Doodsangst is een vorm van levensvreugde, en dat hebben veel sporters gemerkt

Tv-recensie Hanna Bervoets

Wie zijn sportprestaties laat beïnvloeden door angst, kan op weinig genade rekenen bij het publiek.

De Olympische Spelen komen eraan en de voorpret begint met terugblikken. Gisteravond zagen we op verschillende zenders atleten terugkeren naar de landen waar ze 'hun' Spelen beleefden. Opvallende constante was de nadruk op de psyche van de sporter.

In de SBS6-special Holland gaat voor goud, gesponsord door Heineken, bezoekt Pieter van den Hoogenband Sydney, waar hij in 2000 twee gouden medailles won. Het olympisch dorp is nu een woonwijk, maar het zwembad staat er nog. Pieter toont het rijtje stoeltjes waar de zwemmers voor de wedstrijd zaten. Wanneer hij ging zitten, vertelt hij, legde hij zijn badmuts op de nog lege stoel naast zich. Als een concurrent daar dan wilde plaatsnemen, haalde hij de badmuts opzichtig weg en begon hij op hem in te praten: 'Jouw seizoen loopt niet zo lekker hè, wat is er mis?' 'Dat vond men nooit zo fijn, vlak voor een finale', lacht Pieter nu.

Ook hockeyer Minke Booij benadrukt hoe belangrijk mentale gesteldheid is. 'Die gespannen kop, bijna angst zie ik', zegt ze als ze beelden van haar minder succesvolle deelname in Athene terugziet. Ze vertelt hoe ze een mental coach bezocht en vier jaar later wél vol vertrouwen goud won.

Dat angst een carrière kan fnuiken, zagen we eerder gisteravond op NPO1. Andere Tijden Sport vertelde het verhaal van de broertjes Arnold en Edwin van Calker, die in 2010 als bobsleeërs aan de Spelen in Vancouver meededen. Ze maakten kans op een medaille, maar de belangrijkste afdaling, de viermansbob, namen ze niet.

Nu keren de Van Calkers terug naar Canada. Kijk, daar staat hun olympische woning, en daar is die verdomde baan. In bocht dertien verongelukte een Georgische rodelaar, zijn levenloze lichaam was het eerste wat de broertjes zagen toen ze in het olympisch dorp aankwamen: de crash werd live uitgezonden op televisie. Vanaf dat moment sloeg de angst toe, vertelt Edwin.

Stapje voor stapje reconstrueert Andere Tijden Sport hoe de bobsleebroertjes de moed verloren. Een jaar eerder waren ze al eens gecrasht, op diezelfde baan. Tijdens de training vliegen ze weer over de kop. Een Zwitserse deelnemer haakt af. De broers lopen elke dag langs knuffelbeertjes die ter nagedachtenis aan de Georgiër bij bocht dertien liggen.

Nee, besluiten Edwin en Arnold, we gaan niet meer.

Het is ontluisterend om te zien hoe de publieke opinie zich vervolgens tegen hen keerde. De coach viel de broers publiekelijk af, de bond oordeelde negatief, Jack van Gelder noemde Edwin op televisie een slapzak.

Maar dat was acht jaar geleden. Tegenwoordig wordt het falen van sporters breed uitgemeten in bestellers en lijken persoonlijke tegenslagen alleen maar bij te dragen aan hun sterrenstatus. Een verhaal als dat van Minke Booij, die angst overwon, wordt vandaag de dag misschien zelfs sympathieker geacht dan dat van Van den Hoogenband, die anderen angst aanpraatte. Maar hoe oordelen we als er de komende Spelen weer iemand afhaakt? Misschien lukt het ons daar ook de schoonheid van in te zien: doodsangst is toch vooral een vorm van levensvreugde.

V's televisierecensententeam bestaat uit Julien Althuisius, Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Haro Kraak en, deze week, Hanna Bervoets.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.