Door het relaas van Martin Bril even terug in de tijd

Het verhaal van Martin Bril (de Voorkant,11 februari) plaatste mij elf jaar terug in de tijd...

Ook ik zat toen in de wachtkamer van het ziekenhuis te wachten op mijn beurt, om bestraald te worden na een borstkankeroperatie. Ik was 47 jaar en zo te zien een van de jongsten in het gezelschap. Je herkent altijd de mensen die al vaak geweest zijn, zij hebben een houding van: mij hoef je niets meer te vertellen, ik heb het allemaal al meegemaakt. Lichaamstaal in die omgevingen viert hoogtij.

Ik was er eigenlijk allemaal niet zo mee bezig, ik probeerde de gedachten van mij af te zetten die in mijn hoofd zaten. Dat lukte niet zo goed, ze bleven maar hangen. We kregen een kopje koffie aangeboden van een vriendelijke mevrouw. Met of zonder suiker? Zonder dus en een lepeltje hoefde ook niet. Ik dacht aan de conference van die cabaretier, ‘normaal roer ik met mijn lul’. Maar lachen kon ik niet. Steeds weer ging ik terug in de tijd. Hou op Hennie, hou op. Het lukte niet.

Vijf jaar ervoor was onze dochter overleden aan leukemie. Zij moest tweemaal een totale lichaamsbestraling ondergaan. Lag in een perspex bak, ogen afgeschermd, vastgebonden om maar niet te bewegen. Wij in een kamertje ernaast met haar praten en verhaaltjes vertellen om haar af te leiden, proberen de tijd te korten. Dat was toen zes jaar geleden en nu moest ik zelf bestraald worden, niet gemakkelijk.

Ik werd opgeroepen en liep mee met de verpleegkundige, werd op een tafel gelegd, en kreeg een masker over mijn gezicht om de ogen te beschermen. Ik had het moeilijk, een traan rolde over mijn slapen op het witte laken. De verpleegkundige, die mij alleen bij naam kende, maakte een opmerking die ik niet meer kan vergeten: ‘Zo erg is het niet, hoor.’

Ik heb niet gereageerd, kon ik ook niet, er zat een flinke brok in mijn keel die daardoor volledig werd dichtgeknepen. Jammer, maar ik ben moedig doorgegaan, want ik wist dat in de wachtkamer mijn maatje zat, waar ik het allemaal aan kon vertellen.

Hendrika de Greef, Bussum

Hondje
Ik dacht altijd dat ik twee hondjes zou willen zijn maar nu wil ik alleen nog maar Martin’s hondje zijn (Magazine, 7 februari)!

Hondje
M. Willemsen, Middelburg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.