Droomseizoen Vos eindigt in stijl

Na haar magistrale zege in Londen sloeg de Nederlandse favoriete zaterdag ook toe in eigen land. In de Limburgse heuvels maakte ze grote indruk met haar 'hogeschoolwielrennen'.

VALKENBURG - Bondscoach Johan Lammerts was er jaren geleden al mee opgehouden. Henk Vos wekte de indruk er niet eens aan te zijn begonnen. Maar laten anderen zich gerust over Marianne Vos blijven verbazen, vonden ze. 'Want helemaal normaal is het ook weer niet natuurlijk', zei haar vader.


In grootse stijl soleerde Vos naar de negende wereldtitel uit haar 25-jarige leven. Ze evenaarde er de erelijst van Leontien van Moorsel, het teamgoud op de baan van haar voorganger meegerekend. 'Bij de gemeente zullen ze toch wel een keer verzadigd zijn na al die huldigingen?', vroeg vader Henk zich af na een seizoen waarin zijn dochter al de beste in het veld was en de olympische wegrace dicteerde.


'Hogeschoolwielrennen', noemde hij het wat zijn dochter in de Limburgse heuvels liet zien. Alle opdrachten uit het tactiekboekje werden keurig afgestreept. Vos viel aan, controleerde en deed wat iedereen van haar verwachtte, zijzelf nog het meest.


Ze bleek bovendien moeiteloos te kunnen vertrouwen op het harde werk van Anna van der Breggen. De WK-debutante was de ideale springplank voor Vos. Ze worstelde zich los uit het peloton en kreeg vier rensters met zich mee, maar geen van allen werd een kans op de wereldtitel toegedicht.


Vos wist dat ze zichzelf in een zetel kon plaatsen door de kopgroep te bereiken. De zesde beklimming van de Cauberg bleek precies het juiste moment voor de oversteek. Toen ze achterom keek, had alleen de Italiaanse Longo Borghini haar voorbeeld kunnen volgen.


'Er moest iets extra's gebeuren', maakte Lammerts de gevolgen duidelijk van het wegvallen van twee Nederlandse pionnen. Het afstappen van Ellen van Dijk en Loes Gunnewijk, gecombineerd met een onhoudbare hoeveelheid zelfvertrouwen, waren voldoende grond voor Vos om twee keer op de pedalen te gaan staan.


Bovendien bleken landen als Groot-Brittannië en Zweden ten onrechte bij de favorieten ingedeeld. Vos was met de koploopsters in haar kielzog al uit het zicht verdwenen voordat de anderen zich realiseerden wat zich in die paar meter op de Cauberg had voltrokken.


Lammerts: 'Die andere landen zouden toch moeten denken: alle hens aan dek, dichtrijden dat gat.'


Weer twee ronden later maakte Vos al even dankbaar gebruik van de heuvel 'waarop het makkelijk rijden is als je er al duizend keer bent geweest'. Ergens in de verte zagen de Australische Neylan en Longo Borghini, goed voor zilver en brons, hoe Vos alleen nog een omweg maakte om een driekleur uit het publiek te grijpen. Ze had tijd genoeg om het ding uit te vouwen voordat ze ermee over de finish reed.


'Het is mooier en gemakkelijker om solo te winnen', zei Vos. Maar de manier waarop ze zelf besliste over het WK-verloop, was ook door haar niet voor mogelijk gehouden.


Het leek logisch te veronderstellen dat de olympische titel van twee maanden geleden niet te overtreffen viel. In Londen liet ze haar ploeggenoten de concurrentie afmatten, voordat ze plaatsnam in een kopgroep en in de sprint op haar benen durfde te vertrouwen.


'Perfect', was de stempel dat ze op die race plakte. En omdat perfect nu eenmaal niet te overtreffen valt, wilde ze bij het WK best genoegen nemen met een minder goed uitgevoerde race. Zolang er maar goud tegenover stond, na vijf expedities die haar wonderlijk genoeg slechts de eerste verliezersmedaille opleverden.


'Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik niet van verliezen houd', zei ze. Iets soortgelijks rolde er ook al uit haar mond toen ze als 19-jarig meisje de gevestigde orde het nakijken had gegeven op de WK-omloop in Salzburg.


De wereld leerde er een bijzonder talent kennen met een amper te stillen trek in zegevieren. Zes jaar later is Vos een completere renster geworden met een beter eindschot in de benen en meer rust in het hoofd. Ze heeft bovendien geleerd hoe je het commando over een wielerploeg moet voeren. Maar daarmee waren de verschillen ook wel zo'n beetje genoemd.


'Mijn karakter is nog steeds hetzelfde als toen', zei ze zaterdag. 'Als het goed gaat, hoef je niet te veranderen', vond vader Henk. Je moet zijn dochter alleen blijven prikkelen om de lol in het fietsen in tact te houden. Dus worden komend seizoen wedstrijden ingepast die ze nog niet eerder reed en zal ze wat vaker de wegfiets voor de mountainbike laten staan.


Het is nodig, erkende ze voor het WK al. Een seizoen waarin ze wederom altijd en overal voor de overwinning had gereden, ondanks een rustpauze na haar sleutelbeenbreuk, begon zelfs bij Vos voelbaar te worden.


Dat ze zich nog een keer kon opladen, vond ze niet verbazingwekkend. Het WK was immers ver van tevoren als een hoofddoel in haar seizoen aangemerkt. 'Maar ik sta er wel van te kijken hoe fris ik me lichamelijk nog voel.'


Zo bleek de wereldkampioene zowaar nog een beetje gechoqueerd door haar volgende succes.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden