Drieënhalf uur schuilen achter een rotsblok

De stem van Eva (23) stokt als ze vertelt hoe twee vrouwen uit haar wandelgroep vorige week moesten achterblijven in het noodweer op de Spaanse berg Mulhacén....

Van onze verslaggevers Aimée Kiene Jeroen Scharroo

Voordat ze met elkaar op vakantie gingen, kenden Eva en Angelique elkaar niet. Na de angstige momenten tijdens hun vakantie in de Sierra Nevada keren ze terug als vriendinnen. Nu willen ze tien minuten vertellen over wat er op de berg is gebeurd. De rest van de groep gaat direct naar huis. Ook gids Sonja laat zich niet zien.

Eva en Angelique komen uit Gelderland, meer willen ze niet kwijt over hun identiteit. Ze vertellen hoe de wandeltocht vorige week begon. Met prachtig weer, zeggen zij. Van dreigende weersomstandigheden was volgens hen geen sprake.

Als de groep de sneeuwgrens passeert, besluiten twee vrouwen terug te keren. Logisch, vinden Eva en Angelique, de twee waren niet gekleed op een bergwandeling. 'Ze hadden niet eens een jas aan.' Voor de andere wandelaars is er geen reden tot omkeren. Van waarschuwingen van de Spaanse autoriteiten voor bar weer hebben de vrouwen geen weet.

Op 2700 meter hoogte gaat het mis, vertellen ze. 'Heel plotseling sloeg het weer om', zegt Eva. Het begint enorm te waaien. Achteraf horen ze dat de windstoten op de berg snelheden hadden van meer dan tweehonderd kilometer per uur, oftewel windkracht 12 (orkaan).

De groep van tien wandelaars verschuilt zich achter een rotsblok. Eva: 'We hebben daar drieënhalf uur gezeten. Je eet wat, drinkt wat, probeert elkaar warm te houden.' Inmiddels heeft iemand met de mobiele telefoon contact gelegd met de eigenaar van de refugio Poquiera, de berghut die op 2500 meter hoogte ligt. 'We konden het pad niet vinden', zegt Angelique, 'maar we waren vlakbij. In normale omstandigheden is het drie kwartier lopen.'

De eigenaar van de berghut is die avond alleen en kan niet meteen hulp bieden. Pas later stuurt hij zes Baskische wandelaars op pad om de gestrande groep te redden. Als de Basken de Nederlandse groep bereiken, is iedereen opgelucht. Dan begint de tocht naar de hut. Eva valt stil. Ze vervolgt haar verhaal met trillende stem.

'Het was zwaar. We probeerden steeds op elkaar te wachten, maar twee van ons bleven achter.' Wie nam het besluit de achterblijvers op de berg te laten? 'Ze konden niet meer zelfstandig lopen. Ze waren uitgeput en verstijfd van de kou', begint Eva. Maar wie de uiteindelijke beslissing nam om zonder de twee verder te gaan, daar kunnen ze door hun emoties niet over praten.

Een aanwezige hulpverlener van de ANWB gebaart dat het genoeg is. De slotvraag nog. Vinden Eva en Angelique dat hun reisbegeleidster Sonja iets te verwijten valt? Zij hebben geen commentaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden