Reportage

Drie dagen heerlijk toeven op Best Kept Secret

De spraakmakende indierockband The War On Drugs bleek de ideale band voor een festival als Best Kept Secret: onalledaags en bedwelmend.

Julia Stone en Angus Stone tijdens hun optreden op Best Kept Secret, afgelopen weekend in Hilvarenbeek.Beeld Getty Images

Het is zaterdagavond een uur of 9 als tijdens het tweede Best Kept Secret Festival alles wat een bezoek aan grote popevenementen zo bijzonder kan maken, samenvloeit. Op het hoofdpodium van het festival, pal naast recreatieterrein Beekse Bergen in Hilvarenbeek, staat The War On Drugs te spelen. Het is druk voor het podium, er wordt veel verwacht van de band van de Amerikaanse zanger-gitarist Adam Granduciel. Dankzij een bejubeld album, Lost In The Dream, een radiohit, Red Eyes, en een boeking in de Heineken Music Hall is The War On Drugs een van de spraakmakendste indierockbands van het moment.

Hypnotiserende gitaarmuziek

De ideale band voor een festival als Best Kept Secret, dat graag spannende en vernieuwende artiesten programmeert voor muzikaal goed ingevoerde fijnproevers. En dan de omstandigheden: de zon gaat onder, het water pal naast het podium glinstert, het publiek laat zich graag onderdompelen in hypnotiserende gitaarmuziek. Niet schreeuwerig of springerig, eerder bedwelmend. En dan komt het: Under The Pressure. Acht minuten lang een meanderende gitaar, een baritonsax als ondertoon en de nasale, aan Bob Dylan herinnerende stem van Granduciel.

Je lekker laten meeslepen, dat is wat iedereen nu wil. Even wat rust ook om je te kunnen opladen voor de opzwepende garagepunk van Together PANGEA en de hoekige gitaarliedjes van het immer feestelijke Franz Ferdinand, dat later op het programma staat.

Timing. Ook daarom werkte The War On Drugs zo goed zaterdagavond. Er waren al mooie concerten geweest van de Berlijnse pianist Nils Frahm, de herenigde Britse shoegazers Slowdive, het zonnig swingende Metronomy en het verbeten rockende Girl Band. Veel afwisseling, veel onalledaagse en zeker voor grote festivals gedurfde muziek, die ook gretig werd geconsumeerd.

Gitarist van indierockband The War On Drugs.Beeld Marcel van den bergh

Verleden tijd

Een heel verschil met een dag eerder. Waar de programmering zich zaterdag en zondag richtte op betrekkelijk nieuwe namen, stonden vrijdag artiesten bovenaan het affiche waarover vooral wordt gesproken in verleden tijd.
Daryll-Ann, Interpol, Midlake en Pixies: ze maken of geen nieuwe muziek meer of je gaat erheen in de hoop dat ze vooral oude liedjes spelen. Dat deden Interpol en de Pixies volop, maar wat moest er lang worden gewacht voordat er wat sfeer kwam.

Van een festival als Lowlands moet de organisatie hebben geleerd dat je een meerdaags festival sterk moet eindigen, maar zeker ook sterk moet openen. Op Best Kept Secret liepen bezoekers urenlang doelloos rond, zich volstoppend met biologische gehaktballen, crêpes of (vettigheid wordt hier in gezonde variant geserveerd) 'biologische' kapsalon.

Het leek alsof echt iedereen vrijdag wachtte op de Pixies en gelukkig maakten die alle verwachtingen waar. Veel oud werk dus en weinig van het mislukte Indie Cindy dat de band van Frank Black (zonder bassiste Kim Deal) onlangs uitbracht. Bone Machine, Monkey Gone To Heaven, Hey en Debaser maakten beslist iets los bij het publiek. Frank Black speelde eindelijk ook weer alsof er iets op het spel stond.

Het maakte een matte dag een beetje goed, maar na de zeer sterke zaterdag, was het zondag opnieuw behelpen. Het leek op het terrein veel rustiger, al sprak de organisatie over een gemiddeld aantal bezoekers van 15 duizend per dag, hetzelfde als vorig jaar.

Frank Black van de Pixies.Beeld epa

Geen sprankelende opening

De programmering kende eenzelfde weeffout als vrijdag: geen sprankelende opening. De nieuwste knuffel-troubadour George Ezra wist met veel charme en een mooie stem indruk te maken op de meisjes vooraan het hoofdpodium, maar had bepaald niet genoeg sterke liedjes om die plek te rechtvaardigen. Jammer ook dat twee op het snijvlak van punk en rock-'n-roll opererende bands, Fucked Up en Heavy Times, tegelijk speelden. Gelukkig veraangenaamde het heerlijke weer het wachten op de onbetwiste hoofdacts zondag, Belle And Sebastian, Lykke Li en Elbow.

Maar waar je zaterdag van de ene verrassing liep naar de andere meevaller, bekroop je zondag net als vrijdag het gevoel dat er te veel lege vakken in het programma waren gevuld met namen die dat eigenlijk niet verdienden.

Ook een publiek als op Best Kept Secret, dat bereid is om veel goed te vinden en niet, zoals op de meeste festivals, binnen twee minuten een eerste meeklapmomentje opeist, wil meer kwaliteit dan door, zeg, Samaris, Jaakko Eino Kalevi of Woman's Hour werd geboden.

Het was drie dagen heerlijk toeven in Hilvarenbeek, in de schommels in het woud, aan het water en in de warme zon op het veld. Behalve 's ochtends, bij de koffie- en 'juice & smoothies'-bars, waren er nauwelijks rijen en iedereen had het met elkaar naar de zin.

Allemaal randvoorwaarden voor een heerlijk festival, nu nog een scherpere kwaliteitscontrole op de muziek.

Franz Ferdrinand.Beeld Getty Images
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden