Doodlopend spoor

Schrijver Tommy Wieringa spreekt mensen met erg grootse plannen.

Zeven jaar geleden was ik al eens op het stationnetje van Hombourg - een krachtige zestiger stak zijn hoofd uit de deur van een bijgebouw en vroeg wat ik daar moest. Hij sprak Duits, zijn naam was Walter Ley, hij kocht het in onbruik geraakte kopstation dertig jaar geleden om het op te knappen en weer aansluiting te geven op het Belgische spoorwegennet. Al tijdens zijn studietijd in Aken had hij geprobeerd een kamer te huren bij de weduwe van de laatste stationshouder, maar hij moest geduld oefenen. Hij werd scheepsmachinist, de jaren verstreken, pas in 1981 kreeg hij zijn kans. Ley kocht het spoor tot ver voorbij de bocht omdat hij het gevoel wilde hebben dat er een trein aan kon komen.Veel tijd om te praten had hij niet, 'Ich bin schon alt, ich muß Gas geben.'

Op het kleine emplacement stonden tientallen wagons geduldig te roesten, houtrot had de planken aangevreten. Ik liep naar het eind van zijn Strecke, een wandeling over een inkeping in de heuvel waarover het spoor liep.

Zeven jaar later staan de wagons nog altijd waar ze stonden, ze zijn geen centimeter verschoven. Werklocomotieven, postwagons en restauratiewagens, maar ook Duitse goederenwagons uit de diepte van de vorige eeuw; associaties zijn onvermijdelijk. Op het perron zitten de katten te soezen die bij mijn eerste bezoek nog jong waren, maar nu stram en vervaald zijn. De rooie laat zich aanhalen, maar niet zonder de indruk te geven dat het meer voor mijn plezier is dan voor het zijne. Walter Ley zelf vind ik niet, alleen een brievenbus aan een schuifdeur van een wagon, waarop met rode verf de lapidaire mededeling LEY 56 is gekalkt.

Het rangeerterrein versmalt richting de bocht tot één spoor. De bergen steenslag en bielzen aan weerszijden zijn overwoekerd met bramen en berenklauw. Hier had iemand een groot werk in de zin, de voorbereidingen zijn getroffen, het materiaal is aangeleverd - maar toen is er iets heel erg misgegaan. Tot voorbij de bocht staan goederenwagons, van onder tot boven in haagwinde gehuld; de witte kelken openen zich naar de zon.

Het is hoogzomer, gaandeweg sluiten de boomkronen boven het spoor zich aaneen tot een tunnel. Tussen de bladeren vallen scherfjes zonlicht, hier en daar staat nog een wagon die een organische vorm heeft aangenomen. Je hebt handige dromers, maniakale verzamelaars en fantasten - ergens daartussenin bevindt zich Walter Ley. Hij bezit zo'n twee kilometer spoor, een praktisch mens had eerst dat deel operationeel gemaakt voordat hij de lokale overheden ervan probeerde te overtuigen dat station Hombourg weer op de wereld moest worden aangesloten. Kijk, had hij kunnen zeggen, dit deel functioneert al, is het niet schitterend? Nu is het een gestagneerde goudzoekersdroom in de jungle van Panama, de werkers zijn gestorven aan de gele koorts, ijlend zijn ze ten onder gegaan.

De tunnel verwijdt zich, het licht wordt sterker. Een voetgangerspad op de kam van de heuvel kruist het spoor, er staat een bankje waarop de wandelaar kan uitrusten. Geliefden krasten hun hartstocht in het hout. Uit de donkere tunnelmond in de heuvel duikt een goederentrein op, onderweg van de Antwerpse haven naar Aken. De spoorbaan van Walter Ley verdwijnt in het struikgewas, een paar honderd meter verderop eindigt zijn droom tegen een stootblok. Daarachter opent zich het geëlektrificeerde spoorwegennet, de eerstvolgende halte is station Montzen.

De maïs staat hoog, zwaluwtjes kwetteren boven mijn hoofd. De landweg verdwijnt tussen de bomen beneden, ik heb dorst als een paard. In Hombourg heb ik een café gezien.

Suggesties: hetfantastische@hotmail.com

Deel 4: Walter Ley, die dertig jaar geleden een in onbruik geraakt kopstation kocht om het op te knappen en weer aansluiting te geven op het Belgische spoorwegennet.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden