Drie seconden: genoeg

Blogger: Frans MuthertOver: Marokkaanse leerlingen en eergevoelAdres: http://mutlog.volkskrantblog.nl..

16 oktober 2006 16:28

Mohamed

De route van het lokaal naar de docentenkamer voert door de aula waar de lunchpauze in alle hevigheid is losgebarsten. Uit mijn ooghoeken zie ik hoe een leerling onder luide toejuichingen een plant, afkomstig uit de weelderige bak naast de bar, pontificaal door de zaal keilt. Langzaam loop ik op hem af, de behoorlijk fors uitgevallen Marokkaanse vmbo-leerling. Ik heb hem niet in de klas en dat gaat het moeilijker maken om mijn autoriteit te doen gelden.

Vroeger pakte je zo’n leerling beheerst bij de schouder, nam hem apart, waarna je de normen en waarden even degelijk met hem doornam.

Ik heb mijn lesje evenwel geleerd. Ieder lichamelijk contact met dit soort knaapjes wordt zonder meer geïnterpreteerd als het verlies van een merkwaardig soort eer die in het Rifgebergte hoog in het vaandel staat. Al zesendertig jaar tik ik op subtiele wijze leerlingen op hun schouder. De stilte die je vervolgens laat vallen, werkt meestal voortreffelijk. Maar in deze sector is dat altijd maar afwachten. Als door een wesp gestoken reageert hij: ‘Blijf van me af!’ Ik kijk hem aan en maak een vragende beweging met mijn hoofd, zonder woorden.

Hij probeert met een grappig bedoelde opmerking te redden wat er te redden valt van z’n tanende eer. Weer een tikje op die schouder. Ik wil oogcontact. ‘Ik heb het niet gedaan’, liegt ie, geheel volgens de geldende tradities.

We stellen vast dat er met een plant is gegooid en na tien minuten uiterst moeizaam onderhandelen, waarbij ik erop sta dat ie me aankijkt, komen we tot de gezamenlijke conclusie dat hij de gooier is waarna de discussie meteen listig wordt verlegd naar het feit dat ik hem ervan beschuldig dat ie ’m ook uit de plantenbak heeft getrokken.

Dat heb ik niet gedaan en ik maak hem duidelijk dat ik dát ook niet van plan was. We beperken ons tot de feiten. De bel gaat, maar ik sta er op dat hij nog even blijft.

In de langzaam leegstromende aula besluiten we dat de plant nu nog even terugmoet in de bak. En dat gaan we samen doen. Dat is niet zo’n probleem meer want z’n clan is op weg naar de les, dus met dat gezichtsverlies zal het wel loslopen.

Van écht samen terugplanten is weliswaar geen sprake, maar de varen staat even later weer zo ongeveer waar ie hoort. Waarna hij er onmiddellijk vandoor wil. Nu pak ik ’m écht bij z’n schouder. We hebben nog wat af te ronden. Z’n naam en klas? Ik heb inmiddels opgevangen dat hij Mohamed heet maar wil dat natuurlijk het liefst even van hem zelf horen. Wil hij niet zeggen. Dom natuurlijk. Bij de afdelingsleider hangt een portrettengalerij waar ik hem dadelijk moeiteloos uit zal vissen.

Hij heet Mohamed A. en zit in 3vmbo-C, blijkt even later bij het overzichtsbord van de vmbo-baas aan wie ik gedetailleerd verslag uitbreng. Twee dagen later krijg ik te horen dat Mohamed ten eerste de plant niet uit de bak heeft gerukt, wat heel best mogelijk is. Maar bij nader inzien heeft ie er eigenlijk ook helemaal niet mee gegooid.

Diezelfde dag kom ik hem tegen in diezelfde aula. Ik hou hem staande. Oogcontact. Hij probeert me brutaal aan te kijken maar ik meen toch barstjes in het bastion te zien. Drie seconden. Genoeg.

Dan loop ik door.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden