‘Dromers worden het hardst geraakt’

Harmony Korine..

Cannes ‘Ik woonde in de jungle in Peru, bij vissers die al hun tijd besteedden aan de zoektocht naar een gouden karper. Op hun vinnen staan drie stipjes, die als je ze op de juiste manier beroert het geluid van een piano produceren. Volgens de vissers zijn er de afgelopen vijfenzeventig jaar maar twee gevangen. Helaas voor hen, want Japanse zakenmannen bieden miljoenen voor de vis.’

De Amerikaanse regisseur Harmony Korine vertelt het verhaal zonder een spier te verrekken. Ook als hem wordt verteld dat er een prentenboek bestaat over een vis met gouden schubben, vertelt hij onverstoorbaar door. ‘Ik heb zeven maanden gezocht, maar heb geen gouden vis gezien. Ik kreeg een discussie met een van de leiders, en zei hem dat ik het idee had dat ik mijn tijd aan het verdoen was. Hij antwoordde dat ik vertrouwen moest hebben en dat ik anders beter naar huis kon gaan.’

Korine twijfelde. ‘Toen kwam de vrouw van een van de vissers naar mij toe. Ze had een hondenriem in haar hand, maar er zat geen hond aan. Ik vroeg haar wat ze deed. Ik laat mijn hond uit, antwoordde ze. Toen vroeg ze mij wat ik aan het doen was. Ik antwoordde dat ik het niet wist. Toen zei ze dat het tijd voor me was dat uit te vinden. Ze gaf me de riem en liep weg. Ik pakte mijn spullen en de onzichtbare hond en ging terug naar Amerika. Daar begon ik weer na te denken over het maken van films.’

Zijn film Mister Lonely is eenmalig te zien op het Amsterdamse openluchtfestival Pluk de Nacht, dat vandaag van start gaat. Op het festival in Cannes, afgelopen juni, ging de film in première. Toen hij 19 jaar oud was schreef Harmony Korine (1974, Bolinas, Californië) het scenario voor Kids, over een aantal promiscue grote-stadskinderen; in 1997 maakte hij zijn regiedebuut met Gummo, een overrompelend portret van de gefrustreerde, apathische Amerikaanse white trash. Twee jaar later volgde Julien Donkey-Boy, waarvoor Korine zich als eerste Amerikaan onderwierp aan de regels van Dogma 95, Lars von Triers regels die het medium film moesten bevrijden uit de klauwen van Hollywood. Daarna werd het stil. ‘Ik was niet blij met mijn leven, en met de mensen om me heen. Als dit mijn vrienden zijn, realiseerde ik me, dan is er iets goed mis met me.

Het beste wat ik kon doen, voor mezelf en voor de mensen om me heen, zo vond ik destijds, was uit het zicht verdwijnen. Me terugtrekken.’ En Korine vertrok naar Peru.

Mister Lonely betekent zijn comeback. Het is een knotsgekke film waarin een Mexicaanse Michael Jackson-imitator zijn intrek neemt in een Schots landhuis dat verder wordt bewoond door imitatoren van onder anderen Roodkapje, Madonna en de Dikke en de Dunne. Koningin Elizabeth slaapt er met de paus. Marilyn Monroe houdt het met Charlie Chaplin; hun dochtertje doet Shirley Temple na. Korines vriend Werner Herzog speelt vader Umbrillo, die een groep nonnen aanspoort op een mountainbike uit een vliegtuig te springen, om hun geloof in God op de proef te stellen.

‘De imitators en de nonnen...ze zijn allemaal dromers. Ze leven buiten de echte wereld; ze vinden hun eigen leven uit. Vaak zijn dromers degenen die het hardst worden geraakt, die het meest te verduren krijgen. Als je de prijs binnen denkt te hebben, dan krijg je vaak alsnog onderuit de zak.’

Was het maken van Mister Lonely dan een vorm van therapie? ‘Dat klinkt heel erg saai. Ik vind bovendien dat therapie niet iets is waar je andere mensen mee moet lastig vallen. Ik wil ook helemaal niet weten waarom ik de dingen doe die ik doe. Ik wil ze gewoon doen.’

In Nederland durfde vooralsnog geen distributeur het aan de onevenwichtige, maar memorabele film in de bioscoop uit te brengen en ook de programmeurs van het International Film Festival Rotterdam, waar Korines eerdere werk wel te zien was, haalden hun neus er voor op. Maar nu is Mister Lonely dus te zien op Pluk de Nacht, dat dezer dagen zijn vijfde verjaardag viert. Films kijken op een groot scherm op Het Stenen Hoofd, vlakbij het Centraal Station, en als het pijpestelen regent in een loods.

Het is geen film voor iedereen, waarschuwt Korine. ‘Mensen zullen misschien teleurgesteld zijn, omdat de film compleet anders is dan mijn andere films, die de meesten destijds overigens ook haatten. So be it. Ik kan het niet iedereen naar de zin maken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden