Drama raakt in de knel in 'Westeinde'

'Er begint ontvankelijkheid voor pijnprikkels op gang te komen', zegt de dokter. Zo'n zinnetje, uit de NCRV-documentaire Westeinde, blijft je bij....

JET BRUINSMA

Westeinde. Nederland 1, NCRV, 22.53 uur.

Er zijn meer van die 'onbeholpenheden' in deze eerste aflevering van een drieluik over keuzes in het ziekenhuis, van Ireen van Ditshuyzen over het Westeinde Ziekenhuis. De arts-assistent die de vrouw van een epilepsiepatiënt probeert uit te leggen waarom haar man een extra grote kans heeft op een nieuwe aanval. 'Het is een verkeerde ontlading van overdracht van hersenzenuwen.' De vrouw zelf, die laat zien hoe ver ze al gemedicaliseerd is. 'Hij heeft woordvindingsproblemen.'

Zulke naturel-scènetjes zijn de aardigste onderdelen van Van Ditshuyzens drieluik. Want eigenlijk beoogt de documentaire te laten zien met welke dilemma's artsen, verpleging en familie worden geconfronteerd in het ziekenhuis. Eerlijk gezegd valt het resultaat niet mee. Natuurlijk is er ingehouden gefilmd, en gelukkig is er geen zweem van glamour te bekennen. Hoogstandjes komen, in elk geval in het eerste deel, niet voor.

Maar de terloopse manier waarop de keuzen in beeld worden gebracht, was voor deze kijker te veel van het goede. 'We zijn erg op elkaar gesteld', zegt de vrouw die haar bewusteloze man na een epileptische aanval liet opnemen, hoewel ze wist dat hij dat niet wilde. 'Er staat niks op schrift. Het zou slordig zijn om hem na een epileptische aanval thuis te laten overlijden', concludeert de dokter.

Misschien is de gewenning aan medische programma's door de overdaad aan tv-docu's en medische soaps in de loop der jaren wel zó groot geworden, dat je wegzapt naar de omgeving waarin de bijna te terloopse drama's zich afspelen. En dan erger je je aan de onbegrijpelijke taal van dokters en verpleegkundigen onder elkaar. Bloedgas meten, de saturatie is niet goed, de vrije waterklaring (?), mitralisklep. Functioneel jargon, maar net iets te veel van het gewone.

Westeinde is eigenlijk zó overdadig gewoon, dat het drama in de knel raakt. Het besluit van de arts om een oude vrouw met een kapotte hartklep niet verder te behandelen, is zeker geen routine, maar bijna overdadig zakelijk en begrijpelijk.

De menselijke maat is er heel even in de afweging van de verpleegkundigen. 'Moet je haar wakker maken om te zeggen dat het niet gelukt is?' Heel af en toe is het drama er.

De rechte strepen op het beeldscherm, de zoon die zegt: 'Vorig jaar op deze dag is mijn vader begraven.' Maar het is te weinig. Dit eerste deel is te veel een understatement.

Jet Bruinsma

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden