Column

Door principes uit hun hans-en-grietjehuis

Waarom Huub en Ellie hun huis uit moeten.

Het huis van Huub en Ellie.

Huub en Ellie wonen in een wonderlijk bos. Hun hans-en-grietjehuis is van hout, in aardekleuren. Het is een heuvelachtig, vrij terrein maar inmiddels loopt er wel een potig hekwerk doorheen, 'de Berlijnse muur', zegt Huub. Aan de ene kant wonen Huub en Ellie. Aan de andere kant woont de rest van de wereld.

'De Berlijnse muur', aldus Huub.

Bij de bushalte staan heel de dag alleen maar grote thema's. Van de tweehonderd vakantiebungalows is de helft verhuurd aan asielzoekers. Die wonen achter het hek. Een kwart is voor wat Huub en Ellie Schols 'de arbeidsmigranten' noemen: Polen vooral. Blijven over vaste bewoners zoals zij, langhuurders en een paar 'duistere huizen' waarin Ellie wietplantages vermoedt.

Vakantie vieren doet hier eigenlijk niemand meer. De receptie van bungalowpark Het Roekenbosch*** is een va-et-vient van vreemdelingen met tassen en formulieren. De kampwinkel verkoopt vooral sigaretten, drank en Poolse heimweeproducten. Daar komen Huub en Ellie niet.

Bij de bushalte staan heel de dag alleen maar grote thema's.

'Wat een rust', zeg ik tegen Huub als we wandelen door het wonderbos. 'Een vertekend beeld', zegt hij, 'elke dag wel is er politie.' Daar kunnen de meeste Polen en asielzoekers niets aan doen, zegt hij ook. Huub en Ellie zijn geen Henk en Ingrid. Hun toorn treft de gemeente, die nooit een volwassen huisvestingsbeleid heeft opgetuigd, en de coöperatie van huisjeseigenaars die voluit gaat voor het geld.

'Principes', zeg ik tegen Ellie.

'Precies.'

In bungalow 18 strijkt, zestien jaar geleden, een nieuw arbeidsbureau neer: Otto Work Force. Vanuit dit park bouwt het een internationaal imperium op. De Oost-Europese busjes en auto's zijn nu vaste elementen in het landschap. Een bungaloweigenaar krijgt 300 euro per arbeidsmigrant per maand, 'zeg daar maar eens nee tegen'. In het buurhuis wonen twaalf Tsjechen. Ernaast een Pool met een Duitse herder. 'Iedereen wenst je vriendelijk goeiedag, hoor', zegt Ellie, 'maar je krijgt het zo gedropt, dat is het probleem.'

Het is ze niet aan te zien, maar Huub is 71 en Ellie 67. Jammer dat ik geen foto mag maken, 'dan staan we er weer zo op'.

Na hun vroegpensioen emigreren ze naar een boerderij onder Orléans. De vakantiebungalow houden ze aan. Terug in Nederland gaan ze er wonen. Dat is nu zes jaar geleden. En om hen heen verandert alles ineens met grote vaart. Het bungalowpark is 'financieel ter ziele', de coöperatie van eigenaars ziet een kans in vreemdelingen en lost daarmee tegelijk een probleem op van de overheid. 'Het gaat om geld, geld, geld', zegt Ellie.

Ze zeggen hun lidmaatschap op van de coöperatie. Het wordt een ellendige, jarenlange juridische strijd. De rechter geeft ze gelijk - nu zijn Huub en Ellie niet meer lid. En hebben ze niks meer over het park te zeggen. 'We worden toch vooral als lastig ervaren.'

Principes. Zelf zijn ze niet bang. De buurvrouw wel, zegt Ellie, die durft 'met haar lange blonde haren 's avonds niet meer overal te lopen'. Huub vertelt dat er geschoten is, 'dat horen we van de buren.' Verder zijn de Polen gemakkelijk met zwerfafval en wat drinken betreft kunnen ze er wat van, 'logisch, er is hier verder niets om te ontspannen'. Nogmaals: geen kwaad woord over de nieuwe bewoners van hun wereld, al kampt Blitterswijck wel met een onverklaarbare reeks auto-inbraken. Ellie: 'Ze hebben gewoon een andere levensstijl.' Huub: 'Je kunt je afvragen of je een dorp waar het leven een bepaalde loop heeft, hiermee moet belasten.'

Huub en Ellie werkten als ambtenaar bij overheden in het hele land. Venlo, Culemborg, Groningen, Deventer. In Friesland was Huub projectleider voor de bouw van twee asielcentra. 'Als je zelf uit die wereld komt - ik kan me mateloos ergeren aan de manier waarop de gemeente dit doet.'

Want het mag niet. Dat weet iedereen. Er is geen omgevingsvergunning voor het huisvesten van arbeidsmigranten. Op 29 juli schrijven Huub en Ellie de gemeente dan maar een 'handhavingsverzoek'. Op 30 november schrijft de gemeente terug: Huub en Ellie hebben gelijk. Het mag niet. Het park heeft als bestemming 'recreatief gebruik': arbeidsmigranten en permanente bewoners moeten weg. Dus ook Huub en Ellie. Ze moeten weg binnen een jaar, anders volgt een 'last onder dwangsom' van 10 duizend euro.

Zo keren de principes zich tegen Huub en Ellie. Onderwijl zoekt de gemeente een manier om de arbeidsmigranten te behouden.

'Een heleboel zullen erom lachen', zegt Huub.

'Het is niet zo'n probleem', zegt Ellie. 'We hebben nooit de bedoeling gehad hier lang te blijven.'

Het vervelende is dat er nu naar Huub en Ellie gekeken wordt. 'We zochten een oplossing. Nu staan we te boek als ontevreden burgers.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden