Doorspoelen

Je drukt de knop in. Bij het loslaten ervan zwelt het geluid aan. Een bevrijdende golf water spoelt het toilet leeg....

ARDJAN VAN DER VLUGT

Een emmertje met water bood tijdelijk uitkomst. Bril omhoog en goed mikken. Soms lukte het met één maar vaker nog met twee emmers water om het toilet weer gereed te krijgen voor de volgende gebruiker. Het went, dat zeker. Maar ideaal is anders. Zeker als je op een gegeven moment je bezoek moet instrueren en met het emmertje ziet lopen tussen de keuken en de wc. Als ze voor de tweede keer voorbij komen weet je dat een emmertje niet genoeg is geweest.

Nadat deze routine zich zo'n zes weken had afgespeeld besloot ik dat het lang genoeg had geduurd. Een loodgieter laten komen was veel te duur dus moest ik zelf aan de bak. Letterlijk: de stortbak. Met behulp van een wankele stoel die ik over het zitgedeelte had geschoven kon ik eindelijk een kijkje wagen. Wat ik zag leek me niet ongewoon voor een stortbak. Hooguit een beetje viezig. De bak was halfvol met water en alles zag er nog intact uit.

Ik klom van mijn stoel en onderwierp de drukknop aan een kritische blik. Na enig proberen, zonder resultaat, zag ik dat de knop niet recht uit het pompje stak. Ik ontdekte dat het indrukken van de knop een pompje vacuum trekt. Misschien werkte dit mechanisme niet meer optimaal? Gelukkig heeft mijn vriendin een uitgebreide gereedschapskist, dus lukte het me vrij snel om de hele vacuumpomp van de muur te schroeven. Met de pomp in mijn hand en natgespetterd van het ontkoppelen van de buizen die ik in het toilet moest laten leeglopen stond ik even later in de sanitairwinkel op de hoek.

Het was er druk. Iedereen luisterde geïnteresseerd mee naar mijn verhaal. Ik voelde tegelijkertijd dat er een beetje smalend om werd gelachen. De pompen waren in ieder geval niet op voorraad. In een volgende winkel gebeurde ongeveer hetzelfde. Op straat kwam ik een vriend tegen van wie ik weet dat hij handig is. Hij beoordeelde het pompje en zei dat deze nog goed moest zijn. Het probleem was dus iets anders. Waarschijnlijk de stortbak. Hij zou 's avonds wel even langs komen met een andere stortbak.

Die vriend heb ik uiteindelijk afgebeld. Toen ik weer thuis was schroefde ik zelf de stortbak los. Omdat ik niet wist wat ik ermee aan moest besloot ik om 'm dan maar schoon te maken. Toen ik de hele bak onder de hete kraan had gehouden, bleef er een stukje toiletblok over. Dat had de hele boel verstopt gehouden! Licht euforisch installeerde ik de bak en de kap weer. En inderdaad, hij deed het weer. Geen emmertjes meer. Toen mijn vriendin 's avonds thuis kwam hebben we wel tien keer achter elkaar doorgespoeld. Wat een feest!

Het is nu alweer een paar weken geleden. Mijn vriendin heeft het gebruik van toiletblokjes inmiddels afgezworen. Het emmertje is weg maar de spanning blijft. Trok je vroeger achteloos door, nu beseffen we bij ieder toiletbezoek dat dit niet vanzelfsprekend is. Het maakt van het naar de wc gaan wel iets heel speciaals.

Ardjan van der Vlugt, Amsterdam

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 271. Alleen bijdragen met naam en adres zijn welkom.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden