Drama Poulet aux prunes

Als stripverhaal spreekt Poulet aux prunes beter tot de verbeelding dan als film.

Sigaretten zijn het voedsel van de ziel, zegt een van de personages uit Poulet aux prunes. De film lijkt het te beamen; zelden werd sigarettenrook zo weelderig in beeld gebracht. Bijna wellustige slierten zijn het, die hun eigen leven lijken te leiden. Wanneer de vrouw in kwestie sterft, is het een eindeloze sigarettenwalm die ze als laatste adem uitblaast; de rook glijdt hemelwaarts, over de daken van Teheran, om als een wolkje boven het graf van de vrouw te blijven hangen.

Het is een van de beste scènes uit Poulet aux prunes, de tweede film die Marjane Satrapi met stripkunstenaar Vincent Paronnaud naar een van haar eigen stripromans maakte. Anders dan bij het zeer succesvolle Persepolis (2007) koos Satrapi voor echte acteurs, terwijl het decor een barokke, vloeiende combinatie van live action en animatie is. Dat pakt vooral goed uit wanneer de beelden, zoals die ziel van sigarettenrook, min of meer voor zichzelf mogen spreken.

Maar meestal doet Poulet aux prunes te zwierig en te nadrukkelijk zijn best om een lach, traan of kippenvel af te dwingen. Het is een groots, tragisch liefdesverhaal dat de in 1958 gesitueerde film te vertellen heeft, over een begenadigde Iraanse violist die klem zit in een verstandshuwelijk en al zijn verdriet om een verloren liefde omzet in muziek. Wanneer zijn opvliegerige echtgenote zijn instrument aan stukken slaat, besluit Nasser-Ali Khan (Mathieu Amalric) te sterven; het merendeel van de film bestaat uit de herinneringen, visioenen en gedachten die hem op zijn doodsbed overspoelen totdat Azrael, de aartsengel des doods, hem halen komt.

Dat is nogal wat, en in een sobere strip van 86 pagina's (De muzikant, in het Nederlands) werkt het veel beter dan in een film. Zeker als deze aan een lichte vorm van het Amélie Poulain-virus lijdt, en zijn bontgekleurde scènes afraffelt op de olijke maat van een te aanwezige voice-over. Poulet aux prunes is oogstrelerij van het hoogste niveau, maar heeft te weinig substantie om werkelijk te verleiden.

Met Mathieu Amalric, Maria Medeiros, Edouard Baer, Golshifte Farahani, Isabella Rosselini. In één zaal. Regie Marjana Satrapi, Vincent Paronnaud.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden