Douche

Mij hoor je niet wanneer je ruim zeshonderd kilometer moet rijden, de laatste twintig stapvoets omdat een Alpendorp veel zestig-plussers trekt, de allerlaatste twee steeple-chasend tussen stilstaande auto's - want Armstrong begint zijn persconferentie heus niet met de woorden 'Patience please, let's wait till de Volkskrant shows up' - drijfnat...

Daarin staat: 'Maandag 12 juli: rustdag.'

Fransen hebben wel degelijk humor.

Mij hoor je pas 's avonds, wanneer ik mijn bij de Tourorganisatie geboekte hotel bereik. Altijd hetzelfde ritueel bij het binnengaan van de kamer: eerst even de badkamer controleren. Vervolgens boos worden op mezelf. 'Je loopt toch al iedere dag met overgewicht te sleuren dus waarom dit jaar wéér niet het doe-het-zelf-koffertje met boor meegenomen?'

Mag ik het even hebben over douches in de Franse hotels?

Meestal is er geen haakje voor de douchekop (douchekop tussen benen klemmen voor het inzepen).

Soms is er een haakje, bevestigd op een hoogte die het goed mogelijk maakt de schaamharen te wassen (kikkerzit).

Soms is er een haakje op de juiste hoogte maar heeft het slechts de functie de onbuigzame douchekop te laten rusten dan wel te laten sproeien tegen de muur (eerst inzepen, dan douchekop pakken).

Soms is er een haakje op de juiste hoogte en dreigt de douchekop ook in de juiste richting te sproeien maar wel horizontaal over een afstand van een of twee meter (achterin het bad gaan staan, oppassen met springen).

Nooit is er een douchegordijn.

Meer en meer zijn er douches die pas na een kwartier water geven. Met 'bedieningsknoppen' die moeten worden ingedrukt, nee opgetild, wacht even, een kwartslag gedraaid, zou dat pinnetje eerst naar binnen moeten?, en altijd eerst het bad doen vollopen. In Frankrijk sta ik heel vaak met mijn bril onder de douche.

Volgens mijn vrouw willen Franse hoteliers helemaal niet dat iemand een douche neemt. Zij vermoedt dat water in Frankrijk erg duur is.

Ik ken in heel Frankrijk één schitterend douchecomplex en daar mogen journalisten nooit komen. Althans, we mogen er wel binnen, maar nooit onder de douche. Dat genot is aan wielrenners voorbehouden. Dit complex staat bekend als het 'varkenskot van Roubaix'.

Na afloop van Parijs-Roubaix worden de renners er naar binnengedreven en wij hollen er achteraan. De renners zijn vaak bemodderd, of zitten onder het stof, de Hel van het Noorden is geen pretje. De doucheruimte wel. Prima stralen, goede hoogte, ouderwets-handige blauwe en rode knop. Dat ik jaren geleden nog eens schande heb gesproken van dit oude, stenen gebouwtje ('Middeleeuwse toestanden! Varkenskot!') ben ik vergeten en als dat toch de krant heeft gehaald was dat een misverstand.

Het meest benijd ik de Raborenners. Van onder hun bus zie ik soms een stroompje water met zeep- en shampooresten lopen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.