Domineesland

Op woensdagavond bellen ze aan. Zo tussen 18.00 en 20.00 uur. Dan zit Nederland aan tafel of laat de maaltijd zakken in afwachting van een potje voetbal op tv....

Een onbekende gestalte, schuilgaand achter een rammelende collectebus, zo'n grote, van kunststof, vaak in schrille kleuren.

'Goedenavond' klinkt het o zo vriendelijk vanachter die geldpot, 'heeft u iets over voor. . .?' Volgt de naam van één van de talloze stichtingen of fondsen die Nederland rijk is: Nierstichting, Hartstichting, Leverstichting, Kankerbestrijding, Lichamelijk Gehandicapten, Verstandelijk Gehandicapten enzovoorts. Geen lichaamsdeel, geen ziekte, geen misère te bedenken of er blijkt wel een semi-professionele bedelclub voor te bestaan. Wilhelminafonds, Bernhardfonds, Julianafonds, Beatrixfonds, Margrietfonds, Rampenfonds, Dierenbescherming, Jantje Beton.

'Wat doen die?' waag ik wel eens nuchter te vragen.

Eh. . . nou. . .'

Bij de geringste aarzeling van de collectant behoor ik natuurlijk onraad te ruiken. Maar dat doe ik niet. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen de deur voor de collectant dicht te smijten. Zo'n lievige dame op leeftijd. Ik durf geeneens naar een legitimatie te vragen.

Het 'Postbus 51-spotje' hebt u zeker gemist, hoor ik zo iemand dan wel eens denken. Soms zegt ze het ook ijskoud: 'Het is van de tv-spot, hoor. Die hebt u toch wel gezien?' Er moet een planmatige opzet achterzitten. Elke woensdag strijk en zet weer een grote opdringerige bedelbus met zo'n raar in een kromming lopende gleuf erin. Elke woensdag weer een andere groep minderbedeelden aan de beurt, minstens 50 weken in een jaar.

Aan nobele doelen blijkbaar geen gebrek. Rode Kruis, EHBO, Leger des Heils, Protestants Interkerkelijk Thuisfront, Simavi, Memisa. Hoe verzin je het?

Nederland domineesland, dat was het ooit en dat blijft het nog steeds. Het kerkbezoek mag dan tot een minimum gedaald zijn, de lange stok van de wekelijkse collectezak reikt tot aan je voordeur. Iedere woensdagavond weer doet domineesland gewiekst een appèl op je medemenselijkheid. Een beroep op je goedgeefsheid, als je net je buik hebt rondgegeten. Dan is je weerstand het zwakst. En, geloof het of niet, hoe hondser het weer, des te heviger je geweten op de proef gesteld wordt. Volgens mij speculeren die lui daar ook op.

Tegenwoordig bereid ik mij op de komst van weer een volgende brave geldgaarder- of gaarster voor. Ik zorg ervoor wat luttel kleingeld op zak te hebben. Want iemand wegsturen met de smoes 'Ik gireer wel wat. ', dat is me toch al te lullig. Die blikken collectebussen van vroeger, met zo'n grijs loodje aan het slot, die hoorde je al van verre rinkelen. Maar die geluidsarme kunststof bussen van tegenwoordig, die hoor je niet meer aankomen in je straat. Die bemerk je pas, als je ze niet meer ontwijken kunt. Eigenlijk zou ik gewoon niet open moeten doen. Stommerd.

ws%%Ber Vergunst uit Pijnacker

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden