Don Juan is terug op het toneel, en hoe

Strakke regie, swingende verrassingen en goed van de tongriem gesneden personages.

Stewardessen in de lucht, stewardessen op de grond, jogsters in het park, verpleegsters in het ziekenhuis, projectleidsters in een wassenbeeldenmusem, wassen beelden in datzelfde museum, kamermeisjes in het hotel, en zelfs een onschuldige maagd: je kunt het zo vrouwelijk niet bedenken of het loopt gevaar als hij in de buurt is. Don Juan, de beruchte vrouwenverslinder is terug op het toneel, en hoe.

Don Juan is te zien bij het Noord Nederlands Toneel, in regie van film- en tv-regisseuse Dana Nechushtan (Nachtrit, Dunya en Desie) en in bewerking van Nathan Vecht (Koefnoen). Zo komen er een aantal debuten samen: het NNT van Ola Mafaalani nodigt een gastmaker uit, de eerste in een beoogde reeks, Nechushtan regisseert voor het eerst een theatervoorstelling en Vecht schrijft zijn eerste echt grote theaterstuk. Samen vormt dit een geslaagde combinatie, zo blijkt.

Molièriaanse motieven zijn er nog genoeg, maar de komedie steekt in een volkomen hedendaags jasje. De held (Peter Vandemeulenbroecke) is de zoon van een mediamagnaat, zijn knecht is een breedgeschouderde bodyguard met een oortje, genaamd Koos (Ko van den Bosch) - beide rollen worden erg sterk gespeeld, met overduidelijk plezier ook. Getweeën maken ze op vrij gewetenloze wijze de wereld onveilig - een wereld die overigens ook verre van perfect is.

Paleizen zijn hotels geworden, bevolkt door luchthartige meisjes die luisteren naar de naam Candy, Sandy, Mandy of Barbie (waarbij de laatste af en toe griezelig veel gelijkenis vertoont met een opblaaspop). Een vrouwelijke arts zorgt voor het feministische geluid, een verpleegster voor het nodige shopgedrag.

Het wrekende beeld van de Commandeur uit het oude Don Juanverhaal is hier een wassen exemplaar uit Madame Tussauds, met het accent van prins Bernhard en diens begrip voor wat losbandigheid - als je maar even sorry zegt, zo af en toe. De wraak komt uit de hoek van de olijke broers van de bedrogen maagd.

Hedonisme en onverschilligheid vertegenwoordigt deze Don, maar er is ook een klein moment dat laat zien hoe het mogelijkerwijs zo ver heeft kunnen komen. Hij opereert in een omgeving waar opportunisme, cynisme en consumentisme aan de orde van de dag zijn en toch: een pikzwarte komedie wordt het niet.

In woord en beeld wordt er knap met clichématigheden gespeeld, zodanig dat de wereld van Don soms nog het meeste weg heeft van een gelikte show. Decor en kostuums zijn af en toe volkomen over de top, maar altijd ook weer heel functioneel - een weelderig bubbelbad verandert zo in een vochtig park. De regie is strak: scènes volgen elkaar razendsnel op, en er zitten swingende verrassingen tussen. Alle personages zijn goed van de tongriem gesneden en krijgen de puntigste (en ook maffe) teksten toebedeeld.

De acteurs kunnen daarmee fijn overweg: Maartje van de Wetering als leeghoofdige verpleegster, Bart Rijnink als haar softe vriendje, Malou Gorter hilarisch in alles wat ze doet, Jack Vecht goed fout. Komisch al met al, maar er zijn toch ook momenten dat het lachen je even vergaat en de ernst van de situatie de boventoon voert. Zoals Molière ook zijn zedenschets bedoeld moet hebben.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden