Dopingregel kost atleten prijzengeld

De internationale atletiekfederatie IAAF houdt jaarlijks vele tienduizenden dollars aan prijzengeld achter van atleten die niet minimaal tweemaal buiten competitie op doping gecontroleerd zijn....

Van onze verslaggever Rolf Bos

De IAAF voerde een aantal jaren geleden de regel in dat sporters die in de twaalf maanden voor een wedstrijd niet tweemaal - onaangekondigd - buiten competitieverband zijn gecontroleerd, geen recht hebben op het geld dat ze eventueel bij dat evenement hebben verdiend.

De beste twintig atleten per discipline komen jaarlijks op een zogenoemde target-list. Deze atleten vullen regelmatig formulieren ('location forms') in, waarop ze moeten vermelden waar ze de eerstvolgende tijd te vinden zijn voor de vliegende brigades van International Doping Tests & Management. Dat Zweedse bedrijf voert voor de IAAF wereldwijd controles uit. Ook moeten ze de plaatsen aangeven, waar ze trainen en wedstrijden afwerken.

Op de target-lijst voor 2003, die ruim zevenhonderd namen bevat, is ook een zestal Nederlanders te vinden: Bram Som, Simon Vroemen, Wilbert Pennings, Rutger Smith, Monique de Wilt en Lieja Koeman. Zij zullen dit jaar in principe dus minstens tweemaal onverwachts een controleur op de stoep mogen verwachten.

Atleten die niet binnen de toptwintig van hun discipline staan, zijn ook verplicht formulieren in te vullen met de informatie over de locaties waar ze verblijven en trainen. Ze worden wel minder vaak bezocht dan de toppers. En dat, menen veel managers, levert problemen op. Atleten die een jaar buiten de toplijst vallen - vanwege een blessure bijvoorbeeld - worden te weinig, of helemaal niet gecontroleerd.

Er zijn talloze voorbeelden van sporters die geen targetlist haalden, maar later toch in de prijzen vielen. Volgens de IAAF-regels hebben ze dan geen recht op het gewonnen geld. Zo wacht een Afrikaanse atlete als Françoise Mbango (tweede bij WK 2001 bij het hinkstapspringen) nog steeds op haar prijzengeld (30 duizend dollar). En de Keniaan Paul Kosgei, inmiddels wereldkampioen halve marathon, hoopt ooit nog het geld dat hij in de jaren negentig bijeensprokkelde (zo'n 35 duizend dollar) te krijgen.

Maar ook sporters die wél op de lijst staan, kunnen te weinig gecontroleerd worden. Dat laatste overkwam Letitia Vriesde, de in Nederland woonachtige Surinaamse. Ze werd in het jaar 2000 te weinig gecontroleerd, haalde bij de WK in 2001 in Edmonton vervolgens brons, maar is daarvoor nog steeds niet uitbetaald.

Ook haar gewonnen geld van de Grand Prix-finale in dat jaar werd niet uitgekeerd. De atlete werd overigens, net als veel andere topatleten, wél bij de wedstrijden zelf gecontroleerd, zo'n zes à zeven keer per jaar.

Vriesde trainde in de aanloop naar dat WK bij haar coach Oliveira in Manaus in Brazilië. Daar werden haar Braziliaanse trainingspartners wel gecontroleerd, maar kwam zij curieus genoeg niet in aanmerking voor een test. Michel Boeting van Global Sports, het bureau dat Vriesde vertegenwoordigt, is van mening dat er niet consequent met de regels wordt omgesprongen. `Sprinter Maurice Greene voldeed in 1997 ook niet aan de regels, maar ik heb nooit gehoord dat hij zijn geld niet heeft gehad.'

In 2002 was er ruim zes miljoen dollar aan prijzengeld beschikbaar voor de grote kampioenschappen die onder auspiciën van de IAAF werden gehouden. Volgens de federatie is minder dan 50 duizend dollar hiervan niet uitbetaald.

Er zijn, zegt de IAAF, zeven atleten die in 2002 geen prijzengeld kregen uitbetaald omdat ze te weinig gecontroleerd werden. Het gaat dan vaak om minor athletes. De 'overgrote meerderheid van de sporters die recht hebben op geld is tweemaal buiten competitieverband gecontroleerd en dus ook uitbetaald.' Bij Global Sports zijn directeur Jos Hermens en atletenmanager Ellen van Langen alsnog bezig om bij de IAAF geld voor hun atleten los te peuteren.

De IAAF houdt de atleten zelf verantwoordelijk voor het aantal testen, maar dat is volgens Boeting niet fair. `Je kunt zeggen waar je woont en waar je traint, maar je kunt niet drie maanden van tevoren vertellen waar je op een bepaalde middag om 4 uur bent. Het zijn onaangekondigde controles, dus een afspraak maken kan niet.'

Alleen bij een wedstrijd, bijvoorbeeld als een atleet een record of limiet heeft gelopen, kan een sporter zélf om een controle verzoeken. Zo'n test geldt uiteraard niet als out-of-competition controle.

De managers rest slechts één oplossing: zoveel mogelijk atleten op de targetlist zien te krijgen, opdat ze verzekerd zijn van een minimaal aantal onaangekondigde buiten-competitie-controles. Boeting: `En dan praten we over de geblesseerden van vorig jaar, talentvolle junioren of andere mensen waarvan we verwachten dat ze snel op hoog niveau actief zullen zijn.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden