Dotan durft

Dotan ( 27 ) is niet gemaakt voor de spotlights. Maar de singer-songwriter overkwam zijn verlegenheid, klunzigheid en faalangst. Door het succes van de hymne Home is er ook geen weg meer terug.

Hij staat na afloop van het gesprek op de stoep van het restaurant in Amsterdam als een voorbijgangster hem hartelijk begroet. Een oude bekende, hij lijkt opgelucht. 'Het overkomt me steeds vaker dat ik op straat word aangestaard, zeker nu ik een paar keer op tv ben geweest. Het voelt ongemakkelijk. Ik ben nooit met muziek begonnen om bekend te worden.'


Voor singer-songwriter Dotan (27) lijkt er geen ontkomen aan. De hymne Home, waarin akoestische gitaartokkeltjes zich mengen met paukenslag, roffeltrom en mannenkoor (het is vooral zijn stem, veelvoudig gedubbeld), van zijn tweede album 7 Layers, domineerde wekenlang verkoop- en downloadlijsten. Tijdens het WK monteerde Giel Beelen op 3FM het nummer elke morgen onder het commentaar van Jack van Gelder.


Dotan trad op in radioshows. Hij deelde in Studio Brasil de bank met zijn Belgische collega Milow. Deze zomer trekt hij met zijn band langs een tiental festivals. Een tournee in het najaar moest ijlings worden verzet naar grotere zalen toen de tickets wel erg snel van de hand gingen. Over de grens is dat niet onopgemerkt gebleven. In België kreeg Home bij hitzender MNM het stempel Big Hit. 'Deze Hollandse snaak zou ook bij ons best wel eens the next big thing kunnen worden.'


Dat de folkachtige liedjes zo'n onthaal krijgen, heeft hij niet voorzien. 'Het is onwerkelijk. Als ik de hitlijsten zie, denk ik: wow, ben ik dat, die daar staat? Als ik op de radio mensen over me hoor praten, heb ik het gevoel dat het over iemand anders gaat. Ik sta straks twee keer in Paradiso, ik speel in het nieuwe Tivoli, daar passen tweeduizend man in. Bij vorige tournees flyerde ik zelf en liep cafés in de stad binnen: kom vanavond kijken. Dan was ik zielsblij als het halfvol stond.'


Hij excuseert zich bij voorbaat voor een mogelijke kriebelhoest - de stem heeft het nogal te verduren dezer dagen - en bestelt gember bij de groene thee. Als die in stukjes gesneden arriveert, kijkt hij lichtelijk vertwijfeld naar het schoteltje. 'Weet jij of dit er zo gewoon in moet?'


7 Layers verwijst naar de huidlagen. De opvolger van het debuutalbum Dream Parade (2011), waarop de poppy meezinger domineerde, moest meer zijn ware inborst weerspiegelen. 'Ik wilde mezelf afpellen. Ik hield hiervoor te veel een schild omhoog. Ik wilde per se niet de jongen zijn die met een gitaar op schoot liedjes speelde. Nee, ik was de voorman van een band die lekker ging knallen op festivals. Maar ik bleek wel degelijk die jongen met de gitaar op schoot.' Hij mikte nummers in de prullenbak waarin hij naar zijn gevoel te veel hengelde naar een hit, het moesten alleen maar liedjes zijn die hij zélf wilde maken. Soms episch, zoals Home, dan weer een kabbelgitaartje onder breekbare stem.


Hij heeft de plaat goeddeels thuis in Amsterdam ingespeeld. 'Je hoort mensen praten, iemand die hoest, een tram die voorbij rijdt. Ik kon ermee leven. Bij mijn eerste album eiste ik nog klinische perfectie, nu heb ik liever een take die misschien technisch niet volmaakt is, maar wel met het juiste gevoel is gezongen of gespeeld. Ik hou van de rauwheid en eerlijkheid van oneffenheden.'


Dotan was 19 toen hij zijn eerste gitaar kocht en zichzelf de akkoorden aanleerde. Hij was 23 toen hij voor Dream Parade in Londen samenwerkte met producer Martin Terefe en songwriter Sacha Skarbek, die schreef voor James Blunt, Adele en Lana del Rey. 'Ik had ze een demo gestuurd. Naïef misschien. Maar ik wist niet hoe het anders moest. Ze zeiden dat ze van mijn stem hielden, van mijn manier van liedjes schrijven.' Vergelijkingen met Coldplay en Snow Patrol doken op. 3FM en De Wereld Draait Door schoven hem de schijnwerpers in. Hij speelde in voorprogramma's van Sinead O'Connor en Gavin DeGraw. Maar een tweede album was niet vanzelfsprekend.


'Het is een zoektocht geweest. Ik heb me echt afgevraagd of ik nog wel muzikant wilde zijn. Ik had eerder goede banen gehad, zoals drie maanden bij een evenementenbureau, met een prettig salaris, een auto van de zaak, ik kwam op mooie plekken. Na mijn eerste album stond ik op behoorlijk grote podia en verscheen op tv met mijn eigen liedjes, terwijl ik daarvoor alleen in coverbands had gespeeld. Ik vond het vooral verschrikkelijk. Ik was extreem verlegen, ik had erg last van faalangst. Ik was alleen maar bezig met wat er fout kon gaan. Ik kon niet genieten. Ik dacht vaak: waarom doe ik dit in godsnaam? Ik verdien het niet om hier te staan. Er zijn betere muzikanten die hier langer en harder voor hebben gewerkt.'


Het was ook de periode waarin hij plotseling verscheen in de singlerubriek van Volkskrant Magazine. Als 'een dromer, een melancholicus, iemand die uren in zijn eigen wereldje kan ronddolen'. Geïrriteerd: 'Daar ben ik dus echt ingeluisd. Het was helemaal niet de bedoeling dat ik daarin zou komen. Ik wil je wel vertellen hoe dat gegaan is, maar dat is niet voor de krant. Ik kreeg ineens allemaal huwelijksaanzoeken. Dat was niet cool.'


Heeft hij wellicht zijn moeder geraadpleegd toen hij zo twijfelde over zijn toekomst? Patty Harpenau was eerst beeldend kunstenares, maar schreef later boeken over spiritualiteit en zette een praktijk als lifecoach op. Een argwanende blik als reactie. 'Moet dit? Ik heb het liever over mijn muziek. Maar nee, ik heb geen consult aangevraagd als je dat bedoelt. Dat neemt niet weg dat mijn ouders altijd wel betrokken zijn bij wat ik doe.'


Er waren al eerder zorgen over een goede landing. De familie Harpenau begon een juridische procedure tegen de school, toen hij met eentiende punt zakte voor zijn eindexamen vwo. Patty vertelde in een interview voor het magazine CatherineNu van Catherine Keyl dat ze er niet gerust op was: haar zoon lag maar op de bank en zappte. Hij trok zich terug op zolder met zijn muziek en pizzadozen.


'Hoe oud was ik toen, 16, 17? Dat doen pubers toch? Ik was in die tijd een einzelgänger, ik weet niet of dat er iets mee te maken had, ik ken dat interview niet. Ik had wel vrienden, maar ik zonderde me graag af met mijn discman. Iedereen in de klas luisterde naar The Backstreet Boys, Eminem, rap, hiphop. Ik draaide oude muziek. James Taylor, Eric Clapton, Jeff Buckley, Sting, Neil Young. Ik luisterde liever naar iemand met een gitaar of een band die echt aan het spelen was.


'Ik geloof dat vooral mijn vader bezorgd was. Maar dat kwam pas toen ik radicaal voor de muziek koos. Hij is ondernemer, hij vindt dat er brood op de plank moet komen. Hij vreesde oprecht dat ik net als zoveel muzikanten ergens onder een brug zou belanden. Mijn moeder had er minder moeite mee, zij komt uit de creatieve hoek.'


7 Layers kwam er pas nadat de dromer, de melancholicus en ook wel de romanticus in hem voor bezinning naar afgelegen plekken dreef: Noorwegen, Devon, met een tentje op het strand in Israël, het land waar zijn vader sinds enkele jaren weer woont - zijn ouders scheidden eerder. Hij nam daar ook het geluid van aanrollende golven op, terug te horen op het album. 'Weg uit de veiligheid van Amsterdam, in alle eenzaamheid, bleek dat het voor mij voldoende was: een gitaar, liedjes schrijven.'


Nog een remedie tegen onzekerheid en faalangst: huiskamerconcerten. Op Facebook riep hij mensen op hem thuis uit te nodigen. In anderhalf jaar speelde hij meer dan honderd keer in landhuis, boerderij, studentenflat en doorzonwoning. Gitaar op schoot, tokkelen, zingen. 'Doodeng, ja. Nieuwe liedjes, publiek dat je niet kent, onversterkt, en je moet tussendoor nog wat vertellen - ook al niet mijn sterkste kant. In het begin was het geen groot succes. Maar uiteindelijk kreeg ik er toch schik in. Je krijgt direct interactie. Ik heb een keer meegemaakt dat het hele eerste rijtje aan het snikken sloeg. Dat was wel heftig, er was iets tragisch gebeurd in hun vriendengroep. Wat ook helpt is dat ik met 7 Layers een veel persoonlijkere band voel. Geen misverstand, de volle sound van op het debuutalbum was wat ik toen wilde, maar het voelt toch anders als je alles zelf hebt gedaan.


'Gaandeweg kwam ik er ook achter dat ik eigenschappen heb die niet handig zijn op een podium, maar waarmee ik me nu kan verzoenen. Ik ben bijvoorbeeld nogal klunzig. Bij het eerste optreden in Paradiso liep ik bij het opkomen een microfoonstandaard omver, die vervolgens in de val nog veel meer mee nam. Ik roep soms de verkeerde dingen tijdens concerten. Nu ik dat weet en accepteer, zie je gelijk dat het minder voorkomt. Uiteindelijk moet je alles niet te serieus nemen. Het is geen rocket science. Je speelt een liedje.'


Intussen is ook zijn vader overtuigd. 'Het titelnummer van 7 Layers gaat er eigenlijk over. Hij hoorde het nummer en zei dat hij dingen nu beter snapt. Er komt een zin in voor: I was a stranger in my own skin. Ik deed dingen die niet bij me pasten. De baan niet. De studie niet. Het is wel raar dat die uitleg nu via de muziek is gegaan, maar ja, ik ben in mijn teksten nu eenmaal opener dan in een gesprek. Nee, ik maakte hem er geen verwijten over, juist niet. Het was meer dat ik in het liedje duidelijk maakte dat het oké is. Hij was in Paradiso bij de albumpresentatie. Ik zag hem staan, zo midden tussen het publiek, een man met lang grijs haar - hij is mijn witte versie, ik lijk erg op hem. We keken elkaar aan toen ik het nummer inzette en ik voelde een enorme verbintenis. Dat was echt wel een momentje.'








Als ambassadeur voor Amnesty International stond Dotan aan de wieg van Chicoco Radio, een zender in de sloppenwijken van Port Harcourt, in het zuiden van Nigeria. Het station, gerund door vrijwilligers, informeert de bewoners over hun rechten. De wijken worden geteisterd door gedwongen huisuitzettingen en politiegeweld. 'Het gaat er heftig aan toe, daar. Huizen worden met trucks platgewalst. Ik wilde meer doen dan alleen als een BN'er met schattige Afrikaanse kindjes op de foto. Ik heb de afgelopen jaren zeker één dag per week besteed aan Chicoco Radio, ook het saaie werk. Formulieren invullen, vergunningen aanvragen. Het is voor veel bewoners de enige niet gecensureerde informatiebron. Laatst kwam het bericht dat de uitzettingen zijn stopgezet. Dat was in elk geval een keertje hartstikke goed nieuws.'


goed nieuws


1986Geboren in Jeruzalem ('Ik heb er nooit gewoond, mijn ouders waren er op vakantie toen ik kwam') 1999-2005Goois Lyceum, Bussum 2006-2010Communicatiewetenschappen, UvA 2011Debuutalbum Dream Parade 2014Tweede album 7 Layers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden