Drakentemmer

De Amsterdamse dj en producer Tom Trago laat oude house en nieuwe disco over elkaar heen buitelen. Morgen begint de tour van zijn derde album The Light Fantastic.

M

uzikant of producer?

'Onder aanmoediging van mijn ouders heb ik als kind intensief piano gespeeld. Ik heb een tijd lang op een particuliere jazzopleiding gezeten die me moest voorbereiden op het conservatorium. Daadwerkelijk naar het conservatorium gaan, is er nooit van gekomen. Ik speel nog steeds weleens piano, maar ik weet inmiddels dat ik het niet het allerleukste vind om één instrument tot in de puntjes te beheersen. Ik ben veel liever als producer bezig met het vormgeven van een totale muzikale ruimte, instrumenten een plek geven binnen een nummer.'

Opleiding of autodidact?

'Voor ik mijn weg in de muziek heb gezocht, heb ik een jaar bedrijfskunde en logistiek van de non-profitsector gestudeerd. Volgens mij geldt voor alle disciplines dat je je moet ontwikkelen op een manier die voor jou natuurlijk voelt. Gelukkig bestaat er zoiets als een mentor, iemand die je onder zijn vleugels neemt. Voor mij is dat de Amsterdamse dj Chaos geweest. Hij kwam mij tegen als een jong eendje in de nacht, ik stond hiphop te draaien op een huisfeest. Hij stond op het punt een residency aan te gaan in Panama en vroeg of ik voor hem wilde opwarmen en afsluiten. Precies zo gaat het nu met mij en Elias Mazian. Andere mensen noemen Elias mijn protegé - hij is tien jaar jonger - maar ik zie hem vooral als een zielsverwant.'

Oldschool of vernieuwende geluiden?

'Oude sounds zie ik als een basis waaraan je als muzikant iets nieuws kunt toevoegen. Het nostalgische randje dat aan oude muziek kleeft, vind ik minder interessant. Ik heb überhaupt niks met nostalgie. Volgens mij kun je beter zo hard mogelijk in je eigen tijd geloven. Purisme vind ik verschrikkelijk. Ik wil niet vasthouden aan iets wat al afgekaderd is, maar juist uitgedaagd worden om mijn eigen grenzen te creëren.'

Club Trouw in Amsterdam of Berghain/Panoramabar in Berlijn?

'Als bezoeker heb ik mijn beste uitgaanservaring in de Panoramabar beleefd. In Trouw ben ik als resident-dj onderdeel van de club, ook als ik niet hoef te draaien. Ik ken iedereen die daar werkt, kan niet op de dansvloer staan zonder dat iemand zegt: 'Vorige week was leuk, man!' Zo'n Berghain is leuk om af en toe heen te gaan, maar Trouw is veel belangrijker in mijn leven. Uitgaan in Berlijn wordt mij te veel verheerlijkt. Ja, je kan daar drie dagen doorhalen in vage kelders. Is dat nou zo inspirerend? Hoe leuk is dat nou echt? Dampende clubnachten beleef ik evengoed in Nederland.'

Drank of drugs?

'Als ik niet uitkijk, slokt de nacht me op, met alles wat daar bij hoort. Soms kan ik kiezen tussen drie uur slapen en dan mijn vlucht pakken, of drie uur interessante gesprekken voeren met mensen die ik net hebt ontmoet. Dan kies ik meestal voor het laatste. Ik ben er goed in mezelf lichamelijk op de laatste plek te zetten. Drank, drugs en het nachtleven gaan voor mij hand in hand. Mijn werk probeer ik nuchter te doen, maar drugs vormen een verleiding die ik heb moeten professionaliseren. Dat blijf ik lastig vinden. Ik voer er geregeld gesprekken over met collega-dj's en mijn psycholoog: hoe leer je te onthouden dat je het eigenlijk niet meer wilde? Het probleem met drugs is dat je er behoefte aan kunt hebben terwijl je weet dat de bevrediging uitblijft. Ik probeer die draak te temmen.'

Moederskindje of papa's jongen?

'Toen ik vijftien was, overleed mijn vader aan slokdarmkanker. Daarna ben ik zo snel mogelijk op mezelf gaan wonen. Mijn moeder en ik hebben het verdriet een paar jaar in hetzelfde huis proberen te delen, maar dat was heftig.

'Mijn moeder is ballerina geweest en stuurde mij als peuter naar modern ballet en later naar een jongensacademie voor dans. Ik moest elke week naar de bibliotheek om een boek uit te kiezen, ik moest elke week naar pianoles, ik moest mee naar een museum - iets waar je op je tiende helemaal geen zin in hebt. Rond mijn dertiende werd ik uitgenodigd voor een middelbare balletschool. Mijn vader is altijd degene geweest bij wie ik mijn kaarten kon spelen als ik iets niet wilde. In dat opzicht was ik papa's jongen.

'Uiteindelijk maakte het mijn ouders helemaal niet uit dat ik geen danser of pianist ben geworden. Ze hebben altijd achter me gestaan, ik hoefde niks te doen om geliefd te zijn bij hen. Mijn moeder is trots op het feit dat ik nu beslissingen maak vanuit mijn hart, meer dan op de muziek die ik produceer.'

Rock 'n roll of workaholic?

'Rock 'n roll is leuk, maar vreet tijd die ik liever aan werken besteed. Uiteindelijk ben ik aan het einde van de week gelukkiger met twee nieuwe producties dan met een paar goed afgetrapte sneakers en de zoveelste kater. Na het overlijden van mijn vader ben ik me bewuster geworden van het feit dat het leven een einde heeft. Tijd blijft niet eeuwig doortikken. Dat betekent niet dat ik geforceerd het maximale uit mezelf loop te persen, maar ik vind wel dat ik mijn tijd niet mag verprutsen.'

Reizen naar een eindpunt of reizen zonder bestemming?

'De reis is hoe dan ook het belangrijkste. Zodra ik in de buurt ben van een doel vind ik het allang niet meer interessant. Ik vind het moeilijk om te genieten van iets wat ik bereik. Toen ik 19 jaar oud was, mocht ik draaien in de Groovetube op Lowlands. Een 'bijtent', zo'n plek waar mensen even gaan chillen. Ze komen er niet echt voor de artiest. Ik weet nog dat ik ondankbaar tegen Chaos zat te mokken: ik wil aangekondigd worden als een artiest, niet als opvulling. Als artiest geboekt worden op Lowlands was vervolgens het hoogst haalbare, maar toen het eenmaal zover was voelde dat allang niet meer zo. Dat geldt nu ook voor het nieuwe album. Ooit wilde ik drie platen hebben gemaakt voor mijn dertigste, nu boeit me dat niet meer.

'Ik heb moeten leren dat je niet alles kan doen. Een popartiest zijn, in een band spelen, housetracks en filmmuziek maken, een label runnen en een clubeigenaar zijn. Ik wilde het allemaal. Toen ik weer een modelabel zat uit te tekenen heeft mijn manager me gezegd dat ik echt een corebusiness moest creëren. Als je je op dat ene gebied maar goed genoeg ontwikkelt, dan komen de andere dingen vanzelf. Echt progressie maken lukt alleen als je niet elke interessante afslag neemt.'

Succes in de mainstream of erkenning in de underground?

'Aan gasten als Afrojack zie je hoe de dj de rockster van de 21ste eeuw is geworden. Het is fascinerend hoeveel mensen aan één iemand werken en hoe dat soort jongens erin staan. Ik vind het boeiend wat zij doen maar mij zou het moeilijk zijn, om zo met effectbejag te werken. Het belangrijkst vind ik de liefde van mensen die niet op je hitje afkomen, maar de ontwikkeling van je oeuvre waarderen. Liefst van zoveel mogelijk mensen, dat wel. Vandaar dat ik zo graag in het buitenland speel. Het is interessant om te spelen voor mensen die niet uit jouw cultuur komen, te zien hoe zij reageren.'

Podiumvrees of zelfverzekerd

'Muzikanten die van nature zelfverzekerd aan een optreden beginnen, zijn volgens mij op één hand te tellen. Bij mij schieten de gedachten alle kanten op als ik aan een liveset begin: ik moet nog plassen, heb ik die ene plaat wel bij me, er komen niet genoeg mensen, straks vinden ze er niks aan. Dat zien mensen niet aan me af, denk ik. Die nonchalance heb ik mezelf bewust moeten aanmeten. Zeker in mijn begintijd was het een jas die ik aantrok om mijn podiumvrees weg te nemen. Na een tijdje glipt hij vanzelf aan en weet je hoe je hem kan dragen.

Werk en privé gescheiden of alles door elkaar?

'Elk jaar vertrek ik een maand naar een ander land. Daar probeer ik bewust niet met muziek bezig te zijn, maar dat is nog nooit helemaal gelukt. De liefde voor muziek dicteert mijn leven. Liefde voor andere dingen of voor mensen komt daar moeilijk tussen. Dat heeft een rol gespeeld in het beschadigen van de relatie met Iris, het meisje naar wie mijn vorige album is vernoemd.

'De staat waarin muziek mensen kan brengen, zie ik als een verbinding tussen het goddelijke en het menselijke. Vorig jaar was ik met mijn moeder naar een voorstelling in Den Bosch, een combinatie van een Portugees mannenkoor en dans. Het begon met een traan die ik probeerde te verstoppen, maar er was geen houden aan. Dat ontastbare trillingen zoveel emoties kunnen losmaken, zie ik als de hoogst mogelijke kunstvorm.'

1983 Geboren in Amsterdam

2002opleiding Human Logistics (niet afgemaakt)

2006eerste release, Live At The BBQ

2009EP Voyage Direct

2011Album Iris

2013 Album The Light Fantastic

Tom Trago's Album Tour begint zaterdag in PIP, Den Haag. Zijn album komt op 21 oktober uit. tomtrago.com

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden