Dromen

Mensen willen altijd weten tot welke 'school' ik behoor. Cliënten, verzekeraars, verwijzers: hoe noemt u dat, die therapie van u?...

Tekst Jean-Pierre van de Ven

In werkelijkheid doe ik niet zo aan scholen. Als de meesten ben ik wetenschappelijk georiënteerd, klachtgericht, doe ik aan cognitieve gedragstherapie. Directief: ik geef vaak huiswerk. Systeem gericht: het hele gezin mag mee. Maar hypnose mag ook, en RET en EMDR. Als het maar werkt. Eclectisch is een laf woord: het klinkt alsof je niet kunt kiezen. Maar daar komt het bij mij toch wel steeds meer op neer. Laatst betrapte ik me zelfs op psychodynamische technieken. Dat is niet meer bon ton: onbewuste conflicten, overdracht, abreaction. Maar het werkte zo goed om bij iemand over projectie en over het onbewuste te beginnen, ik kon het niet laten. Toch schaam ik me nog wel een beetje, ik vertel het ook alleen aan u. Dat ik me ooit nog met het onbewuste zou bezighouden!

En nu word het nog erger. Laatst kwam ik uitgebreid in een droom terecht met een cliënt en voor ik het wist, zaten we de droom te duiden. Droom dui ding, dat is helemaal antiek. Zij had gedroomd dat zij één van haar kinderen had verloren en daarom rouwde. Ze maakte zich zorgen omdat deze droom een paar keer was teruggekomen en toch iets moest betekenen. Zou zij 'eigenlijk' haar kind willen vermoorden?

Een beetje rechtlijnige cognitief-gedragstherapeutisch ingestelde evidence-based RET/EMDR therapeut denkt al snel aan dwanggedachten. Dat zijn nare gedachten die vaak terugkeren en die iemand bang maken. Maar bij mijn mevrouw was er alleen die droom en de gedachte aan die droom. Ik dacht: laten we die droom eens verkennen, wie weet. Na enige droomduiding besloten we dat de droom wel degelijk een teken van rouw was: zij en haar man wilden geen kinderen meer, een nieuwe fase in hun leven was aangebroken, consolideren en niet meer bouwen. Daar mee was ook haar eigen jeugd afgesloten, vandaar het dode kind, en zo gingen we nog even door. Het gaat er niet om dat onze conclusies per se waar zijn, maar dat zij mijn mevrouw kalmeerden en dat hopelijk blijven doen.

Als ik er nog eens over nadenk, behoor ik nog het meest tot de praktische school.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden