Drents dorp pronkt met Europese beker

Nederland telt zonder twijfel luisterrijker oorden dan het ietwat suffig tegen de Duitse grens aanleunende Klazienaveen en toch werkt deze buitenplaats van Emmen al jaren als een magneet op tafeltennissters uit China en andere buitengewesten....

De Drentse vrouwenploeg was in twee finalewedstrijden te sterk voor het Duitse Langweid. Na de 3-2 buitenshuis werd het zaterdagmiddag op eigen tafel 3-1 voor het vreemdelingenlegioen van coach Hans Lingen, die door zijn Rotterdamse origine en dito tongval zelf ook een exoot is in Drentse contreien. Maar daar hadden de negenhonderd enthousiaste wereldburgers op de tribunes in sporthal De Zon geen boodschap aan. De Drenten ontketenden een carnavalesk feestgedruis rond Lingen en diens heldinnen Ni Xia Lian, al zeven seizoenen de onbetwiste kopvrouw van het ensemble, balgoochelaarster Hong uit Singapore en de eeuwig prille Bettine Vriesekoop.

Wat die internationale topspeelsters in hemelsnaam bezielt om uitgerekend in een Drents gat hun kunsten te vertonen? Ongetwijfeld hebben Ni en Hong zich laten lokken door het feit dat de club immer goed van betalen is. Maar het is toch vooral de sfeer die het aantrekkelijk maakt om in Klazienaveen een balletje te slaan, de altijd aanwezige supportersscharen en de professionaliteit van de club die wordt geleid door een tomeloos ambitieuze voorzitter, Hendrikus Velzing, en door een legertje professionals onder leiding van een levensechte manager, Herman Friskes.

Ni Xia Lian is verknocht geraakt aan Klazienaveen. Daarom haalde de 38-jarige Chinese zaterdag alles uit de kast om De Treffers van dienst te zijn en won ze haar twee partijen op haar sloffen, waarna ze zwaaiend met de beker (zonder grote oren) uitriep dat er maar één club in de hele wereld is die er ooit in is geslaagd haar hart te veroveren en dat de in zeven seizoenen opgebloeide liefde nooit teloor zal gaan. 'Dit was mijn club, is mijn club en blijft mijn club.'

Met de inburgering van de Chinese, die haar pingpongzaakjes al zeven jaar vanuit haar woonplaats in Luxemburg bestiert, zit het al met al wel goed.

De andere Aziatische speelster in de Klazienaveense gelederen, Hong, zal daar nog flink aan moeten werken, maar inmiddels staat buiten kijf dat ze van goede wil is en immer bereid om ver te gaan in haar genegenheid voor het veenkoloniale tafeltennis. Daags voor de Europese finale verwijlde Hong nog in het verre Doha, alwaar ze op bevel van haar Singaporese superieuren verwikkeld was geweest in de Qatar Open. Ieder ander had bedankt voor de Drentse eer, Hong niet. Ze kocht met geld van haar Drentse weldoeners een ticket naar Schiphol, waar ze op de dag van de finale in alle vroegte neerstreek.

Hong had te weinig geslapen en door de late aankomst in Drenthe amper tijd gehad om te trainen, maar ze vermande zich, zag vanaf de kant vol bewondering toe hoe Ni zich uitsloofde voor de Drentse zaak en besloot ter plekke dat ze het niet kon maken tegenover Ni en supporters om toe te geven aan haar vermoeidheid. Hong schraapte de laatste restjes energie bij elkaar en won uiteindelijk nog vrij simpel van Yanfei Shen.

Hong oogstte met haar kunststukje, waarmee ze feitelijk de Europese bokaal binnenhaalde, alom waardering. De toeschouwers beloonden haar met een staande ovatie en coach en medespeelsters onthaalden haar op zoveel knuffels en andere uitingen van diepe genegenheid dat ze daar voor de rest van haar leven op teren kan.

En dan Bettine Vriesekoop. Wat deed haar besluiten om te vergeten dat ze al twee keer afscheid had genomen van bat en bal en het veertigjarige lijf nog eens te teisteren? Een week eerder had ze de Nederlandse titel veroverd, een exercitie die zoveel van haar lijf vergde dat een kraker eraan te pas moest komen om haar weer recht van lijf en leden te doen zijn. Ze wilde met alle geweld nog één keer alles uit de bijna antieke kast halen. Dat deed ze met ijver en passie, maar het was net niet genoeg voor de winst in haar partij tegen Yunli. Vriesekoop kon er niet echt mee zitten. 'Veel belangrijker is dat er een band is ontstaan die ons de kracht geeft de Europa Cup te winnen.'

La Belle Bettine nam ter plekke het besluit in elk geval met een tevreden gevoel een punt te zetten achter haar carrière vol hoogtepunten. Afscheid nemen met de beker, die ze vijftien jaar geleden als speelster van Avanti al eens had mogen vasthouden, en toegezongen worden door een kleine duizend bewonderaars, mooier kon ze het zich niet wensen. 'Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Dit is uniek. Hier heb ik het allemaal voor gedaan.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden