Doodgewoon

Voor hem was goed ballet 'dat je voelt en ziet aan de dansers dat ze erin geloven, dat ze het publiek mee kunnen slepen en dat ze iets te zeggen hebben. Dat het niet alleen maar amusement is, maar dat er meer achter zit.' Aldus wijlen Rudi van Dantzig in een waardig portretje van het achtuurjournaal van de NOS.


Het had de legitimatie kunnen zijn voor meer aandacht voor zijn heengaan, maar wie dat donderdag verwachtte, kwam bedrogen uit. De geïnteresseerde liefhebber moest zijn geduld oefenen tot Nieuwsuur en Pauw & Witteman, dat sprak met regisseur Jellie Dekker.


De dood was druk in de weer deze week. Hij stelde de televisiekijker weer eens voor grote raadsels. Want in de nationale rouwverwerking rond drie sterfgevallen die de media te betreuren hadden - acteur Piet Römer, klavecinist Gustav Leonhardt en choreograaf/schrijver Rudi van Dantzig - valt op het eerste gezicht geen logica of gerechtigheid te ontdekken. Alledrie de overlijdens werden overdag bekend; alle rubrieken en programma's hadden alle tijd om de beeldarchieven te raadplegen en betrokkenen uit te nodigen.


Dat televisieacteur Piet Römer dinsdag alle postume eer krijgt: geheel verdiend. De cast van Baantjer in De wereld draait door. Herhalingen buitelden over elkaar heen tot komend weekend toe, de familie wist dinsdagavond de herhaling van een kennelijk onwelgevallige oude Villa Felderhof te voorkomen. De op RTL 4 opnieuw uitgezonden laatste twee afleveringen van Baantjer trokken 1,4 miljoen kijkers.


Mooi.


Des te opmerkelijker was het zwijgen op donderdagavond rond de dood van Van Dantzig. Voor RTL Boulevard was de (derde) verkiezing door een vakblad van John de Mol tot omroepman van het jaar veel belangrijker - tekenend voor het beperkte gezichtsveld in de televisiewereld. Had Van Dantzig (die volgens Hans van Manen in het NOS-Journaal 'de dans in Nederland enorm populariseerde') maar in de jury van So you think you can dance moeten zitten.


In DWDD een piepklein berichtje aan het begin. Er moest immers ook nog een ontspoorde sporenkunstenaar aanschuiven met flessen zand en 'pigment van Vincent van Gogh', en er moest een speelfilm met de zusjes Schuurman op voorhand tot megasucces worden verklaard.


Natuurlijk: de publieke omroep herhaalde een oude 'Sonja' met Van Dantzig.


Na middernacht.


De VARA herhaalt zaterdag een programma van Astrid Joosten met Van Dantzig.


Om kwart over 11 's ochtends.


Zeker: donderdag ging het de hele avond over hem op het digitale kanaal Cultura 24. Oók publieke omroep, maar het onuitgesproken signaal van dit alles is toch: voor dode dansers hebben we een apart plekje, ergens in de uithoeken van het bestel.


Het merkwaardigst was de stilte na het overlijden van de klavecinist en dirigent Gustav Leonhardt. De Volkskrant herdacht hem bijna net zo groot als Piet Römer. Zijn dood was internationaal nieuws, maar niet op de Nederlandse televisie. Een kort berichtje in het NOS-Journaal van 22.00 uur 's avonds, dat was alles.


De dood is geen wedstrijd, maar de morbide les van de dood in de media lijkt toch: iedereen is gelijk, maar op televisie zijn de doden van televisie net iets gelijker dan anderen. Een bekend patroon, maar dat wil niet zeggen dat het doodgewoon is.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden