Don't mention the war

Landmijnen

Gelukkig is die Apache weer helemaal de oude.

Je kunt je afvragen in hoeverre een indiaan die met getrokken tomahawk door de Albert Heijn van Etten-Leur loopt, nog kan radicaliseren. Maar Witte Veder was het gelukt. Half december hoorden wij van een bezorgde Bob Stanhope dat die 'vuile roodhuid' in Syrië zat. Daarna werd het stil. Totdat onze vrienden met Oudjaar plotseling op de stoep stonden met een schaal oliebollen en wat 'siervuurwerk'.

'Don't mention the war', fluisterde ik tegen Suzy.

Gelukkig trok Arendsoog een VHS-band met oude shows van De Mounties uit zijn zadeltas, waarnaar we uren hebben zitten kijken, en waarvan Witte Veder de slappe lach kreeg, een huilerig gehinnik dat Stanhope kennelijk op de zenuwen werkte, want zonder waarschuwing kleunde hij de Apache met een Grolsch-beugel van het bankstel, sleurde hem naar het midden van de kamer en tuigde hem daar ongenadig af met zijn kogelriem. Ouwe jongens, krentenbrood. Witte Veder giechelde gewoon door, dus timmerde Bob zijn voor- en hoektanden eruit, knoopte hem behendig op aan zijn lasso, en wrong hem ('geef die schaal eens aan, gringo, dan maken we er foie gras van') zeven oliebollen door zijn strot, waarna de indiaan aan dat touw bleef bungelen, zachtjes pap zeverend, met alleen de neuzen van zijn feestelijk bekraalde mocassins aan de vloer.

Kon Arendsoog even rustig zijn hart luchten. Hij had er 'emotioneel zware feestdagen' op zitten. Witte Veder was pas net terug uit Syrië, waar hij de hele Kerst had rondgegaloppeerd, met de bedoeling IS-strijders op te leiden.

'Wat wilde Witte Veder ze leren, Bob?', vroeg ik behoedzaam. Voor een pensionado kan Stanhope flink uit zijn slof schieten, namelijk.

'Ambachtelijk scalperen', zei Arendsoog. 'We zaten samen naar die Pauw Witteman te kijken, naar zo'n filmpje waarop ze een oranjesupporter onthoofden, heb je dat gezien?'

'Je bedoelt wellicht die Amerikaanse journalisten, Bob?'

'Ik bedoel oranjefans, greenhorn.'

O ja, knikten we unisono, nu wisten we het ineens weer, ja, sorry, dom van ons, zeg.

'Begint naast me die Apache één van zijn tirades, 'scalperen is niet meer wie het geweest is, Bobbie, de fout wie gemaakt wordt komt door de jeugdopleiding, die is in principe een geitenkaas', et cetera. De volgende ochtend was hij vertrokken.'

'Maar Bob, euh - waarom de IS?', informeerde Suzy voorzichtig. 'De indiaan is toch rooms-katholiek?'

'De indiaan heeft er geen flauw benul van wat hij is. Een slok vuurwater en hij bekeert zich tot scientology. Die ziet geen verschil tussen een Volkskrant Magazine en De Wachttoren. Hij denkt dat de maan aan een touwtje hangt.'

Ja, dat was ook wel weer waar, ja.

'En deze poor lonesome cowboy maar duimen draaien, als de dood dat ze die lieverd iets zouden aandoen. De mensen zijn zo gruwelijk agressief in die contreien.'

We keken alle drie naar de creperende indiaan, blij dat hij weer heelhuids terug was.

En hoe zeg. 5 voor 12 sneed Arendsoog zijn vriend los, die hoestend en giechelend naar de voordeur kroop. Even het vuurwerk pakken. Sýrisch vuurwerk. 'Elk voordeel die dus een nadeel heeft', lichtte hij toe, 'heeft ook weer een voordeel. We hebben twintig landmijnen, vele islamitische strijkers, vijf scud-rakets, en speciaal voor Suzy-squaw een luchtafweergeschut wie type MH17 is, qua knal en de beste wensen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.