Doorleefd spel van De Tijd scherpt alle zintuigen aan

Theater..

Ninon heeft aids. 'Ik ben 23 en ik moet sterven.' Ze schreeuwt haar wanhoop de wereld in. Ze liep het op in een onbezonnen nacht met de kok van een restaurant in Zuid-Frankrijk waar ze heen is gereisd om aan haar Italiaanse geboortedorp te ontkomen. Zodra ze het weet, zoekt ze hem op om hem te vermoorden. 'Ik ga toch al dood', zegt de uitgeteerde man. Haar vriendje Gino is vrij van het virus, maar hij weigert zijn vriendin los te laten.

Het verhaal komt uit To the wedding, een roman van John Berger. De jonge Rosa Vandervost, dochter van De Tijd-regisseur Lucas Vandervost, bewerkte het boek samen met Jürgen Delnaet tot een mooie, theatrale vertelling. Al spelend toveren ze het Italiaanse dorpsleven tevoorschijn met alleen een paar schijnbaar onbetekenende rekwisieten zonder dat ze zich een moment laten verleiden tot het neerzetten van typetjes.

In het verhaal krijgt elk detail aandacht. De marmotten waarmee het begint, de mummies in het museum, de soldaten in de trein, heel die omgeving heeft betekenis en draagt bij aan de schilderachtigheid van de vertelling. Net als de blinde schaapherder die de hele geschiedenis samenstelt uit de brokstukken die hij opvangt en het verhaal als het ware fantaseert in zijn hoofd. 'Voor een blinde zijn ogen een cinema: ze zitten niet in weerszijden van je neus, maar overal waar het verhaal ze nodig heeft.'

Afwisselend dompelen de twee spelers ons onder in fragmenten die filmisch heen en weer schieten van de ene naar de andere locatie. Telkens duiken er andere figuren op die uiteindelijk allemaal een rol spelen in het geheel. Ninon is een vurig ding dat zich net zo heftig verzet tegen het verstikkende Italiaanse dorp waar ze is geboren als later tegen haar naderende en totaal onverwachte dood. Eerst weert ze Gino af, maar hij houdt vol en alles draait uit op een turbulente bruiloft.

De spelers hebben de intense, zorgvuldige tekstbehandeling die bij De Tijd gangbaar is. Elke zin is zo doorleefd dat je het verbeelde niet alleen voor je ziet, maar als het ware ook verse oren aan je kop krijgt. De aandacht waarmee de muziek wordt aangezet, begeleid door intensief luisteren, scherpt bij de toeschouwer alle zintuigen aan.

Het is een indrukwekkend kleinood dat deze twee Vlaamse acteurs ons voorzetten. Rosa Vandervost raakt vooral door haar ongekunsteldheid, Jürgen Delnaet is grilliger: heel het scala beheerst hij, van uitbundig meeslepend tot fluisterend intiem.

Een mooie vertelling over leven en dood, maar vooral over hoop en moed. Moed om te leven en te sterven.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden