Draaiorgel

Zaterdagochtend, de gordijnen zijn nog dicht. Op straat klinkt wat geroezemoes. Misschien is hij er vandaag wel niet, hoop ik, nog nadoezelend....

Erika van Gennip en Wageningen

Maar om 10.00 uur word ik hard uit mijn utopie gerukt. Niet meer slapen, het draaiorgel maakt elke zaterdag een einde aan de illusie van het nog eenmaal omdraaien in bed, het nog net lekker dromen. De droom die ik het best onthoud, vlak voor het wakker worden.

Het relaxed opstaan met een kop koffie, een zacht of hardgekookt eitje en de krant, wordt overstemd door Tulpen uit Amsterdam en soms door iets moderners van vier jaar terug.

De muziek dreunt door het hele huis; geen kamer is veilig. Veel variatie kent de orgelman niet, het repertoire is elke week hetzelfde. Het draaiorgel blijft minstens een halfuur staan onder mijn raam en dat drie keer op een dag. Ik verdenk er een aantal winkeliers van om geld te betalen, opdat het draaiorgel aan hun deur voorbijgaat. Mijn onderbuurman doet dat duidelijk niet.

De draaiorgelmannen zijn meestal met zijn tweeën. Ze gaan ver door de knieën, komen bijna met de buik over de grond om precies op het goede moment, met een flinke bocht en zwaai onder mijn neus, omhoog te komen met het centenbakje.

De weg is versperd: aan de ene kant met winkelende mensen, die er alles aan doen om de draaiorganist te ontwijken, en aan de andere kant het orgel. Ik ben ingesloten. De enige uitweg is achter een knulletje van 4 aanlopen, die een muntje heeft gekregen van zijn oma voor de draaiorganist.

De orgelmannen rammelen uit de maat met het centenbakkie, verrichten geen fysieke arbeid: ze draaien niet aan het wiel. Het draaiorgel wordt verplaatst door aan het touwtje te trekken, opdat het weer vijf meter verder komt te staan. Dus waar willen ze eigenlijk voor betaald krijgen? De mooie muziek? Dit is me nog steeds een raadsel. Zo ook het bordje dat voor op het orgel staat: Te huur voor feesten en partijen. Wie zijn die mensen die dat doen? En wat voor feest is dat?

Elke zaterdag bedenken mijn huisgenoten en ik scenario's om te voorkomen dat het draaiorgel terugkomt. Een goede klap moet genoeg zijn, het is immers een onvervangbaar cultuurgoed. Eenmaal stuk komt het van zijn lang-zal-ze-leven niet meer terug. Maar helaas: de organist heeft meer dan één orgel. Dus bedenken we een bom, die genoeg schade aanricht, niet om de omstanders te verwonden, maar eentje die de machine onklaar maakt. En we verzinnen een emmer water, uit te storten over de muziekboeken. En een salvo bakstenen. En gewoon een flinke bui regen, hagel, sneeuw en storm. En we willen geld bieden. Elke zaterdag weer.

Maar op de dagen dat het draaiorgel er niet is geniet ik met volle teugen van de relatieve stilte van een drukke winkelstraat.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden