Op het tweede gezichtMary Trump

Donald Trump is nog niet van zijn nicht Mary af

Olaf Tempelman legt bekende buitenlanders op de sofa. Deze week: Voor Mary L. Trump is de strijd tegen haar oom Donald J. Trump een vorm van traumaverwerking.

Beeld Javier Muñoz

Het zal je familie maar wezen. Geert Wilders heeft een broer, Paul, die hem van haatzaaierij beticht. Boris Johnson heeft een zus, Rachel, die de Brexit rampzalig vindt en haar broer ‘smakeloos’. Donald J. Trump heeft een nicht, Mary, die hem op weinig vleiende wijze psychologisch ontleedt. Over Mary’s status in de familie was haar oom op Twitter kristalhelder: ‘terecht gemeden, geminacht en haar hele leven bespot’. Of die minachting voor Mary inderdaad terecht is, gaat de rechter nu beoordelen: op 24 september begon ze een zaak tegen minachting door de machtigen in haar familie bij het verdelen van geld.

Deze zomer haalde ze bij de rechter al haar gelijk toen verwanten haar boek Too Much and Never Enough (sprekende ondertitel: How My Family Created the World’s Most Dangerous Man) uit de winkels wilden houden. Mary’s eveneens geminachte broer is niet blij met wat ze doet. Hij is, atypisch in deze familie, báng voor de gevolgen. Ze zeggen dat Mary Trump, klinisch psycholoog, openlijk lesbisch, openlijk progressief, openlijk reflectief, openlijk introspectief, in niets lijkt op haar oom. Maar je ziet bij haar wél die trumpiaanse durf.

Zij zegt dat verantwoordelijkheidsgevoel haar noopte tot het schrijven van Too Much and Never Enough. Kennis is macht: het kan de wereld helpen als die weet waar de huidige president van de VS vandaan komt. Critici verwijten haar een ander motto: kennis is geld. De eerste 24 uur verkocht ze al een miljoen exemplaren van haar boek. Wie het leest, kan denken dat, meer nog dan kennisoverdracht of geldzucht, traumaverwerking haar motief was.

Het begint allemaal met Fred Trump I, de pater familias die het familiale vastgoedimperium opbouwde. Hij voldeed aan alle kenmerken van een psychopaat. Zijn oudste zoon Fred II, Mary’s vader, Donalds oudere broer, beschikte niet over killersinstincten en kon kwetsbaar uit de hoek komen. Hij moest dat bekopen met vaderlijke vernederingen die niet onderdeden voor wat een sadistische corpsbal een feut aandoet. Mary’s vader dronk zich later dood. Geen familielid vermoeide zich acte de présence te geven in het ziekenhuis, toen hij daar op zijn 42ste bezweek. Oom Donald ging die avond naar de film. Na haar vaders dood golden Mary en haar broer Fred III in de familie als ‘de kinderen van de loser’. Beiden voelden zich kwetsbaar, haar broer omdat die voor de zorg van zijn gehandicapte zoon afhankelijk was van familiegeld, Mary omdat ze op vrouwen viel terwijl Trumps hetero zijn. Bij het kijken naar het optreden van Elton John op de begrafenis van Lady Di riep oma Trump: ‘Vuile flikker.’ Het duurde daarna nog jaren voor Mary uit de kast durfde te komen.

Weinig van Mary’s lezers zijn verbaasd dat oom Don het vastgoedimperium overnam van opa Fred I. Oom Don had wel killersinstincten, en had van het lot van zijn broer geleerd dat je in deze familie geen softie moet zijn. Ook hij is een slachtoffer van Fred I, zegt Mary, maar wat hem gevaarlijker maakt dan opa is dat hij nooit ergens voor verantwoordelijk was. Opa had in zijn eentje dat imperium opgebouwd, oom Don heeft nooit ergens moeite voor hoeven doen. Dat hij het verantwoordelijkheidsgevoel heeft van een kleuter, komt doordat hij al zijn hele leven wegkomt met dingen waarmee geen mens hoort weg te komen.

Miljoenen Amerikanen waren misselijk toen in de ochtend van 9 november 2016 de uitslagen binnenrolden. Bij Mary Trump hield de misselijkheid maanden aan. Ze begon zich beter te voelen toen ze zomer 2017 juridische documenten doorspeelde aan The New York Times. Oom Don zegt dat de VS nog niet van hem af zijn, ongeacht de uitslag op 3 november. Maar hij is nog niet van zijn nicht Mary af, en zij is óók een Trump om rekening mee te houden.

Meer Op het Tweede Gezicht:

Het eerste verkiezingsdebat tussen oom Don en zijn Democratische opponent Joe Biden ontaardde deze week in oudemannengeschreeuw. Een vraag die in de geschiedenisboeken zal belanden, is hoe het kon dat in een verkiezingsjaar waarin niet alleen de koers, maar ook de instituten van de Verenigde Staten zelf op het spel stonden, de Democraten werden vertegenwoordigd door een broze man die dertig jaar terug een zoveel betere kandidaat was geweest.

De Britse premier Boris Johnson nam ook al plaats op de sofa. Hij was de eerste wereldleider die met covid-19 op de intensive care belandde. Deze week kwam hij, een kwestie van voortschrijdend inzicht, met strenge maatregelen om een tweede coronagolf in het Verenigd Koninkrijk te voorkomen. Voor hij zelf ziek werd, had de premier die ze ‘de Blonde Bomscherf’ noemen lak aan coronaprotocollen: veiligheidsmaatregelen zijn voor bange kleine luitjes, wist hij, niet voor coryfeeën. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden