Drive, Manhattan, 20.000 Days On Earth

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

Ryan Gosling en Carey Mulligan in Drive.

Drive (Nicolas Winding Refn, 2011)
Canvas, 21.15-22.55 uur.

Toen Drive ruim vier jaar geleden in première ging in de prestigieuze competitie van het filmfestival van Cannes, werd de film daar vooraf als vreemde eend in de bijt beschouwd; te weinig artistiek verantwoord. Maar zowel critici, publiek als jury omarmden de film. Ryan Gosling, een van Hollywoods kroonprinsen, toont zich bedreven in het monotone spel; zijn personage is een klassiek stoïcijnse held, in de traditie van Clint Eastwood en Steve McQueen. Niks kan hem van slag brengen, behalve - uiteraard - een vrouw. Irene (Carey Mulligan) heet ze, de mooie, kwetsbare buurvrouw die toe is aan een sterke man. Jammer alleen dat haar echtgenoot bijna vrijkomt uit de gevangenis. Zo kondigt de geweldsspiraal zich aan, waarbij Refn met zichtbaar genot filmclichés uitvent: de laatste klus, de zak maffiageld. Alles aan Drive is excessief: de romantiek, het geweld, de esthetiek. Refn weet het groteske te combineren met verfijnd spel van zijn acteurs, waardoor de personages oprechter overkomen dan de B-filmomlijsting suggereert.

Manhattan (Woody Allen, 1979)
NPO 2, 23.50-01.25 uur.

De highbrow romantische komedie over de joodse, 44-jarige, min of meer mislukte schrijver Isaac Davis (Allen zelf), die een relatie heeft met de 17-jarige Tracy (Mariel Hemingway) en verliefd wordt op de neurotische maîtresse (Diane Keaton) van zijn beste vriend (Michael Murphy), blinkt uit in oneliners, briljante zelfspot en tekent op mild kritische wijze de tijdgeest van relatietherapie en vrije seksuele moraal.

De film kreeg later een pikante meerwaarde toen Allen in 1997 trouwde met de bijna veertig jaar jongere adoptiedochter van zijn ex Mia Farrow.

20.000 Days On Earth

20.000 Days On Earth (Ian Forsyth en Jane Pollard, 2014)
Canvas, 22.55-00.30 uur.

Een alledaagse dag uit het leven van punkbard Nick Cave, tevens filmcomponist, filmscenarist én acteur. Mooi onderwerp voor een documentaire, maar 20.000 Days On Earth is evenzeer een fictief portret. Cave presenteert zich als een wat pompeuze man mét zelfspot, die vrijelijk filosofeert over de kunst van het liedjes schrijven en mijmert over zijn nalatenschap. Amusante doch vrijblijvende scènes zijn het, die duidelijk gescript ogen. Alles kán opzet zijn; de ware Cave laat zich niet in een hoek dringen, maar toont zijn alter ego in vol ornaat, met de mix van tragiek en heroïek die elke rockster op leeftijd aankleeft.

Oculus (Mike Flanagan, 2013)
Film1Action, 20.30-22.10 uur.

Een gloeilamp en een rode appel, precies even groot, liggen naast elkaar op het aanrecht. Het is een onvergetelijk beeld, ergens halverwege de ingenieus vertelde en vooral doodenge Amerikaanse film Oculus, omdat je weet wat er komen gaat. Twintiger Kaylie (Karen Gillan) heeft zojuist een lamp vervangen en het kapotte exemplaar naast zich neergelegd. Het is midden in de nacht. Een kamer verderop hangt een behekste gruwelspiegel die al vier eeuwen lang mensen tot waanzin drijft door ze dingen te laten zien die er niet zijn. Ze is uitgeput. Ze tast naar de appel. Terwijl ze een hap neemt, wordt alleen de achterkant van haar hoofd in beeld gebracht, maar het geluid volstaat: krák! Het zijn dit soort slim opgediende gruwelen waardoor Oculus ver boven de horrormiddelmaat uitstijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.