Draaideur

'Kom terug mam, dat wordt niks', sprak de blonde dame gedecideerd tegen haar oude moeder die zich zojuist met haar rollator in de piepende, maar splinternieuwe draaideur van bodega Keyzer had gewurmd....

Mam luisterde niet, of ze was doof.

'Hè toe nou, mam', herhaalde de blonde dame toen haar moeder drie tellen later helemaal klem zat met haar blauwe voertuigje - de deur wilde niet vooruit en ook niet achteruit, al stond hij wel op een kier waar de dame doorheen kon roepen. Naast de deur had zo-even nog een lookalike van Jan Wolkers gezeten, een jonge versie, maar met zo'n nylon jackie aan, en met hetzelfde haar en bakkebaarden. Hij was in gezelschap van zijn ouders die een bezorgde indruk maakten. Waar was hij gebleven?

De blonde dame begon nu aan de draaideur te sjorren, maar de deur gaf niet mee. Haar oude moeder hield zich wanhopig vast aan haar rollator. Buiten op de stoep stonden een paar klanten te wachten die graag naar binnen wilden, maar de beroemde bodega van Sjoerd Kooistra was twee jaar gesloten geweest en een paar minuten extra wachten kon er ook nog wel bij.

Mam werd aan haar regenjas uit de draaideur getrokken en nu ging de blonde dochter zelf proberen de rollator naar buiten te rijden, maar hoe ze ook manoeuvreerde, het lukte haar niet samen met het ding in een compartiment van de deur plaats te nemen en dus zette ze het kreng uiteindelijk maar alleen in de deur - een flinke duw deed de rest en de rollator stuiterde eenzaam naar buiten. De oude moeder leunde hijgend over een stoel.

De blonde dame nam nu haar moeder bij de arm en samen schuifelden ze de draaideur in. Daarbij kwamen ze ook nog bijna ten val, want de wachtenden buiten hadden de rollator de rollator gelaten en zich haastig in de deur geworpen - in volle vaart kwamen ze binnen en in dezelfde vaart werden moeder en dochter naar buiten gezwiept. Daar was de rollator al bijna van de stoeprand gereden.

Tsja.

De nieuwkomers waren drie heren uit het vastgoed; blij dat hun oude hangplek weer open was. 'Ze hebben zelfs de kleedjes gewassen', sprak eentje ironisch toen ze neerstreken aan het tafeltje waar ze twee jaar geleden waarschijnlijk ook altijd zaten. De oude ober Matthias kwam meteen langszij om drie keer kroketten en drie keer een glas melk te noteren. 'Wat hebt u nou die twee jaar gedaan?', vroeg een van de heren, terwijl de anderen begonnen te telefoneren. 'Thuis gezeten', antwoordde de ober timide en hij haastte zich op zijn gemakje naar achteren waar in de keuken de pannen en potten al ouderwets rinkelden.

'Ik heb toch wel mijn lippenstift opgedaan hè?', vroeg een oude dame die naar het toilet was geweest en nu terugkeerde aan haar tafeltje.

'Ja schat', zei haar man die opstond.

'Oh. Goed', mompelde de dame en ze ging zitten.

De draaideur draaide en Ad 's Gravesande kwam binnen, eindelijk een bekend gezicht. Hij liet zijn blik door het vernieuwde café scheren en nam plaats aan het tafeltje waar vroeger altijd Wim T. Schippers zat om de cliëntèle te beledigen. De ex-Avro-directeur ging rustig zitten wachten, zoals dat alleen bij bodega Keyzer kan - lekker starend naar die draaideur. Als Kooistra overgestapt was op een andere deur, een gewone deur, was er nooit meer iemand gekomen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden