Dozenschuiver

Vroeger kon je als klein partijtje nog eer inleggen met meedoen met een regering. Dat ging meestal zo: de christendemocraten en de sociaaldemocraten hadden samen een hoop zetels vergaard (ooit waren verkiezingen in Nederland een spelletje van velen tegen velen en op het einde won het CDA, afgewisseld met de PvdA). Ze probeerden het met elkaar, of juist met de liberalen. En dan vroegen ze er een kleintje bij, D66 of de ChristenUnie ofzo. Voor de comfortabele meerderheid, en omdat een juniorpartner als buffer, stut of oliemannetje soms zo gek niet is.


Zo'n kleintje mocht anderhalve minister leveren, en liep te stralen als een kind dat voor het eerst zonder zijwieltjes fietst. Vervolgens kregen de grote mensen in de Trêveszaal ruzie en kwam zo'n partijtje gebutst uit de coalitie. Dan schudde Jan Marijnissen, de man die een half mensenleven de SP heeft geleid, het wijze hoofd en haalde zijn favoriete oud-Afrikaanse spreekwoord aan: waar twee olifanten vechten, wordt het gras vertrapt.


In de Nieuwste Politiek, die bestaat uit het aaneenrijgen van plakbandakkoorden met wisselende monsterverbonden, hoeft de leider van een partijtje dat wil meetellen zich niet langer te laten vertrappen. Hij gaat op zijn werkkamer de Donald Duck zitten lezen en wacht tot Jeroen Dijsselbloem aanklopt. Als Dijsselbloem zijn koffie opheeft, zwaait de leider van het kleine partijtje hem hartelijk uit en zet vervolgens zijn eisenpakket op twitter.


Tweet van Alexander Pechtold, de man die 12 centimeter is gegroeid sinds hij de partijtjes aanvoert die nodig zijn om Rutte en Asscher te helpen bij hun belastingverhogingen: 'Wat er aan plannen lekt, is visieloos: belastingen, bezuinigingen op o.a. onderwijs, jojo-beleid met infra en... vrijwillige 0-lijn in de zorg?'


Sybrand Buma twittert piketpaaltjes: 'Goed gesprek met Jeroen Dijsselbloem gehad. Wat het CDA betreft is verdere belastingverhoging niet de manier om uit de crisis te komen.'


Zelf GroenLinks heeft praatjes en Geert Wilders is in een uitstekend humeur nadat hij zich in Australië door de toegestroomde massa's heeft laten toejuichen: 'Min. Dijsselbloem 7 minuten op bezoek gehad. Kop koffie gegeven en gezegd dat hij steun PVV voor asociaal beleid op zijn buik kan schrijven.'


Af en toe gebeurt er iets grensverleggends, iets dat decennia lang ondenkbaar is geweest en heldenmoed vergt, zoals een lagere hypotheekrenteaftrek of een hogere AOW-leeftijd. Met dank aan de 3-procentsknoet.


Maar verder is de interessantdoenerij rond een Oranjeakkoord vooral lucht verplaatsen. Of de economie groeit en het wassende aantal werklozen perspectief krijgt, is voornamelijk afhankelijk van het buitenland. Als kleine, open economie drijft Nederland op de golven van de wereldeconomie. De jongste prognoses van het Centraal Planbureau laten andermaal zien dat we het bij het voorziene herstel volgend jaar primair moeten hebben van de export - en dan vooral van de doorvoer van spullen van elders naar elders: dozen schuiven.


Over dat dozen schuiven, wordt vaak smalend gedaan, maar ik heb me onlangs laten voorrekenen dat het een eerzame activiteit is waar Nederland in excelleert en waar we goed van eten.


Terwijl Dijsselbloem koffie drinkt, ploetert in de Rotterdamse haven de dozenschuiver. Op zijn nek rust de economie. Daar komen Mark, Diederik en Alexander aangestampt, achter de dozenschuiver aan. Wat maken we veel lawaai samen hè?, zeggen ze tegen hem. En de dozenschuiver, hij schuift voort.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden