Drie kwartier vakantie

's Avonds om een uur of elf vroeg ik vaak aan mijn vriend: 'Wil jij mij nog even uitlaten?' Ik was dan de hele dag niet buiten geweest, want om naar mijn werk te gaan hoef ik alleen maar een trap op naar een zolderkamertje....

Mariët Meester

We hebben toen een dagelijks surrogaatavontuur ingevoerd. Iedere middag tijdens de lunchpauze trekken we eropuit, wat voor weer het ook is. Het is niet te geloven hoeveel er in een straal van drie kilometer rond je eigen huis te ontdekken valt, vooral wanneer je te voet gaat. Zelfs al kies je telkens dezelfde route, iedere dag merk je veranderingen. Omdat wij vlakbij de Amstel wonen, in het zuiden van Amsterdam, mogen we graag langs de rivier de stad uitlopen. We komen dan langs Zorgvlied, waar meestal wel een begrafenis gaat beginnen. De dragers kennen we al helemaal, voordat de rouwstoet arriveert staan ze in hun zwarte pakken nog even gezellig met elkaar te kletsen bij de ingang die naar de aula leidt. Aan de gasten die toestromen kun je aflezen wat voor soort persoon de overledene ongeveer was.

Verderop, schuin onder een brug waar auto's en treinen en metrostellen langs elkaar heen razen, lag altijd een wrakkig bootje in het water. Op het land was er een hut van stokken, karton en stukken plastic aan vast gebouwd. Er woonde een jongen met haren als een indiaan, en kleren die kleuren hadden aangenomen die je alleen in de natuur tegenkomt. Zijn huis was net zo organisch als hijzelf, er zat groei in, geen dag of hij had er iets aan verbeterd. Maar ineens was het gras van de oever op de plaats van de boothut omgewoeld, we zagen alleen nog wat flardjes plastic liggen, ongevoelige zielen hadden het complete bezit van de jongen vernietigd met een dragline.

De laatste tijd zijn we van lopen op fietsen overgegaan, in drie kwartier kom je een eind. Tijdens die kleine vakantie sublimeer ik mijn verlangen om te vertrekken. Zullen we vandaag het pontje eens nemen? Voor een gulden vijf minuten op de Amstel varen, net echt. Ik probeer dan niet te veel te denken aan het verhaal van Biesheuvel, Een hachelijke oversteek, waarin een bangig echtpaar zichzelf ieder weekend voelt veranderen in een stel heldhaftige zeerobben door de Oosterschelde over te tuffen, van Zierikzee naar Colijnsplaat en weer terug. In de loop van het verhaal krijgen ze helaas te maken met motorpech en drijven met de stroom mee de zee op.

Langs de Amstel ligt ook een park, waar je jezelf op doordeweekse dagen kunt wijsmaken dat je er in je eigen tuin bent, dat die hele grote vijver waar je op uitkijkt van jou is en de vogels die erin rondzwemmen ook. Om de paar minuten komt er een vliegtuig over dat het landingsgestel al uit heeft, maar op de een of andere manier heb ik stadse oren gekregen, automatisch druk ik het geluid weg en laat me in beslag nemen door de vele kippen die op het gazon lopen te tokken.

De belangrijkste attractie van het park is een stenen tafeltennistafel. Sinds wij bij de Aldi voor ¿ 4,99 twee batjes en drie ballen hebben gekocht, kunnen we ons niets leukers voorstellen dan elkaar daar tussen de middag te bevechten in een strijd die met de dag meedogenlozer wordt. De tafel staat onder een dik houten dak, dus ook als het regent, gaan we ernaartoe. De bomen eromheen maken het nogal donker, maar soms floept er boven ons zomaar een lamp aan, we hebben al gezocht of er misschien een verborgen camera tussen de dakbalken zit. O, de geur van bosgrond, vooral van natte bosgrond. Terwijl ik aan mijn kant van de tafel heen en weer spring, en agressie en subtiliteit zo goed mogelijk probeer te verenigen, is het alsof ik weer kind ben, alsof ik weer in Veenhuizen in Drenthe woon en niets anders aan mijn kop heb dan lekker spelen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden