Door de carnavalsdocumentaire Nao 't Zuuje van Lex Uiting krijg je bijna zin in een paar dagen vastelaovend

Tv-recensie Julien Althuisius

De documentaire Nao 't Zuuje op NPO 3 van Lex Uiting wakkert het warme gevoel voor carnaval aan.

Als geboren en getogen Randstedeling ben ik niet bepaald een expert op het gebied van carnaval. Ik weet dat mensen zich verkleden en bier drinken, dat dierbare vrienden en collega's drie dagen van de radar verdwijnen en, eenmaal weer veilig thuis, niet meer kunnen praten en dat je ze een paar dagen in een licht- en geluidsarme omgeving extreem veel koffie moet toedienen. Maar dat is het wel zo'n beetje.

Wat dat betreft was de documentaire Nao 't Zuuje (Naar het Zuiden) donderdagavond op NPO 3 een eye-opener. Lex Uiting is een radio- en televisiepresentator, bekend van onder andere Kinderen voor Kinderen, het Sinterklaasjournaal en Expeditie Robinson. De grote droom van Uiting, geboren in Venlo, was altijd om Prins Carnaval te zijn. Dat gebeurde vorig jaar en samen met Pieter Kuipers en Rob Hodselmans legde Uiting het hele proces van begin tot eind vast.

Het begon met Lex Uiting in zijn woning, uit het raam turend naar winters Amsterdam, luisterend naar een liedje over Venlo en pratend in Limburgs dialect - wat wel even wennen was. Even later verraste hij tijdens de bekendmaking van Prins Carnaval zijn ouders, die tot tranen geroerd waren. 'Ruig, hè', zei pa Uiting tot drie keer toe, met vochtige ogen. 'Als je vader je huilend in je armen valt', zei Uiting, 'terwijl hij dat nooit heeft gedaan, zegt dat precies wat het betekent in Venlo om prins te worden'.

Behalve Uiting werd ook Daan Kmiecik gevolgd. Zij woont met haar kinderen in Haarlem, maar keert elk jaar terug naar Venlo om vastelaovend te vieren. Jeroen van der Ham, voormalig Prins Carnaval, viert daarnaast met zijn doodzieke vader nog één keer vastelaovend. 'Het mooiste, het hoogste dat je als Venlo's jochie kunt wensen', zegt Van der Ham over Prins Carnaval. 'Elke morgen als ik wakker word, denk ik aan die tijd.'

Nao 't Zuuje gaat voorbij het clichébeeld van carnaval als driedaags zuip-, verkleed-, en metoo-festijn en schetst een mooi, romantisch beeld van de grotere betekenis die het feest voor veel mensen heeft. Dat gebeurt aan de ene kant door openhartige, intieme gesprekken met Uiting, Van der Ham en zijn vader en Kmiecik. En tegelijkertijd wordt die klus symbolisch en visueel heel handig geklaard door vertraagde beelden van kleurrijke hossende menigten of close-ups van fraai geschminkte gezichten, waarbij het geluid is weggedraaid en vervangen door fijngevoelige pianomuziek. De boodschap die Nao 't Zuuje er zo inmasseert: carnaval is het leven vieren door het leven te vergeten.


'De stad is opeens veel socialer', verklaart Uiting de magie van carnaval in Venlo. 'Omdat het die drie dagen zo'n open samenleving is, praat je veel makkelijker met mensen over hoe het echt met je gaat. Door de entourage van verkleden en feest (en alcohol, red.) is het veel makkelijker om, opgaande in de massa, je bloot te geven.'


Je zou er, door al dat moois, bijna zin in een paar dagen vastelaovend van krijgen. Bijna, hè.