Dromen

JE HEBT mensen die inschrijven op een modern miljoenenlandgoed in Twente, en anderen die het met een krappe bovenwoning moeten doen....

JAN BLOKKER

Het is oneerlijk verdeeld in de wereld, dus we zullen nog de hele 21ste eeuw onze stem moeten uitbrengen op de gedreven socialist Rob Oudkerk, die er overigens uitziet als iemand die in de buurt komt van een Overijssels landhuis, wiens kinderen heel wit onderwijs genieten, die zich niet gauw op een camping zal laten zien, en die in een ziekenhuis nooit hoeft te wachten.

Hoe kom je zo ver?

Soms hoor je sprookjes vertellen waar je naar luistert zoals het halfbevroren meisje met de zwavelstokken op kerstavond door een raam naar een rijkeluismaaltijd keek.

Kijk wat Edith Cresson op onze Europese kosten allemaal naar binnen slaat!

Fraude, corruptie, vriendjespolitiek - en meer dan vijfhonderd volksvertegenwoordigers die het wangedrag wel even aan de kaak zullen stellen, maar niks: zelfs onze eigen Maij-Weggen, toch niet voor een kleintje vervaard, en zelf een dochter in dienst, bleek er niet tegenop te kunnen.

Of neem Nordholt, die toch ook als eenvoudige smeris met een tentje bij het Uddelermeer moet zijn begonnen, en die nu met een jaarsalaris van bijna drie ton, exclusief onkosten en bijverdiensten bij z'n eigen werkgever, een hele gemeenteraad te slim af is. Nou is dat de Amsterdamse, en dat is zoals bekend de sufste ter wereld, maar niettemin: hij heeft 't 'm toch maar gelapt. Zo'n man kan op één van z'n drie vakanties per jaar én land kopen, én vijf kinderen en kleinkinderen op eersteklas scholen onderbrengen, én een nieuwe heup én een nieuw hart laten aanbrengen, en dan kan hij op oudejaarsavond nog voor tienduizend gulden Belgisch vuurwerk afsteken.

Zo lees je elke dag wel van tien of twintig mensen die met het grootste gemak en zonder het geringste risico blijken te kunnen handelen en leven op een manier die Rob Oudkerk (met stemverheffing) onbetamelijk en onacceptabel noemt, maar met wie u en ik naar ik aanneem morgen zouden willen ruilen.

'De moraal', zei Nietzsche al, 'is altijd een procrustesbed geweest.'

Zelf droom ik wel eens dat ik altijd een eenvoudige stukjesschrijver ben gebleven, maar lezers van de Volkskrant hebben me op een dag in hun hart gesloten, en een Stichting Vrienden van Jan Blokker in het leven geroepen.

Daar sta ik verder uiteraard geheel buiten. Ze vragen me wel eens advies, en dat geef ik dan, maar de declaratiebon waarop ik een dagdeel, m'n koffie en m'n verreden kilometers mag opschrijven, stuur ik oningevuld terug.

Ze hebben een auto voor me gekocht.

Ik zei meteen: een auto aannemen? Dat zou onbetamelijk en onaanvaardbaar zijn.

Maar zij: 'Nee, luister, om ter wille van je stukjes de samenleving te volgen, zul je toch zo nu en dan naar de Veluwe, naar Gorkum en naar het Binnenhof moeten, anders word je als het ware niet langer gevoed. Als je goed kijkt zul je trouwens zien dat het helemaal geen Nissan is. Het is een mobiele columnistische academie.

En waarachtig, dat stond op het koetswerk geschilderd, dus ze hadden gelijk, en ik kon er zonder gewetensbezwaren in plaatsnemen.

Zo hoefde ik ook nergens over in te zitten als Kok, of Rob Oudkerk, of mevrouw Maij-Weggen me iets wilde toestoppen in ruil voor de belofte dat ik ofwel een goed woordje voor ze zou doen, ofwel me zou onthouden van een zinnetje dat in het kabinet, in de Tweede Kamer of in Straatsburg misschien verkeerd zou vallen. 'Ik ben onomkoopbaar', zei ik dan, 'maar als jullie iets willen storten op rekening van de Stichting, kan ik daar natuurlijk niks tegen doen, want met die Stichting heb ik niks te maken.'

Maar ja, dromen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden