En precies in dit staartje zit voor de echte romanticus het dipje van een verder zeer zorgvuldige en overtuigende productie. Helmers passie voor Gies, en dus de onmetelijke vergissing die hij heeft begaan, wordt net niet genoeg voelbaar. Ook mis je de onherroepelijkheid die wel in het ballet zit. Daar is Giselle onbereikbaar, voor altijd gevangen in een andere wereld. Maar Gies is een verstandige meid, die haar leven wil voortzetten. Zij ontwaakt op het schoolfeest en laat open of ze haar grote liefde ooit nog terug wil.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden