Dubbelpost

Twee leden van de Koninklijke Marechaussee vormden bij de ingang van Paleis Noordeinde een erewacht voor prins Claus. In vaktermen: een dubbelpost, in ceremonieel tenue....

Een man rechts, voor de kijker, een vrouw links. Beiden hielden een zilveren sabel kruislings voor zich, de punt richting de holte van de arm. Je zou ook kunnen zeggen dat ze een baby in de armen hielden.

De vrouw had zwart, dik haar dat in een stevige vlecht zat van ongeveer een halve meter. Om de vlecht in de bedwang te houden waren zes elastiekjes ingezet: vier blauwe, een gele en een rode. Een klein plukje van heur haar stak onder haar muts vandaan. Het viel oneerbiedig langs haar linkerwang.

De stoet arriveerde.

De dubbelpost presenteerde het sabel. Het ging omhoog, rechts, en stak even met het snijvlak recht vooruit. Daarna volgde de eregroet, waarbij de vlakke zijde van het sabel zo'n beetje langs de neus werd gelegd, met de punt omhoog.

De kist kwam te voorschijn.

Negen mariniers kwamen in schuifelend marstempo te voorschijn en hesen hem op de schouders. In hetzelfde tempo droegen ze de kist het paleis binnen. De drie zonen van de prins volgden. De kroonprins was de enige die de handen op de rug hield. Hij zag er ook het verdrietigst uit.

De deuren van het paleis gingen dicht.

Op het dak wapperde de vlag van de familie, voorzien van een zwarte wimpel met twee kwastjes. De lucht was ontzettend blauw. De dubbelpost had tranen in de ogen van de kou.

Wat aan deze eenvoudige gebeurtenis vooraf ging, was een hectisch heen en weer rijden van takelwagens om langs de route geparkeerde auto's weg te slepen. Ook andere oneffenheden moesten nog snel worden weggepoetst; overal in de Haagse binnenstad werd dus hard gewerkt. Dit is een reflex die altijd optreedt als het om de koninklijke familie gaat, maar nu meer dan ooit.

Alsof de familie de werkelijkheid niet aan zou kunnen.

Of komt over onze bestuurders ineens een soort schaamte als de familie in aantocht is? Durven ze onze straten niet te laten zien zoals ze zijn? Of is het voor de televisie?

Terwijl het motorescorte dat de prins van het ene paleis naar het andere had begeleid weer verdween en het toegestroomde publiek het vertrouwde winkelen weer hervatte, had de dubbelpost van de marechaussee de sabels weer als baby's in de armen. Dit wordt de grondhouding genoemd, wat natuurlijk een mooi woord is voor een dergelijke pose met zoiets vervaarlijks als een sabel.

Maar goed.

De mensen verdwenen, de gebeurtenis was ten einde. De dood kan op een bijna terloopse manier in het leven aanwezig zijn. Hoeveel dranghekken je ook opstelt, hoe nauwkeurig de draaiboeken ook zijn, je doet er geen pest aan. Maar zo'n dubbelpost van de marechaussee maakt wel iets goed. De eenvoud van het ritueel is indrukwekkend.

Hoewel, niet zo lang geleden zag ik de ouders van Iris Grientschnig met enkele vrienden achter de kist met daarin hun door een vrachtwagen doodgereden dochter lopen over de drukke, chaotische rotonde van het Waterlooplein. Dat loog er ook niet om, en heel de stad viel even stil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden