Dromerig ontstaat er leven

Big Bang * * *

In fraaie kleuren ontvouwt zich een samenleving in 'Big Bang'. De voorstelling over nieuw leven markeert, hoe symbolisch, de heropening van de Rotterdamse Schouwburg.


ROTTERDAM 'Kijk, er is al rook. Goh, wat een grote wolk. Mooi! Verbazingwekkend!' De personages uit de voorstelling Big Bang van de Franse kunstenaar Philippe Quesne zijn iedere keer weer blij verrast over wat ze zelf tot stand kunnen brengen. Veel meer zeggen ze ook niet tegen elkaar, maar een beetje delen hoe fraai hun wereld zo in elkaar steekt, dat doen ze graag.


Het geeft de voorstelling iets dromerigs-naïefs, en ook iets grappigs. Want Big Bang, die heel symbolisch het nieuwe begin van de verbouwde Rotterdamse Schouwburg markeert, gaat over niets minder dan het ontstaan van 'nieuw leven'. Verbeeld dat maar eens.


Met een 'big bang' gaat dat alvast niet bij Quesnes Parijse gezelschap Vivarium Studio. In kleine, langzame tableaus bouwen ze zachtjes een wereld op. In een glanzende, spierwitte omgeving waar niets lijkt te kunnen leven, zien we na een tijdje toch vertederende, wollige 'amoeben' zich losmaken vanuit hun achtergrond. Ze krioelen een tijdje in het rond, gaan dan voorzichtig staan en evolueren in een holenmens.


Zo verandert er steeds iets, waarbij iedere ontwikkeling door een 'antropoloog' met een tekenblok wordt gevolgd. Kan het beter, dan volgt een aanwijzing. In fraaie kleuren ontvouwt zich zo een kleine samenleving. De achtergrond van Quesne als beeldend kunstenaar - hij werkte aanvankelijk als scenograaf - laat zich dan ook gelden. Sinds hij in 2003 zijn gezelschap oprichtte, werkt hij met acteurs, beeldend kunstenaars en 'bricoleurs' : handwerklieden/knutselaars.


Met het resultaat wil hij laten zien hoe de mens de wereld om zich heen probeert te begrijpen. Bij Quesne gaat dat met een open blik. Voor frustratie of geweld is geen plek. Men doet een poging, kijkt nog eens, past iets aan - in totale harmonie.


Er verschijnen talloze rubberbootjes op toneel, iemand verzint er een eiland bij, vervolgens komt er echt water aan te pas. Er dalen wezens in astronautenpakken neer, die in expliciet geënsceneerde verwondering naar de wezens zonder astronautenpakken kijken; even later worden de rollen omgedraaid.


Het tempo waarin de tableaus steeds geleidelijk in elkaar overlopen, ligt soms net te laag om je geheel en al aan de voorstelling over te geven. Maar vaak ben je benieuwd naar wat ze nu weer verzinnen, en er zitten mooie beelden tussen.


Karin Veraart


Met de voorstelling Big Bang is zaterdag de verbouwde Rotterdamse Schouwburg feestelijk heropend. 'Welkom in de huiskamer van Rotterdam', zo zei burgemeester Aboutaleb in zijn speech kort daaraan voorafgaand. Hij prees het nieuwe interieur, dat werd ontworpen door de Vlaamse scenograaf Jan Versweyveld. Schouwburgdirecteur Jan Zoet benadrukte even later dat ook Wim Quist, die het gebouw ontwierp in de jaren tachtig, een (adviserende) bijdrage heeft geleverd aan het eindresultaat. Vooral in de aankleding van de ruimten rondom de theaterzalen is geïnvesteerd. De schouwburg wil een 'stadsfoyer' bieden, een ruimte waar mensen ook graag komen buiten de voorstellingen om. In samenwerking met het aanpalende café Floor is er in de 'huiskamer' mogelijkheid tot koffiedrinken, internetten en loungen op lage banken en stoelen en aan makkelijk bij te schuiven tafels. Bar en kassa zijn verplaatsbaar, maar aan de basisindeling van de ruimte is verder niet heel veel veranderd. De kleurstellingen zijn subtiel, verlopend van warm bruin via goudkleurig naar lichtbeige. Meest in het oog springend is de nieuwe 'mediawall' van twaalf meter waarop dagelijks theaterregistraties, mediakunst, films en internetprogramma's te zien zullen zijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden