Dood van Kadhafi zou knap goed uitkomen

De laatste keer dat de 'Broederleider van de Libische Revolutie' lachend een lange neus trok naar Barack Obama, David Cameron en Nicolas Sarkozy was twee weken geleden. Moammar Mohammed al-Kadhafi toerde met gebalde vuist , staand in zijn terreinwagen, door de straten van Tripoli. Nota bene terwijl de stad werd gebombardeerd door de NAVO.


Alsof zijn land niet in lichterlaaie stond. Zou er thans nog een bloedige Libië-oorlog gaande zijn als op die dag een onbemand Predator-vliegtuig van de CIA boven Tripoli had gehangen, gewapend met een Hellfire-raket?


Bij alle Westerse (humanitaire) interventies van de afgelopen twintig jaar, van Irak (1991) tot Kosovo (1999) en weer Irak (2003), was de reflex als het militair even een beetje tegen zat: 'Let's take this guy out'.


Het is inderdaad een interessante gedachte: vernietiging en genocide beëindigen, in het belang van de wereldvrede, met één ogenschijnlijk makkelijk schot in de roos. Internationaal zouden weinigen toen een traan hebben gelaten om een dode Slobodan Milosevic of Saddam Hussein.


De Libië-campagne verloopt niet zoals vooral het interventionistische duo Cameron-Sarkozy had gedacht. Kadhafi zit er nog na 44 dagen. Dus klinkt weer de roep om de makkelijkste oplossing. 'Hak de kop af van de slang', was het ongenode advies zondag van de Republikeinse senator Lindsey Graham aan het Witte Huis.


Een dag later pleitte de Brits-Amerikaanse publicist Christopher Hitchens, warm voorstander van de Irak-invasie van 2003, voor hetzelfde. 'Als hij niet kan worden gearresteerd, dan kan hij wel worden gedood', schreef Hitchens op webmagazine Slate.


Ja, Hitchens had ook de provocerende beelden van Kadhafi gezien. 'Net als mullah Omar en Osama bin Laden, is hij een legitiem militair doelwit. Weigeren onze handen vuil te maken aan deze moordzuchtige gek, is een vreemde manier om ze schoon te houden.'


De pikante vraag is wat Obama twee weken terug gedaan zou hebben als een Predator Kadhafi in het vizier had gehad. Onder de Democraat is het gebruik van de Predators, vergeleken met de Bush-periode, verdrievoudigd in de strijd tegen het internationale terrorisme. Alleen, Kadhafi is formeel staatshoofd van Libië en geen leider van een terreurgroep.


Maar liefst drie presidentiële besluiten, van Gerald Ford, Jimmy Carter en tenslotte Ronald Reagan, verbieden het een Amerikaanse president om collega-staatshoofden te vermoorden. 'Geen enkel persoon in dienst of optredend namens de Amerikaanse regering zal zich schuldig maken aan (sluip) moord', luidt Executive Order 12333 die Reagan in 1981 uitvaardigde. 'Geen enkel orgaan van de inlichtingendiensten zal deelnemen aan activiteiten die verboden zijn door dit presidentieel besluit.'


Obama zal niet de geschiedenis willen ingaan als een wetsovertreder. Het zal dus aan de Brits-Franse as, die niet gehinderd wordt door besluiten als '12333', liggen of Kadhafi in de komende weken wordt uitgeschakeld. De verleiding om te grijpen naar de makkelijkste oplossing wordt met de dag groter. Zeker met de patstelling op het slagveld.


Cameron en Sarkozy zullen alle geluk van de wereld nodig hebben. Want net als Saddam is Kadhafi een ongrijpbare vijand die bar weinig fouten maakt. De enige hoop voor hen op een snel einde van de oorlog is dat er een Britse Tornado of een Franse Rafale in de buurt is als Kadhafi weer eens een autoritje maakt. Het zegt veel, na 44 dagen bombarderen, over de staat van Operatie Odyssey Dawn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden