Column

Door de mensenzee was geen schilderij te zien

Het gaat veel te goed met de topmusea. Voor de schilderijen moet je in de boekhandel zijn.

Jean-Pierre Geelen
Het Rijksmuseum in Amsterdam. Beeld ANP
Het Rijksmuseum in Amsterdam.Beeld ANP

Omdat ik onlangs in Amsterdam een uurtje had stuk te slaan, toog ik naar het Rijksmuseum. Het was koud en regenachtig, Het Melkmeisje kon me vast verwarmen. Een van Breitners meisjes in kimono desnoods, maar die zouden het zelf ook wel koud hebben.

Jammer dan. Nadat ik me met ellebogenwerk door de kluwen toeristen had gewurmd, diende ik mijn paraplu en tas af te geven bij de garderobe of op te bergen in een kluis. Mijn gitaarnagels mocht ik houden, hoewel je er met gemak De Nachtwacht mee bekrast. Een kansloze missie. Voor de garderobe stonden minstens honderd man, alle kluisjes bleken bezet.

Sinds 2007 is het museumbezoek wereldwijd met 10,2 procent gestegen, berekende de internationale kunstkrant The Art Newspaper vorige maand. Het Louvre staat bovenaan, maar het Rijks doet ook goede zaken.

Meesterwerken uit de Gouden Eeuw heb ik derhalve niet gezien in het Rijks, wel toonde de centrale hal het verzamelde oeuvre van Jan van Haasteren. De striptekenaar van talloze legpuzzels van chaotische taferelen, voor een habbekrats verkrijgbaar bij de Marskramer.

Krioelende mensenmassa's waarin meer gebeurt naarmate je meer millimeters aftast met het oog. Een schaap onder tafel, een hoed op pootjes: Van Haasteren kent zijn Bosch.

Dat is het thema in het oeuvre van Van Haasteren: kantoor, sportzaal of ziekenhuis, overal hetzelfde zooitje. Nu ook in het Rijks.

De snuisterijenkraam bleek een verborgen toegang te bieden naar een ruime kunstboekhandel. Er was geen mens te bekennen. Nu benaderen afdrukken in kunstboeken zelden het origineel, toch werd mijn oog getrokken naar het boekwerk dat als blok beton op een standaard lag. Het omslag met overvloedig zilverwerk oogde als een kolossale Koran.

Dat was het dus: Marcel Wanders' superdeluxe uitgevoerde Rijks, Masters of the Golden Age, 40 kilo schoon aan de haak.

Op het boekwerk lagen twee uitnodigende handschoentjes. Geen wit-stoffen Boudewijn Büchhandschoentjes, maar blauwige latexjes uit een operatiekamer. Ik trok ze aan en sloeg met chirurgische precisie de loodzware pagina's open. Details 400 procent uitvergroot: zou je de echte doeken zo dicht naderen, dan ging het alarm af en werd je afgevoerd.

De broodjes van Het Melkmeisje, de kazen van Floris Claesz. van Dyck: ze liggen al eeuwen te schimmelen, nu zou je er je gitaarnagels in willen zetten.

Een surrealistisch tafereel: door de mensenzee was geen schilderij te zien, maar in de boekhandel van het Rijks was het zicht onbelemmerd door Japanse ruggen. Beter dan je binnen ooit zou krijgen.

Wie deze drukke voorjaarsweken naar het Rijks wil, weet dus waar hij moet zijn.

Boven het boekwerk hing een briefje uit de printer. 'Ter ere van ons jubileum is Rijks bij ons niet 6.500, maar 6.150 euro'.

Dat zeg ik: onbetaalbaar.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden