Douwe bob

Douwe Bob is de zoon van kunstenaar Simon Posthuma. De singer-songwriter over hun relatie (waarover morgen ook een documentaire te zien is), over liedjes schrijven en vrienden knippen.

Tekstschrijven: bierviltje of bureau?

'Eerder op een bierviltje. Die mogelijkheid is er namelijk altijd. Gisteren nog: ik was met mijn vader aan het hangen toen hij een mooie ingeving kreeg. 'Schrijf het op', roept hij dan. Ik kan niet een hele plaat maken van wat ik op bierviltjes schrijf, dus ik moet soms ook wel echt gaan zitten. 's Ochtends werk ik beter dan 's avonds. Als ik niet te lui ben, zet ik de wekker met de gedachte: vandaag ga ik schrijven. De honger naar nieuwe nummers is er gelukkig altijd. Dat is het mooie aan mijn vak: je kunt dingen creëren, vanuit het niets.'

Conventionele of onconventionele jeugd?

' Ik heb een leuke en vrije opvoeding gehad. Natuurlijk was mijn jeugd ook heftig. Mijn vader (kunstenaar en muzikant Simon Posthuma, red.) is alcoholist. Wat ik daarvan meekreeg als kind? Veel. Te veel. Maar daar wil ik het nu niet over hebben.


'Mijn ouders ontmoetten elkaar in 1990. Mijn vader zat in de kroeg tegenover de fourniturenzaak waar mijn moeder werkte. Hij zag haar en besloot naar binnen te gaan. Hij liep naar de balie en zei: 'Ik wil van jou de grootste rode knoop die je hebt.' Toen werden ze verliefd. Ze gingen uit elkaar toen ik 3 was. Ik ben eigenlijk in twee werelden opgegroeid. Bij mijn moeder kreeg ik de structuur die mijn vader me niet gaf. Uit die twee werelden heb ik mijn eigen wereld moeten maken.


'Van mijn vader leerde ik charmant te zijn. Dat je een deur openhoudt voor vrouwen, bijvoorbeeld. En dat je ook even opstaat als een vrouw naar de wc gaat - dat doe ik nu minder want Nederlandse vrouwen vinden het vreselijk. Ik heb ook veel van mijn stiefvader opgestoken: rustig blijven, nadenken. Dat gaat tegen mijn natuur in. Ik ben impulsief en wil schreeuwen als ik boos ben. Mijn ouders hebben daar ook last van, maar mijn stiefvader totaal niet. Ja, van hem heb ik misschien wel het meest geleerd.'

Jaren zeventig of jaren negentig?

'Ik ben blij dat ik ben geboren in de jaren negentig. Er komen supergoede bands uit die periode, hoor: Daryll-Ann, Wilco. 'Vroeger was alles beter' - ik vind het maar gezeik. De generatie van mijn ouders verheerlijkt de jaren zeventig omdat ze toen zelf jong waren. Dat doe je nou eenmaal als je ouder wordt. Zelfs ik verlang al terug naar mijn schooltijd. Vanaf de derde klas gingen mijn beste vriend en ik elke dag in pak naar school, gekocht in een goedkope winkel. Zaten we daar in driedelig pak tussen allemaal skaters, zo fucking stoer.


'We zongen samen, schreven samen. In die periode ontdekte ik dat schrijven een manier kon zijn om me te uiten. Ik was een boos kind: werd snel pissig en was allergisch voor bullshit. Die teksten gingen over alles, vooral over hoe kut alles was. Nee, het was geen Bowling for Columbine, we hadden het beste met iedereen voor. We voelden ons ook een beetje verheven omdat we over de wereld nadachten. In werkelijkheid deden we precies hetzelfde als de rest: blowen en lachen. We zijn nog steeds beste maten. Hij is nu danser bij het Nationale Ballet, maar hij kan ook goed zingen. Als hij straks te oud is om te dansen, neem ik hem mee op tour - of hij het nou wil of niet.'

Amsterdam of Marrakech?

'Ik houd van Amsterdam, deze stad is te gek. Maar volgende week ga ik ook weer naar Marrakech. Die stad bezocht ik voor het eerst met mijn vader, hij heeft er ook een tijdje gewoond. Nu probeer ik er ongeveer vier keer per jaar naartoe te gaan.


'Ik voel me erg thuis in Marokko. De geuren en kleuren, de zon. Vooral de mensen - een prachtig volk. Marokkanen hebben liefde en emotie, ze zien vrienden als een soort familie. Nederlanders zijn afstandelijk. Ik vind het jammer dat ik hier geen praatje kan maken met degene die naast me in de bus zit. Of dat je met vrienden in de kroeg niet gewoon bij een andere groep kunt aanschuiven om samen gezellig een biertje te drinken.


'Op de basisschool was ik de enige blanke in de klas, ik wist niet beter. Ik vind het zo bizar wat er nu gebeurt met de PVV. Minder Marokkanen? Ik wil juist méér Marokkanen. Natuurlijk zijn er teringlijers, maar er zijn ook Nederlanders teringlijers. En die zitten in de politiek.'

Kok of kapper?

'Die is moeilijk. Kapper. Nee, kok. Nee, nee, kapper! Ik knip al mijn vrienden. En ik scheer ze ook allemaal met een straight razor. Een paar jaar geleden wilde mijn vader niet meer naar de kapper. 'Dan doe ik het wel', zei ik tegen hem. Vanaf dat moment knipte ik mijn hele omgeving. Ik kan gerust zeggen: deze man kan een beetje gitaar spelen en schrijven, maar deze man kan écht knippen.


'Ik besloot een ouderwets scheermes te kopen toen ik bij de Etos de prijs zag van die opzetscheermesjes. Hoe duur is zo'n pakje? 20 euro of zo, echt bullshit. Mijn mes kostte 15 euro en daarin doe ik wegwerpmesjes die ze in oude bajesfilms in hun mond doen om iemand bij de keel te pakken. Die werken zo goed, echt een aanrader voor iedere man. Trouwens eveneens voor iedere vrouw, want ik scheer ook de benen van mijn meisje als we in bad liggen.'

Uppers of downers?

'Drugs? Uppers. Ik kan niet zo goed tegen hallucinogene drugs. De trips duren te lang. Ik vind het fijn om iets van controle te houden. Van coke raak je meer gefocust, als je tenminste niet een gram wegsnuift in een half uur. Nee, ik word er niet arelaxed van, dat gebeurt niet met goede coke.


'Ik ben geen zware drugsgebruiker. Een keer in de drie maanden snuif ik een lijntje. Ik schaam me er niet voor. Kom op zeg, iedereen heeft toch weleens cocaïne gesnoven? In de grote steden al helemaal. Als het leuk blijft en je gaat er niet aan kapot, is het geen big deal. De gemiddelde burgerman zuipt na het werk thuis een fles wijn leeg en dat vinden we prima, terwijl op drugs altijd overspannen wordt gereageerd.


'Bang voor verslaving ben ik niet. Iedereen heeft een punt in het hoofd waarop je weet: nu ga ik te ver. Bij mij is dat al vrij snel. Ik heb drie keer xtc gedaan, dan heb ik het wel weer gezien. Vrienden van mij zitten vijf keer per week aan de xtc. Die worden wakker en tikken meteen een pil weg. Leuk, denk ik dan.'

Romantiek of ratio?

'Romantiek. Hallo. Het is zo erg dat als jij mij nu ten huwelijk zou vragen, ik waarschijnlijk ja zou zeggen. En dan zien we wel hoe dat loopt, fuck it.'


1992Geboren in Amsterdam


2004-06Gerrit van der Veencollege in Amsterdam


2006-08Individueel Voortgezet Kunstzinnig Onderwijs in Amsterdam


2012Wint De Beste Singer Songwriter van Nederland


2013Album: Born in a Storm


Douwe Bob Posthuma woont alleen in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden