Dood

Scotty Moore leeft! Arthur? He's alive. Vertrouw me.

Leo Vroman, Paco de Lucía, donderdag weer Jan Hoet - het regent in memoriams dezer dagen. Fijn genre, vind ik. Een zinvol leven respectvol samengevat, het lezen ervan herstelt voor even mijn vertrouwen in de mensheid en ondertussen lepel ik een berg Jordan's Original Crunchy naar binnen.


Om écht te kunnen genieten van een necrologie is timing belangrijk. Van twee kanten. Jong sterven is een stoorzender, zo ook oud en toch nog gruwelijk. De abonnee van zijn kant, hoeft alleen een beetje tijdig in te stappen. Zo vertelde Suzy's oudste zoontje onlangs dat hij op woensdag 24 juni 2009 fan van Michael Jackson werd. Nou ja, zo verwoordde hij het niet precies, hij zei dat zijn nieuwe held de volgende ochtend alweer dood was. Net op tijd ingestapt, dat wel, maar een 'stukje louterende berusting' zat er niet in.


Zelf ben ik een keer te vroeg ingestapt, ongeveer een jaar of twaalf. Dat kwam zo, ik volgde een opleiding journalistiek in Rotterdam, en een van de dingen op het curriculum was het schrijven van een in memoriam. Onze docent, wijlen Theo Nijenhuis, deelde bruine hangmappen uit waarin ze bij de Volkskrant (Theo's thuisbasis) knipsels verzamelden over publieke figuren. Die konden dan zonder paniek in de tent doodgaan, desnoods plotseling. Zo kan ik het ook, dacht ik teleurgesteld.


Ik kreeg het mapje Henk Vonhoff, plus drie kwartier om zijn necrologie te schrijven. Een leerzame oefening, waarvan ik vooral onthield dat Vonhoff dood was - wat dus niet klopte, zodat ik me nog jarenlang een ongeluk schrok wanneer Vonhoffs hoofd op de televisie verscheen. (En nu het eindelijk tot me doorgedrongen is dat het VVD-kopstuk nog leeft, is hij intussen écht dood, wat dus ook steeds weer even schrikken is, maar dan andersom. Het blijft tobben, zou Gerard Reve zeggen, dus zeg ik maar iets anders, 'enfin' bijvoorbeeld, maar dat zei Martin Bril altijd al, dus zeg ik maar even niks, wat wel zo gepast is, eigenlijk.)


Soms beeld ik me een in memoriam in, hardop zelfs. Zo hoop ik maar dat Arthur Ebeling dit leest. Laatst kregen mijn Gretsch en ik les van deze briljante gitarist en vertelde hij me dat hij een avond met Scotty Moore had gespeeld, de man die soleert bij de jonge Elvis. 'Scotty - alweer een tijdje dood', zei ik. 'O ja joh?', antwoordde Arthur geschrokken. 'Dat heb ik dan helemaal gemist.' 'Kan gebeuren', zei ik, ondertussen Elvis via Arthur via Scotty een hand gevend. (Mijn hand is overigens schudbaar voor 4,99 euro.)


Maar, zie ik nu, Scotty Moore leeft nog. Arthur! Hoor je dat? He is alive. Sorry voor al dat verdriet, man.


Te vroeg, precies op tijd, gehallucineerd - er bestaan allerlei in memoriams, maar meestal ben ik gewoon te laat. Het zogenaamde kennismakings-in memoriam. U herkent het wel, dat je iemand ontdekt op zijn sterfdag. Het doornemen van de loftuitingen krijgt iets beschamends - dat ik hier nu pas over hoor - maar ondertussen raak je mateloos geïnteresseerd, goh, gunst, wat een bijzondere dooie zeg, hier wil ik meer van weten en je pakt de atlas erbij om op te zoeken waar het precies ligt, Robbeneiland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden