Reportage

Drie dagen Eurosonic: dringen in Groningen voor IJslandse bands

Werken de oude instituten van de popmuziek nog een beetje, in nieuwe tijden van playlists, streamingdiensten en YouTube-hits. Op het Groningen festival Eurosonic kan naast heel veel nieuwe Europese popmuziek ook een aloud fenomeen tegen het licht worden gehouden: de Britse pophype. Die functioneert nog uitstekend, kan op bijvoorbeeld donderdagavond al worden geconstateerd. En de hype van de dag wordt aangedreven niet door een of ander muziekweblog, maar door de antieke omroep BBC.

Years & Years op Eurosonic Noorderslag Festival. Beeld Marcel van den Bergh

De hype van de dag

Een plaat? Nee, die hebben de jongens van Years & Years nog niet. Wel een paar clips op de videokanalen en wat tracks op Soundcloud, zoals het zonnige discodeuntje King. Maar vorige week werd de aalgladde r&b en electropop van het Londense trio door de BBC uitgeroepen tot 'Sound of 2015', en daar ging Years & Years. De BBC is gezaghebbend aan het tipfront dus schreven alle popmedia, inclusief deze krant, ineens over het bandje: hou die gastjes in de gaten. De kijkcijfers op YouTube knalden omhoog.

En voor het Groningse podium Simplon, waar de band staat geprogrammeerd, vormt zich dus een kwartier voor aanvang een solide rij voor de deur. Nee, zegt de portier, en kan echt geen kip meer bij. Years & Years is de hype van de dag en wie zich naar binnen weet te dringen bij de Simplon heeft het gevoel bij iets bijzonders aanwezig te zijn, nog voor er een noot muziek is gespeeld.

Het valt niet te ontkennen: de hoog afgestemde soulzang van de 24-jarige Olly Alexander is weliswaar dun, maar ook uitermate lenig. Zijn hoge noten zijn stuk voor stuk raak, en Alexander werkt zich door zijn liedjes als een afgetrainde stemgymnast. Ontwapenend en gemaakt verlegen; Olly gaat het vast goed doen bij de generatie die One Direction net is ontgroeid.

De liedjes zijn helaas ook wat mager. Take Shelter en bijvoorbeeld Desire, dat in de Simplon al woordelijk wordt meegezongen, hebben absoluut een lekker refreintje maar het raffinement van de composities wordt weggeblazen door de steeds opnieuw ingemixte Ibizahouse. Na vier nummers krijg je een beetje genoeg van die handjes-in-de-lucht-dreun en de simplistische synth-akkoorden op standje tropische steeldrum.

Zoektocht naar de nieuwe doorbraak

Maar goed, het is Eurosonic. Hier zien we bandjes in de startfase, niet als gelouterde pophelden. En het jachtige gedraaf tussen de vele podia in de Groningse binnenstad, dat angstige gevoel dat je ergens een doorbraak aan het missen bent, maakt Eurosonic zo'n leuk en belangrijk festival voor zowel de internationale popberoepsgroep als het publiek. Groningen staat weer lekker op z'n kop, van de poppodia tot studentensociëteiten, cafés, schouwburgzalen en dit jaar bijvoorbeeld ook het filmtheater Infoversum, waar bandjes staan te spelen onder in bolvorm geprojecteerde sterrenstelsels en flitsende hemellichamen. Je ziet bands komen, zoals het lekker alternatieve en kunstig rockende Ierse All Tvvins, en weer vertrekken door de zijdeur. De Duitse band Warm Graves bakt er weinig van, met langgerekte maar nauwelijks boeiende psychedelische rock.

All Tvvins op Eurosonic Noorderslag Festival. Beeld Marcel van den Bergh

Animo voor IJsland

Opvallend is het grote animo van het Eurosonic-publiek voor de IJslandse popmuziek. Natuurlijk, het land is 'focusland' van het festival, en staat dus glimmend in de schijnwerper. Maar - en dat is ook wel eens anders bij dat jaarlijkse focusland - IJsland doet het uitstekend in Groningen. Het optreden van Samaris in de Stadsschouwburg is spookachtig mooi. Verscholen in de het duister, in een aura van groen podiumlicht, zingt Jófríður Ákadóttir haar droefgeestige IJslandse poëzie op straffe dancebeats: ijzig en geconcentreerd. Het trio wint zieltjes, je voelt het gebeuren. En zelfs de rockband Mammút doet het boven verwachting goed in een ook al ramvol Huize Maas: innemende rockliedjes, met gevoel voor drama vertolkt door alweer een zangeres: Katrína Kata Mogensen. In de Vera laat de heavy rockband Sólstafir de gitaren zoemen, en in het News Café zingt Low Roar de sterren van de hemel, in mystieke en spiritueel geladen landschapspop.

Drie lange dagen Eurosonic

Maar de IJslandse knaller is toch Kiasmos, in de late donderdagnacht in het Grand Theatre. De pianist en componist Ólafur Arnalds is razend populair in Nederland en ook in zijn hoedanigheid als Kiasmos, naast de minimal techno van producer Janus Rasmussen, is Árnalds in Groningen kennelijk een fenomeen. Buiten staan ruim honderd man voor de dranghekken. Binnen host en zweet de dansende massa op donkere bassen en een pingelende piano. Popmuziek van de meest hoogwaardige soort? Nee, daarvoor zijn de tracks te voorspelbaar en de melodietjes toch echt te lafjes. Een zinderend feestje, dat wel. Het zoveelste, bij drie lange dagen Eurosonic.

Hieronder vindt u een afspeellijst door Eurosonic/ Noorderslag zelf samengesteld.

Samaris op Eurosonic Noorderslag Festival. Beeld Marcel van den Bergh
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden