Droog plus droog is gortdroog

Na geplaagd te zijn door blessures is het kleine, maar bedrijvige Dance Works Rotterdam nu begonnen met zijn derde tourneeprogramma van het seizoen: een double bill met choreografievan de jonge vaste gast Bruno Listopad en de eigen artistiek leider, oud rot in het vak Ton Simons....

Mirjam van der Linden

Voor Seasons of the Mind gebruikt Listopad voor het eerst in lange tijd niet de speciaal voor hem gecomponeerde electronica van Dirk Haubrich, maar een muziekstuk van Laurence Crane. En na Carl Jungs theorie over het collectieve onderbewustzijn (First Form), heeft hij zich nu laten inspireren door SAD, een winterdepressie die wordt veroorzaakt door een tekort aan licht.

In Seasons of the Mind wordt slechts heel voorzichtig typisch Listopad een concrete wereld gesuggereerd. Gekleed in identieke huidkleurige hemden proberen vijf vrouwen en een man (die terloops de rol van dokter en terugtredende winter zal vertolken) elkaar in een kring op de been te houden. Maar al snel doolt ieder rond, ogenschijnlijk willekeurig het toneel op en af gaand of als bij toeval samenvallend in een parallelle bewegingscombinatie.

De grillige, ongedurige lichamen laten incidenteel een prachtig stabiel gestrekte arm zien. Even onverwachts vangen ze soms een dot warmgeel licht uit een van de spots verstopt rond de kilwitte tl-buis, die zowel aan ziekte als sneeuw doet denken. De bijzondere, gedragen muziek heeft een verrassend verzachtend effect op Listopads bewegingen, die door de scherpe klanken van Haubrich juist altijd worden 'onderstreept'. Mooi, hoewel de uitvoering door de dansers absoluut doorleefder kan. Niet grillig doen maar grillig zijn.

Cage's Sixteen Dances for Soloist and Company of Tree is een abstract werk, onvoorspelbaar in zijn klankopeenvolging. Muziek die hersenen laat kraken en emotionaliteitdoet opdrogen ondanks het feit dat de intermezzo's worden afgewisseld met delen die naar een emotie genoemd zijn (woede, humor, angst etcetera).

Maar droog plus droog is gortdroog. De muziek, of beter: het zo ver mogelijk van de muziek vandaan blijven, lijkt verlammend te werken op Simons' dans, die toch niet onbekend is met de erfenis van Cage en (choreograaf) Cunningham. Ook is er geen oogcontact, laat staan interactie met het Ives Ensemble. Automatisch ga je scherp letten op de lichamen an sich, als constructies die vorm en beweging genereren. Dat is fascinerend, maar ook een beperking, zelfs een amputatie van 16 Dances. Simons' taal heeft meer brutaliteit en swing nodig. Dat wordt zonneklaar wanneer enkele muziekdelen die kant opgaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden