Droevige prinses

Diana, prinses van Wales, werd begraven. Zij ging om terug te keren. Te blijven. Tot hoe lang? Dat bepaalt de tijd....

KADER ABDOLAH

De deur sluiten helpt niet. Laat haar komen.

Wat tot nu toe gebeurd is, kun je alleen met de wet der verhalen verklaren. Diana's dood is een verhaal geworden. Een verhaal dat alle aspecten van de oude verhalen in zich heeft. Zelfs de bouwstenen van de oeroude verhalen waarin een vrouw de hoofdpersonage is.

Tegelijkertijd is het een magisch verhaal van onze tijd. De tijd van de satellieten en Bill Gates, de baas van Microsoft, en de McDonald's.

De personages van het verhaal zijn de volgende.

Diana, prinses van Wales, die bij een ongeluk omgekomen is.

Elizabeth II, koningin van Groot-Brittannië, die de vlag boven Buckingham Palace niet halfstok wil laten hangen.

Prins Charles van Wales, de toekomstige koning, die naar Parijs vliegt om het lijk van zijn ex-vrouw naar huis te brengen.

Een Arabier, de minnaar, waar we niet zo veel van weten; hij is na het ongeluk naar islamitische traditie heel snel begraven.

De minnares van de prins die ook getrouwd is.

De zoon van de dode prinses die op zijn moeder lijkt.

Een dronken chauffeur die toevallig geen chauffeur is, maar een ober, of een medewerker van het restaurant.

De liefde. Dan de haat. Vervolgens een paparazzi-fotograaf. De Franse politie. Justitie. Elton John. Het elektronische oog. De Yellow Press. CNN. Een alcoholmeter, Candle in the wind en Bill Clinton, de president van Amerika die huilt.

In plaats van de kameel in oude verhalen komt hier een Mercedes Benz te voorschijn die met een snelheid van 196 km per uur tegen een pijler rijdt.

Het verhaal vindt eerst in de verschillende paleizen van Engeland plaats. Daarna in een tunnel in Parijs en vervolgens op de straten van Londen. En uiteindelijk op het eilandje waar Lady Di in volkomen eenzaamheid wordt begraven.

Wat is onze rol? Wij zijn de massa. De toeschouwers. Net als de massa bij de kruisweg in een Amerikaanse speelfilm.

De maker van het verhaal is Engeland. Een land dat Charles Dickens heeft voortgebracht en Shakespeare. De meester van de verhalen die over de koning, de koningin, de prinsen, de prinsessen, de dood, de haat en de liefde gaan.

Op de behoefte aan een icoon is een passend antwoord gegeven. Op 6 september 1997 werd het door de miljoenen Engelsen en 100 camera's van de BBC gemaakt.

Het is een overweldigend verhaal geworden. Een magisch verhaal dat, of je het nou wilt of niet, zodra je je hoofd op een kussen legt en je ogen sluit, komt Lady Di te voorschijn en neemt je mee.

Ik verzet me niet tegen de tijd. Ik laat me met het verhaal meevoeren, waar dan ook naar toe.

Ook kan de tijd niet meer onverschillig blijven. Geleidelijk zal hij zo de scherpe kantjes van dit verhaal slijpen zodat de grootmoeders eeuwen later het sprookje van de droevige prinses aan hun kleinkinderen bij het bed kunnen voorlezen.

Kader Abdolah

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden