DRAMA La cinquième saison

Wat een pretenties, clichés en uitgekookte symboliek.

Regie Peter Brosens, Jessica Woodworth


Met Aurélia Poirier, Django Schrevens, Sam Louwyck, Gill Vancompernolle, Nathalie Laroche. In 9 zalen.


In veel films arriveert de apocalyps middels een zombieplaag of een allesvernietigend virus, hier zijn het de seizoenen die zo erg op hol slaan dat er geen redden meer aan is. Na de winter wil in La cinquième saison de lente maar niet aanbreken. Terwijl het eigenlijk lekker barbecueweer is, begint het te sneeuwen. Hout laat zich niet meer in brand steken, akkers blijven dor en kaal, de koeien geven niet langer melk; genoeg om de aanvankelijk hechte gemeenschap van een klein Waals dorp aan gort te slaan.


Het echtpaar Brosens-Woodworth weet hoe het met La cinquième saison, na Khadak (2006) en Altiplano (2009) het slotstuk van hun trilogie over de rampzalige relatie tussen mens en natuur, een ijzingwekkende doemsfeer moet neerzetten. De film blinkt uit in suggestie en effectieve details, terwijl het sublieme camerawerk van Hans Bruch jr. monsterlijk leven geeft aan een rusteloos, krakend bos. Maar ach, wat een pretenties, clichés en uitgekookte symboliek. Dat mensen onder een dun laagje beschaving eigenlijk beesten zijn, is al tientallen malen origineler en krachtiger in beeld gebracht. Dan steelt La cinquième saison ook nog eens onbeschaamd van Robin Hardy's horrorklassieker The Wicker Man (1973) - nog een film vol maskers, heidense rituelen en moderne mensenoffers, maar een stuk beklemmender dan deze opgezwollen bedoening.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden