Droopy

Droopy is dood...

Het bericht bereikte ons om negen uur gisterenochtend. Eerst belde C. uit Andorra; aan haar stem meende ik al te kunnen horen dat er slecht nieuws op komst was. Dan was er ook nog het vroege uur. Elke rinkelende telefoon tussen middernacht en vijf over negen 's ochtends brengt slecht nieuws. Dat C. meteen naar mijn vrouw vroeg, bevestigde mijn voorgevoelens: als C.'s zwager was ik simpelweg ongeschikt om het slechte nieuws als eerste in ontvangst te nemen. Voor minder dan directe bloedbanden kwam het nieuws niet eens zijn bed uit.

Je hebt honden en je hebt witte poedeltjes. Dat Droopy tot deze laatste soort behoorde, maakte hem niet bepaald tot een van mijn beste vrienden. Met de andere honden heb ik een simpele afspraak: zolang zij geen loopje met mij nemen, wens ik ze alle goeds toe. Honden voelen deze houding feilloos aan; vandaar dat nieuwe honden altijd meteen beginnen te kwispelen zodra ze aan mij hebben mogen ruiken.

Droopy was het witte poedeltje van mijn Spaanse schoonouders; hij stierf op tienjarige leeftijd in Barcelona, volgens mijn schoonmoeder als verlaat slachtoffer van de hittegolf. Droopy was geen leuke hond. Voor zover je van een dierlijk instinct kan spreken, was dit instinct bij Droopy volledig van slag. Hij gromde tegen 'goed volk' en sprong uitgelaten bij het 'slechte volk' op schoot; hij zette zijn venijnige poedeltandjes in kinderhandjes, en wanneer hij een bepaalde huiselijke situatie niet meer aankon, simuleerde hij een 'epilepetische aanval' en begon hij over te geven, met een voorkeur voor met stof beklede oppervlakken waar de kotsvlekken nooit meer helemaal konden worden weggewassen.

Ik herinner me in het bijzonder een nacht in C.'s buitenhuis, in het aan de Middellandse Zee-kust gelegen Cambrils. Mijn schoonouders sliepen al, en Droopy sliep zoals altijd onafscheidelijk op hun bed. Toen mijn vrouw en ik ons naar onze slaapkamer begaven, begon Droopy eerst te grommen en kotste vervolgens het hele bed en mijn schoonouders onder. De volgende ochtend zaten er nog steeds kleine witte stukjes poedelkots in mijn schoonmoeders haar. En dit terwijl wij hem nooit iets hadden aangedaan; of laat ik voor mezelf spreken: terwijl mijn vrouw hem nooit iets had aangedaan.

'Hij was nog zo jong', zei mijn schoonmoeder gisteren tegen mijn vrouw. 'Nog geen zestig.'

'Maar hij was toch tien, mama', hoorde ik mijn vrouw aan deze kant van de telefoon zeggen. Waarna mijn schoonmoeder haar voorrekende dat je de leeftijd van een hond met zes moest vermenigvuldigen om tot de 'menselijke leeftijd' te komen. Volgens deze zelfde rekenmethode zijn mijn schoonouders omgerekend respectievelijk twaalf en dertien.

Om de beurt gingen mijn schoonvader en schoonmoeder met Droopy uit wandelen; mijn schoonvader kleedde zich bij voorkeur in dezelfde kleur als zijn hond. In de nieuwe buurt waar zij enkele jaren geleden kwamen te wonen, maakten zij nieuwe vrienden; niet geheel toevallig hadden de nieuwe vrienden ook witte poedeltjes. 'Die hond is verwend', bleven allevier hun kinderen herhalen wanneer ze op bezoek kwamen. 'Daarom heeft hij zo'n weerzinwekkend karakter.' Waarna mijn schoonouders hun schouders ophaalden; als de kinderen weer waren vertrokken, haalden zij een biefstukje voor Droopy uit de ijskast.

Later op de dag kreeg mijn vrouw ook haar vader aan de telefoon; het jongste zusje C. was inmiddels in grote haast vanuit Andorra naar Barcelona afgereisd (200 kilometer) om Droopy's crematie bij te wonen. 'Wij hebben geen zin meer in eten', zei mijn schoonvader. 'Wij hebben helemaal nergens meer zin in.'

Nadat zij had opgehangen, pakte mijn vrouw mijn hand vast. 'Ik geloof dat ik mijn vader daarnet voor het eerst in mijn leven heb horen huilen', zei ze.

Droopy's as zal over een week in Cambrils boven de Middellandse Zee worden uitgestrooid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden