Donizetti ook leuk als borrelreclame

Donizetti, L'elisir d'amore, door de Nederlandse Opera. Amsterdam, Muziektheater, 6 juli. Herhalingen tot en met 14 juli...

Op zoek naar de boodschap van Donizetti's L'elisir d'amore zou je de uitspraak 'liefde is licht vervlogen, goud beklijft voor immer' van wonderdokter Dulcamara kunnen opvatten als een sleutelzin, omdat aan het eind van de opera juist het tegendeel blijkt.

Maar gelukkig heeft de Vlaamse regisseur Guy Joosten het bij de Nederlandse Opera minder saai aangepakt. Al tijdens de eerste reeks van deze productie, afgelopen december, bleek het publiek erg ontvankelijk voor zijn alternatieve boodschap: 'Koopt het elixer (elisir)!'

Met veel humor transformeert Joosten Donizetti's melodrama in één grote reclamespot voor Dulcamara's liefdesdrank, althans, hij komt een heel eind. Buttons op de revers van het personeel, affiches in de foyers - de toon is gezet nog voor de eerste noot geklonken heeft. Ook de vermomming van het Koor als een stel waggelende wijnflessen, zó uit een gezellige borrelreclame van veertig jaar geleden.

Het is dan ook jammer dat het vlotte absurdisme waarmee het dunne verhaal over versmade liefde en boerenbedrog verteld wordt, halverwege de slotakte verwatert. Het maakt zomaar plaats voor ernstige analyse ('hoe kan een fles bordeaux als liefdesdrank werken?') en melodrama zonder knipoog (Nemorino's romance 'Una furtiva lacrima').

Vooraf was de vraag hoe bariton Timothy Noble in de rol van Dulcamara de vergelijking zou doorstaan met geweldenaar Bryn Terfel, die hem in de eerste reeks voorstellingen voorging. Noble zette met zijn vetkuif en glitterpak niet een opgeblazen Elvis neer maar, even toepasselijk, een spekgladde kruising tussen Rasti Rostelli en Tedje van Es. Maar Noble bezit niet de meeslependheid die hem tot middelpunt van deze voorstelling kan maken. Dat geldt ook voor de wat overacterende sopraan Norah Amsellem, die de Adinarol adekwaat vertolkte. Ster van de avond was Riccardo Botta, die in december nog was ingevallen voor een grieperige eerste keus-tenor, en nu mocht terugkomen. Botta wist als verliefde sul Nemorino precies de juiste tragische cocktail van leed en humor in zijn stem te leggen.

Dat boegeroep, zoals bij de première, dit keer uitbleef, was zeker ook te danken aan de prestaties van de met veel gevoel en beheersing dirigerende Julian Reynolds en het alert begeleidende Nederlands Kamerorkest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden