Dolletjes, die Jopopinoloukico's

Theater..

Annette Embrechts

'Kijk, dat moet de broer zijn van Wouter Bos', fluisteren toeschouwersals de broer van Joop ter Heul opkomt. Inderdaad, Kees ter Heul wordtgespeeld door Arnoud Bos, de acterende broer van de PvdA-leider. Maar detijd waarin deze voorstelling zich afspeelt appelleert in niets aan WouterBos. Integendeel. Dit is de samenleving van Jan Peter Balkenende. Of beter,de maatschappij zoals de premier haar graag zou zien.

Hier scholen jongeren alleen samen tijdens brave, zelf georganiseerdeclubavondjes. Kinderen zeggen hooguit besmuikt 'ouwe gek' tegen hunautoritaire vader. Scholieren met witte sportkousen hebben nog 'piselier'tijdens zondagse rijtochtjes en genieten van bezoekjes aan een bejaardegouvernante. Dit is de onschuldige wereld van Joop ter Heul, hoofdpersoonuit de gelijknamige romancyclus (1919) van Cissy van Marxveldt, die - zijhet minder vaak dan vroeger - van moeder op dochter wordt doorgegeven.

Scriptschrijfster Wiske Sterringa en regisseur Bruun Kuijt hebben Joopgewoon Joop gelaten: een fiere balorige HBS-scholiere die stiekem lid isvan de Jopopinoloukico-club, vernoemd naar al haar vriendinnen. Een bakvisdie bang is te blijven zitten en tijdens de bijles zielsveel gaat houdenvan de begripvolle jufrouw Wijers. Lieke Antonisen speelt haar als eenflesje bronwater dat telkens bruisend opengaat. Soms knikt ze iets te veelmet haar knieën als ze ergens van gruwt. Maar voortdurend wint ze desympathie van het publiek door het al haar probleempjes toe te vertrouwen.

Haar vriendinnen Pop, Loutje, Pien, Kit en Connie - de verwende Noor isweggesneden - dagen haar op alle fronten uit, met moppige liedjes, dolledansjes en koket commentaar. Haar nuffige zus Julie probeert haar klein tehouden en trouwt, tot Joops grote schrik, met haar natuurkunde-assistentJog Smidt (een aandoenlijk slaafse dubbelrol van Bos).

Allemaal dartelen ze, aangespoord door de vrolijke wijsjes vanpianist/arrangeur Bas Odijk, energiek door het compacte decor van Eric vanPalen. Een rij schoolbankjes transformeert hilarisch van zeilboot naarauto. De acteurs bedienen zelf een antieke trekkenwand om sfeervollelampenkapjes te laten zakken. En het meubilair is beplakt met pagina's uitJoop ter Heul, waarvan de kaft levensgroot het podium domineert. Dat uithet megaboek ook nog bladzijden loskomen is grappig maar niet nodig. Dezemuzikale komedie blijft sowieso in alles dicht bij de bron.

En dat is tegelijk het probleem. Want wat moeten we op toneel met ditouderwetse meidenboek zonder wezenlijk drama? 'Waren er maar meer Joop terHeuls', concluderen de spelers, als ze de laatste delen vlotjessamenvatten. Tja, waren er maar meer 'Olijke Tweelings' of 'ZusjesSandelhout', die hebben ook het fatsoen nog aan hun schooluniformen hangen.Maar of je over al dat jeugdsentiment nu voorstellingen moet maken? Zo'nenergieke groep jonge actrices kan meer dan mallerig piselier maken.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden