Doping

Duitsland is in rep en roer over de doping die West-Duitse atleten vanaf de jaren vijftig hebben gebruikt om hun concurrenten uit de DDR te kunnen aftroeven. Het verhaal dat tot nu toe naar buiten is gekomen, schokt het land dat dit jaar de Tour de France op tv moest missen. De journalisten van de Duitse publieke omroep wilden geen beelden maken van een 'rijdende apotheek', zo meldde de correspondent van het NOS Journaal.


Wat ikzelf schokkend vind, is dat trainers - zelfs minderjarige - sporters hebben gedwongen doping te gebruiken en dat de betrokken artsen niet hebben ingegrepen als ze door hun gebruik gezondheidsschade opliepen. Zulke ongezonde dwang heeft niets met sport te maken.


Zo langzamerhand wordt duidelijk dat veel meer topsporters prestatiebevorderende middelen veel vaker gebruiken dan we denken. En telkens als er wat over naar buiten komt, wordt er met verontwaardiging gereageerd. Alsof we steeds hebben gekeken naar prestaties die niet 'echt' waren. Maar een prestatiebevorderend middel doet niet meer dan dat. Wie geen talent heeft en niet goed traint, kan spuiten & slikken wat-ie wil, hij zal geen records breken.


Waarom zouden sporters geen middelen mogen gebruiken die hen helpen beter te presteren? De materialen waarmee ze werken, het voedsel dat ze eten, de trainingsmethoden die ze toepassen en de trainingsplekken waar ze naartoe gaan, zijn toch ook prestatieverbeteraars? Ons lichaam produceert allerlei stofjes die ervoor kunnen zorgen dat we minder pijn voelen, langer door kunnen gaan, beter kunnen focussen. Waarom zou je daarvoor niet ook externe middelen mogen inzetten zo lang die de gezondheid niet schaden?


Het is misschien geen romantisch idee als sportieve prestaties niet zijn gebaseerd op puur natuurlijke fysieke kracht, snelheid en wendbaarheid. Maar romantiek en topsport passen allang niet meer bij elkaar. In onze commerciële kick-cultuur gaat het altijd om nog hoger, verder en sneller. Neem bijvoorbeeld het WK high dive, waar dit jaar voor het eerst werd gesprongen vanaf een hoogte van 27 meter. 27 meter! Levensgevaarlijk voor de springers, die met 87 kilometer per uur het water splijten, en adembenemend voor de toeschouwers. Ik heb geen idee of zulke sporters pillen zouden willen die helpen om precies geconcentreerd genoeg te zijn voor zo'n sprong, maar zo ja, dan zeg ik: neem ze!


Mensen gebruiken allerlei hulpmiddelen om zo goed mogelijk te kunnen functioneren. Niemand zal te hoop lopen tegen een stent of een kunststof heup. Maar zodra het om medicatie gaat, schieten we in een kramp. Het lijkt erop alsof we 'hulp van buitenaf' alleen maar acceptabel vinden als mensen zich daardoor 'normaal' kunnen gedragen. Bloeddrukverlagers en statines slikken vinden we verstandig; die verkleinen de kans dat iemand ziek wordt. We begrijpen dat musici voorafgaand aan een optreden naar de bètablokkers grijpen om hun zenuwen te bedwingen. Maar we breken wel de staf over sporters die doping gebruiken in een poging een wedstrijd te winnen. Is hier sprake van een principieel verschil? Zowel musici als sporters gebruiken een extern hulpmiddel om het beste uit zichzelf te halen, om te kunnen pieken op het juiste moment - precies wat ook wij van hen verlangen. Dat moeten we niet verbieden, maar gecontroleerd toestaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden